Marisa schrijft

2020, wat een jaar, en dan heb ik het niet over Corona

Op de achtergrond klinkt Franse soft jazzy muziek. Na lange, zeer lange tijd kruip ik achter mijn laptop om mijn gedachten op papier te zetten. Ik voel me rustig, zen. Senna ligt heel relaxed tussen haar kussens. Het lijkt erop dat de muziek ook op haar een kalmerend effect heeft. De wasmachine piept. De was is klaar, maar ik ren niet naar boven, het kan wachten. Alles kan eigenlijk wel wachten. ik heb geen haast meer. Het is 10.00 uur en tijd voor koffie. Wat is er veel gebeurd dit jaar, en dan heb ik het niet over Corona. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Het meest heftige vind ik het verlies van drie prachtige mensen uit een werkverleden waar ik nog steeds contact mee had. De een zag ik nog wel eens en bij de andere twee bleef het helaas bij Facebook contact. Mijn lieve maatje. shopmaatje, mijn lieve vriendin. Ons contact verwaterde en ik liet het gebeuren. Ik ben slecht in het onderhouden van contacten. Ik liet je gaan, je had het druk, net als ik. Had ik maar geweten dat je het druk had met vechten tegen die slopende ziekte die ik ook had doorstaan,

Lees verder

Ons eerste jaar met Senna

Geen honden meer, nooit meer. Want het verdriet van dat altijd eens komende afscheid wilden we niet meer meemaken. Totdat we die oproep zagen. Senna had dringend een nieuw huis nodig. Honden in nood, ja daar kan ik gewoon niet tegen. Dus gingen we haar halen aan de andere kant van Nederland. De eerste maanden hebben we haar laten wennen en hoe gaat het nu met haar? Voor mijn gevoel is ze gegroeid en ze heeft nu een dikke staart die bijna altijd in beweging is. Ze is geenszins te vergelijken met onze andere honden. Zoveel honden gehad en ieder met hun eigen karakter en gekkigheidjes, zo ook Senna. Senna is een clown, flexibel, ontzettend slim en verschrikkelijk lief voor iedereen als het ijs is gebroken. Niet bang voor vuurwerk en tijdens onweer blijft ze heerlijk buiten liggen, maar het geluid van skateboards die langsrollen geven haar de creeps.  Ze houdt meer van mensen dan van honden, eigenlijk het tegenovergestelde van ondergetekende dus. Tegenpolen matchen vaak goed dus vandaar dat ik een hechte band met haar heb. Ze heeft helaas een hekel aan autorijden maar ze kan klussen als de beste. Als ze handen zou hebben, waren ze beide rechts

Lees verder

Geluk zit in de rode botervloot

Al tijden was ik op zoek naar een botervloot. Maar ik kan je vertellen dat dit geen gemakkelijke zoektocht was. De meeste botervlootjes staan namelijk als het ware op zijn kop, waarbij de voor mijn gevoel de boter op de deksel zet en het vlootje als een stolp over de boter plaatst. Ze zijn er wel, maar die zijn vooral duur en bedrukt met patronen die niet mijn smaak zijn. Nee, ik wilde gewoon dezelfde als die ik kende uit mijn jeugd. Een eenvoudige van het soort plastic dat nooit stuk gaat en altijd mooi blijft. Thuis hadden we een rode. Volgens mij ooit van Bluebandzegeltjes gekocht bij de Gruyter of de Kijkgrijp. Ik weet niet beter dat de botervloot bij iedere broodmaaltijd op tafel stond. Ontbijt, lunch en zelfs bij de broodmaaltijd die na de nachtmis op kerstavond werd genuttigd. De tafel werd van tevoren prachtig gedekt en als we dan rond een uur of 1 in de nacht thuiskwamen, dan stond die botervloot ons al op te wachten.  Net als iedere ochtend als ik beneden kwam, en tussen de middag als ik uit school kwam, jaar in jaar uit. De botervloot heeft alle verhuizingen en zelfs een emigratie

Lees verder

Een tweede boek in de maak!

Eindelijk heb ik de rust gevonden om me weer op het schrijven te storten. En dat werd tijd. Het is alweer een paar jaar geleden dat ‘Aldi, Kan niet is dood en roti is brood’ werd gepubliceerd. Tijd om weer te starten met een tweede boek. Research, voorbereiden, gaan we links of rechts of kies ik dat geheimzinnige bospad om te te laten verrassen door alles wat ik onderweg tegenkom. Ik kies voor het laatste. Het begin is er, ik ga op avontuur!

Lees verder

Keti Koti 01-07-2020

In 1873, en dat is heus niet zo lang geleden, werd door Nederland de slavernij in Suriname afgeschaft. Nu zeggen veel mensen dat je niet moet leven in het verleden. Leef in het nu en kijk naar de toekomst. Om naar de toekomst te kijken is het wel degelijk belangrijk om het verleden te kennen. Het institutioneel racisme waar we nu mee te maken hebben, heeft alles te maken met ons verleden. Van generatie op generatie hebben niet witte mensen te horen gekregen dat ze minder zijn dan witte mensen. Ik zeg bewust geen zwarte mensen omdat veel meer mensen met kleur dit zo hebben ervaren. Mijn Indische oma bijvoorbeeld die zich iedere morgen wit poederde om bij de witte elite in Nederlands-Indië te kunnen horen. Mijn buurjongetje die van zijn vader niet met ons mocht omgaan omdat wij gestudeerd zouden hebben. Nou, wij hebben geen van allen gestudeerd, maar waren wel lichter van kleur. Het is er jarenlang ingebakken. Net zoals de gekleurde mens bewust en onbewust is geïndoctrineerd minder te zijn, zijn de witte mensen bewust en onbewust geïndoctrineerd meer waard te zijn. En dit laatste wordt helaas tot op de dag van vandaag in stand gehouden door

Lees verder

De regen valt gestaag

Ik sta in de keuken en maak mijn koffie. Mijn ochtendritueel, zoals altijd. De regen valt gestaag. Ik hoor de poort opengaan en zie ineens twee honden kwispelend voor de deur staan. Hoopvol kijken ze me aan, hun ogen stromen over van liefde. Ik haast me naar de deur en doe open. ‘Kom maar jongens!’ Ik staar de tuin in…leeg. Ik draai me om en kijk de kamer in. Leeg. De regen valt gestaag en mijn ogen stromen over….

Lees verder

Dubbel stil

Voor de laatste keer je avondeten klaarmaken, je laatste ontbijt. Je at het niet op. Je laatste uurtjes thuis, nog even plassen in de tuin. Aaien, veel aaien. En dan je laatste rit in de auto. Op je gemak aan de rechterkant van de achterbank. Je perfecte plek. Zo kon je naar buiten kijken en tegelijkertijd oogcontact met me houden. We keken elkaar aan via de spiegel. Ik keek in je ogen die laatste minuten. Ik voelde me rustig, want ik wist dat het goed was. Dat het moest, dat langer wachten niet verantwoord was. Liever te vroeg dan te laat. Het duurde heel lang voordat je in slaap viel, zo weinig zuurstof in je bloed. Iris, je arts kwam af en toe even kijken of je al sliep. Maar dat gebeurde niet. Toch leek je al verder weg dan ooit. Je laatste prik, geen laatste zucht, geen bibberende lip, geen geluid. Je hart stopte en je was er gewoon niet meer. We zaten nog een tijdje bij je, tot we het tijd vonden om te gaan. Ik betaalde de rekening en ging toch nog een keertje naar je toe. Nu kon het nog, die aller, allerlaatste keer. Mijn handen

Lees verder

Pasta alla Norma

Pasta uit Catania (Sicilië). Ik heb het internet afgezocht naar de meest authentieke versie, en hieristie dan! En denk erom, deze is echt geweldig!! Dus kijk uit voor onbeheersbare primitieve acties, zoals je bord aflikken of je vingers…. Wat heb je nodig voor 4 personen: Een halve liter passata Een bakje Ricotta (250 gr) 400 gram Trottole all’uovo 2 grote of 3 kleine aubergines 3 tenen knoflook 1 ui Balsamico azijn Olijfolie (ook om te bakken) Bloem Hoe maak je het klaar: Voorbereiden: Snij de aubergines eerst in de breedte in plakken van ongeveer 1 cm en snij deze dan weer in vieren. Doe in een schaal en bestrooi met zout en hussel de blokjes door elkaar. Laat 20 minuten staan. Kook de pasta volgens de instructies al dente in ruim water met zout en een scheut olijfolie. Giet de pasta af en koel af met koud water, zodat het niet verder gaart en laat in vergiet staan. Snipper ui en knoflook en laat de ricotta op kamertemperatuur komen. Pluk de blaadjes van de Basilicum en hou wat apart voor garnering. Na 20 minuten droog je de aubergineblokjes af en bestrooi met bloem. Fruit in olijfolie ui en knoflook en

Lees verder

Mijn eerste gesprek met Paco

Inmiddels zijn er al een paar weken verstreken en eigenlijk had ik verwacht dat ik het verlies van Vega al verwerkt zou hebben. Maar zo werkt het dus blijkbaar niet bij mij. Ik pak mezelf aan, maar af en toe komt er ineens zo’n moment waarbij ik het niet droog hou. Door een gesprek waarbij iemand net die gevoelige snaar raakt, of als ik de tuin werk en mijn oog ineens op een plukje hondenhaar valt. Ik pak het op en voel het tussen duim en wijsvinger, in de hoop nog iets van hem te voelen of te zien. De haren ruiken niet eens meer naar hem. Wat mis ik mijn hond. Letterlijk ziek van verdriet kan ik me van het een op het andere moment voelen. Ik ben blij dat ik, misschien wel overdreven, mijn leven om hem heen bouwde. Altijd rekening met zijn gewoontes houdend, nooit te laat thuiskomen. Hij was zo gevoelig. En we konden elkaar zo goed ‘lezen’. Hadden zoveel lol samen, genieten van kleine dingen. Altijd tijd voor aandacht voor elkaar. Langzaam zag ik hem ouder worden, grijzer en minder fel. Wat hield ik van die grijze snoet die ik jarenlang en vele malen per

Lees verder

Als tranen plaats maken voor mooie herinneringen

Ruim een week geleden hebben we onze stoere Vega in laten slapen. Niet bij onze dierenarts, maar heel toevallig bij de praktijk waar we zo’n 30 jaar geleden onze Tarzan in hebben laten slapen. Dus onbewust gaan mijn gedachten ook weer terug naar mijn allereerste hond. Net als Vega een mix, iets kleiner en dezelfde kleur. Ik kreeg hem toen hij anderhalf jaar was en ik 12. We zagen elkaar voor het eerst in het asiel in IJmuiden. Hij had geluk, hij zat er pas 1 dag zo vertelden de medewerkers daar. Zijn baasje kon op de een of andere manier niet meer voor hem zorgen. Het was liefde op het eerste gezicht en samen hebben we heel wat avonturen beleefd. Hij leerde mijn man kennen en zijn plek in de roedel daalde met de komst van onze kinderen. Een eigengereide hond die overal mee naartoe ging. Vakanties vond hij heerlijk. Vanaf het koele balkon kon hij ons zien zitten op het strand in Spanje. Als het in de avond koeler werd, maakten we lange wandelingen. Hij verhuisde van Velsen Noord naar Wijk aan Zee, waar strand en duinen zijn favoriete wandelgebieden waren. Van Wijk aan Zee verhuisde hij met

Lees verder