Kunnen honden nadenken over hun leven…

Onze honden zwemmen niet. Vega kan het wel, heel goed zelfs, al zou je dat niet zeggen.

Vega was een klein maar brutaal hondje toen hij samen met de eveneens jonge lieve Lola bij ons kwam. Samen waren ze al snel onafscheidelijk en gingen dagelijks op ontdekkingstocht in de grote tuin. Tot het moment kwam dat ze het water ontdekten. Een meer voor de deur, dat vinden kleine hondjes leuk. Lola was nieuwsgierig en stond al snel met haar pootjes in het koele water. Kleine Vega hield ook van water, maar durfde nog niet echt. Eerst maar eens een paar slokjes drinken en daarna alleen zijn voorpootjes. Maar de drang om Lola te volgen werd groter en op een dag was het zover. Ik kan het moment nog zo voor me halen. Lola liep weer vlak langs de kant als een deftig dametje door het water. Af en toe keek ze naar Vega met een vragende blik.

Toen kwam het moment dat Vega met een plons in het water sprong en als een volleerd zwemmer al snel van de kant af zwom. Lola volgde Vega en ook zij zwom alsof ze nooit anders had gedaan. Vanaf dat moment waren ze iedere dag in het water te vinden. Heerlijk vonden ze dat. Ik vond het doodeng want in het water zwommen ook kaaimannen. Gelukkig waren ze nooit hongerig genoeg om dicht in de buurt te komen. Ik denk ook dat acht peddelende en spetterende pootjes een beetje afschrikwekkend waren voor de rovers, maar ik was toch altijd weer opgelucht als ze weer veilig op de kant stonden.

Vega en Lola waren een team. Ze werden groter en ouder en iedere dag zwommen ze samen in het meer. Samen op jacht, samen spelen en rennen. Van een berg zand een glijbaan maken en daar dan op hun buik vanaf roetsjen. Wat een feest, iedere dag weer. Na het eten vielen ze zij aan zij in een diepe slaap en de volgende dag na het ontbijt, gingen ze gewoon weer verder waar ze de vorige dag waren gebleven. Totdat er na twee jaar een einde kwam aan het leven van Lola. Veel te jong moesten we haar tot groot verdriet laten inslapen.

Vanaf die dag heeft Vega nooit meer gezwommen. Zelfs toen hij een nieuw maatje kreeg, kregen we hem niet meer het water in. Paco hield meer van jagen dan van zwemmen, en in zijn eentje zag Vega er de lol niet van in.

Ook hier om de hoek hebben ze volop gelegenheid om te zwemmen. Maar ze doen het niet. Behalve als het heel erg warm is en Vega aan lange wandeling heeft gemaakt, dan wil hij nog wel eens rustig het water inlopen om af te koelen. Dan gaat hij zitten met het water tot aan zijn borst en staart naar, ja, naar wat eigenlijk. Ik weet het niet, Het lijkt of hij droomt. Honden leven in het nu zeggen ze, maar op zo’n moment vraag ik me wel eens af of hij denkt aan vroeger. Aan zijn Lola en aan alle avonturen die ze beleefden in Suriname en aan die momenten dat ze samen in het meer zwommen en daar zoveel plezier hadden……

 

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

2 Responses

  1. wat was Vega een dotje en nu zo’n stoere man Lola was ook een schatje en ik denk dat honden heus wel nadenken in ieder geval associeert een hond bepaalde gebeurtenissen met wat hij of zij eerder heeft ervaren en ze dromen ook ik vraag mij heel vaak af waarover

    1. Ja, interessant is dat he? Laten we ons leiden door wat we willen geloven of is het echt zo. Het moet haast wel, want idd dromen ze ook en dan gaan er ook gedachten door hun hoofd zonder dat ze op dat moment een associatie hebben. Ik ga er van uit dat ze wel degelijk herinneringen kunnen ophalen wanneer ze dat willen. Hoe langer ik daarover nadenk en de honden observeer, hoe meer ik overtuigd ben.

Comments are closed.

Back to Top