1-1-2018: ik was onzichtbaar

Stel je eens voor dat je alle voortekenen zou kunnen herkennen en daarmee het lot zou kunnen beïnvloeden. Stel je voor dat we ons contant bewust zouden zijn van de ‘wat als’. Dat zou doodvermoeiend zijn. Maar als ik er toch een keer naar had geluisterd, dan was die auto misschien al voorbij voordat ik de rotonde op fietste. Dan had ik nu niet met een verrekt lastige kniefractuur in het gips gelegen. Want waarom fietste we nu even via de parkeerplaats om te kijken of de auto het vuurwerkgeweld had overleefd en waarom vergat ik iets waardoor ik weer even terug naar binnen moest?

Nieuwjaarsdag 2018, ik ga de honden uitlaten en kom die dame met haar hond tegen. Meestal houdt ze hem vast als ik met mijn honden langskom. Mijn honden hebben het nu eenmaal niet zo op grote honden. Ze kijkt me aan en dit keer doet ze geen poging om haar enthousiaste hond vast te houden. Ze kijkt weer naar beneden en loopt door. Als we vlak bij elkaar zijn, kijkt ze me weer even aan en haar hond springt vrolijk op mijn honden af. Door het geblaf lijkt ze wakker te worden en zegt: “O jee, ik zag je helemaal niet!”

“Geeft niets”, lach ik haar toe.

“Sorry, ik zag je echt niet.”

We lachen naar elkaar en lopen door. Nog geen half uur later lig ik op de grond. De bestuurder zit op zijn knieën naast me. “Sorry, ik zag je helemaal niet!” Dit keer lach ik niet.  Nieuwjaarsdag 2018: Ik was waarschijnlijk onzichtbaar.

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

2 Responses

  1. Wat een pech. Een slechte start in dit nieuwe jaar. Ik wens je veel beterschap.
    Misschien is een lichtgevend hesje een idee?
    Nee, dat is gekheid. Soms gebeuren dingen en denk je later; hoe kan dit?
    Veel liefs van ons.

Comments are closed.

Back to Top