Wat een kanjers, mijn honden….

Als je de focus op jezelf legt, heb je minder aandacht voor je omgeving. Dat gebeurt me niet vaak, maar toen ik op 1 januari werd aangereden, kon ik op dat moment niet anders.

Mijn geweldige echtgenoot deed alles om ons gezin draaiende te houden, maar feit bleef dat onze honden minder aandacht kregen, dan ze gewend waren en van ons mochten verwachten. Van 4x per dag naar 2x per dag wandelen. Waarvan 1x een lange. Het is niet anders, en zo is het nu nog steeds. Hoewel ik aardig de draad weer heb opgepakt, laat mijn been het nog niet toe om weer met de honden te lopen.

Daar is het allemaal mee begonnen denk ik. Want de honden pasten zich moeiteloos aan hun nieuwe ritme aan. Vega vond het eigenlijk wel prima, want zijn grootste hobby is slapen en eten. Lopen is leuk, maar niet te lang. Pacootje is altijd gevoelig en zorgzaam naar mij toe. Altijd voorzichtig terwijl Vega als een echte kamerolifant alles omverloopt en omver kwispelt.

Paco leek wat rustiger geworden, dat wel. Maar ja, de situatie in huis was ook anders geworden. Hij leek verveelt, en dat was niet vreemd natuurlijk, als je dagritme ineens zo saai is.

Toen begon Paco minder te eten. Maar kuren had ie wel vaker. Dus even wat andere brokjes proberen. Dat ging dan weer even goed, waarna hij het weer liet staan. Paco viel af, maar hij kon wel wat missen. Helaas kunnen honden niet praten en Paco is nu eenmaal geen klager. Aan Vega zou ik het gelijk merken. Het is een reu maar gedraagt zich als een echte Drama Queen als hij niet lekker in zijn vel zit.

Paco kwam bij me voor zijn aaimomentje en op dat moment checkte ik zijn tandvlees. Grijswit! Op dat moment gingen alle alarmbellen af en belde ik direct de dierenarts. We konden hem direct brengen. Hij werd direct onderzocht en toen bleek dat zijn bloedwaarde ernstig laag was. Hij ging direct aan een infuus. Of ze een echo mochten maken. Natuurlijk mocht dat! Toen bleek dat er iets aan de hand was met zijn milt en hij bleek parasieten te hebben die hij waarschijnlijk al jaren bij zich droeg, maar waar hij nu pas ziek van werd. De volgende ochtend werd hij geopereerd. Zijn milt werd verwijderd. Er leek een tumor in te zitten en was 4x zo groot dan normaal. Die nacht stortte hij in. Hij was zo zwak en zijn bloedwaarde was al niet meer te meten. De milt was nog niet opgestuurd omdat hij de nacht waarschijnlijk niet zou halen. Maar hij haalde het! De dierenarts vroeg ons om hem op te halen. Hoewel hij heel veel liefde en aandacht kreeg in de kliniek, wilde hij niet eten. Hij woog nog maar 17 kilo. Er gaat er natuurlijk niets boven thuis. 5 kilo lichter dan drie maanden geleden en wat wankel op de benen klom hij zelf in de auto.

Op het moment dat hij de tuin inliep en zijn grote broer hem enthousiast begroette, ging de knop om. Ik had natuurlijk al lekker vlees klaarstaan en tevreden slobberde hij zijn hele bak leeg!

Vanaf die dag kwam oude Paco weer terug en nu, 2 weken later, is Paco bijna weer de oude. Met zijn staart omhoog voert hij de roedel aan. Ongeduldig kijkt hij achterom als de anderen hem niet snel genoeg bijhouden. Speels als een pup en natuurlijk zo ondeugend als wat. En natuurlijk nu schandelijk verwend. Uiteindelijk zaten er geen tumoren in zijn milt, maar grillige bloedproppen. De antibiotica moeten de parasieten doden. En daarmee hopen we dat dit het einde is van een onzekere periode.

De afgelopen periode heeft er ingehakt. Wat hou ik van dat jochie. Van beide en ik wil ze nog lang niet missen. Mijn wereld stond even stil maar draait nu weer op volle toeren!! Als huisdieren wat gaan mankeren, besef je pas echt wat ze voor je betekenen, dat ze een belangrijk onderdeel zijn van je familie, van je leven. Wat een kanjers!

 

 

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Back to Top