Ik wist je naam niet eens

Ik weet je naam niet eens. Je was een prachtige modieuze dame. Gele broek? Of blauw, groen of roze? Dan ook een bijpassend jasje en dito hoed. Flamboyant en sierlijk bewoog je je met je hondje door het park. Altijd in voor een praatje met je prachtige Zuid-Amerikaanse accent. Ik kon mijn Spaans oefenen en jij het Nederlands, soms wel 3 x per dag.

Soms stelde ik me voor hoe jij je als dame in hoge kringen bewoog in Argentinië. Sierlijk wuivend naar de mensen en genietend van het leven dat je leidde. De liefde bracht je naar Nederland. Maar ook hier liet je je afkomst niet los. Gelukkig maar, want als ik jou zag, kleurde je letterlijk mijn dag. Met je felgekleurde lippen, en je mooie ogen die alles zagen. Blosjes op je wangen alsof je nog een tiener was. Je kon dansen van geluk, toen je kleinzoon tijdens zijn vakantie bij je kwam logeren. Jullie gingen samen op vakantie. Je genoot van het leven.

Ik werd ongerust toen ik je ineens met een rollator zag lopen. Je had veel pijn, dat zag ik. Maar je hield je sterk. Botontkalking in je rug. Voetje voor voetje, maar je hield vol en het ging een stuk beter met je, totdat je viel. In de keuken, daar lag je alleen. Alleen, want je man zat in een verzorgingshuis, kon niet meer thuis wonen. Een van je vele vriendinnen vond je met een gebroken rug. Maanden droeg je een harnas gedurende een warme zomer. “Had ik maar kanker”, zei je. “Dan kan ik vechten en geholpen worden om te genezen”.  Ik zei nog dat je dat beter niet kon zeggen. Dat je niet besefte wat je zei.  Je verontschuldigde je en drong je tranen terug. We keken elkaar aan en pakten elkaars handen. Je hield vol en het ging een stuk beter met je, totdat je het vernietigende nieuws te horen kreeg. Uitgezaaide kanker. Het zat overal.

Ik zag je zelden nog je hondje Bibi uitlaten. Met je scootmobiel. Bibi was snel gewend om mee te liften tijdens de spaarzame wandelingen. Gelukkig had je veel hulp van vrienden. Als ik mijn honden uitliet, keek ik altijd even of de lamellen open waren. Voor mij een teken dat alles in orde was.

Totdat ze dicht bleven, té lang dicht bleven. Toen ik op Facebook een oproepje zag om een nieuw baasje voor een 12-jarige hondje te zoeken, wist ik het. Dat was Bibi, dus dat kon maar één ding betekenen. Uit navraag bleek inderdaad dat je dit gevecht niet had gewonnen.

Ik had zo graag nog zoveel van je willen weten, maar het is te laat. Ik loop langs je huis en kijk naar de lamellen. Ze zijn open en er staat een Dixi voor de deur. Je huis wordt opgeknapt voor de volgende bewoner. Je hondje slijt zijn laatste levensjaren bij een nieuw baasje. Het leven gaat door in de Groene Voet, maar wel met een prachtige paradijsvogel minder. Het raakt me ontzettend, ondanks dat ik zo weinig van je wist. Ik wist je naam niet eens.

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Back to Top