Marisa schrijft

Communiceer jij met dieren?

Ik dus wel. Met het gevolg dat mijn oudste hond té wijs is. Tegen vieren kijkt hij echt letterlijk op de klok en gaat dan voor me zitten om mijn blik te vangen. Dit blijft hij doen totdat ik opsta om zijn eten klaar te maken. Toen ik nog in Suriname woonde communiceerde ik met alle dieren die ik tegenkwam. Zo begeleide ik een luiaard de sloot over zodat hij weer uit de buurt van de mensen kwam. Tilde ik slangen over het hek om te voorkomen dat Paco ze dood beet en redde ik baby kolibries die bij hun eerste vliegpoging in de bek van Paco terecht kwamen. Meestal lukt het me om ze weer uit de bek te krijgen en dan mochten ze boven op het terras bijkomen op een zachte doek. Na een tijdje gaf ik ze wat water en dan vlogen ze daarna weer naar hun ouders die al urenlang aan het roepen waren. Af en toe kwam ik ‘s morgens buiten en zag een verdwaalde babyvleermuis. Die verstopte ik dan in een oude theedoek zodat hij lekker in t donker zat. Als de avond viel was de theedoek leeg. Het is een erfenis die ik

Lees verder

Vocal Fry, hopelijk snel uit de mode

Als ik naar Amerikaanse programma’s kijk, valt het me op dat veel mannen, vrouwen en kinderen heel vaak een zeer irritant krakend stemgeluid produceren. Is dat jullie wel eens opgevallen? Let maar eens op. Of eigenlijk beter van niet, want als je er eenmaal op gaat letten, is het bijna geen kijken meer. Zelfs de meest zielige realityprogramma’s worden hilarisch door die stemmen. De stemmen zijn niet alleen krakend maar ook nog eens super monotoon. Tijd voor een onderzoekje. Ik dacht dat het misschien aangeboren was maar niets is minder waar. Het is in de VS gewoon een populaire manier van praten. Vrouwen en mannen, vooral jongeren, met een hoge stem vinden het cool en zeker in de upperclass is het helemaal hot. De kinderen nemen het weer over van hun ouders en dat heeft een nadeel. De stem ontwikkelt zich niet naar behoren en daardoor klinkt het oersaai. De jongens krijgen vanzelf de baard in de keel zodat het bij de mannen op gegeven moment niet meer opvalt. Het grappige is dat nieuwslezeressen die kraak nauwelijks hebben. Ook zul je serieuze sprekers in het openbaar nooit zo horen kraken. Ik heb het geprobeerd en zelfs na flink oefenen kom

Lees verder

Rotte wereld, mooie wereld

Steeds vaker hoor ik van mensen dat ze moe zijn, moe van alles wat er in de wereld gebeurt. Want de wereld is een puinhoop. De maatschappij is verziekt en de politiek is corrupt. Geen wonder dat de mensen hierdoor verdoofd raken. Het is een neppe, egoïstische wereld. Niemand is meer oprecht geïnteresseerd in een ander. Ik woon alweer ruim een jaar in Nederland maar wie heeft mij ooit gevraagd hoe het nu echt met me gaat? De meesten zijn met zichzelf bezig. Totaal gehersenspoeld. Door die achterlijke programma’s op tv die alleen succesvol zijn als er tranen aan te pas komen. Presentatoren die zich belangrijker voelen dan de kandidaten en die niet na zullen laten diezelfde kandidaten belachelijk te maken. O, wat een lol hebben we dan. Door reclames die ons wijsmaken dat gezond leven uit een potje komt. Door social media waar mensen ongenuanceerde meningen naar elkaar gooien. Waar niet geluisterd wordt maar alleen gescholden. Durf jij nog op een serieus forum je mening te geven? Voor ik het weet moet ik oprotten naar mijn eigen land. Waar dat ook mag zijn. Ik zie mensen hun honden uitlaten terwijl ze druk aan t appen zijn! Wandelen is toch

Lees verder

Ik wil er ook één!

Voor je het weet zijn ze je voorbij, snel en geruisloos, achteloos nemen ze een slok uit een flesje water. Ze verrekken geen spier als ze worden aangestaard, alsof ze zich al jaren op deze manier verplaatsen. Ik kom uit het tijdperk van de Jetsons. Een strip over een familie uit de toekomst. Een soort van stripscifi . Ongeveer 50 jaar geleden was het nog scifi maar sommige zaken zijn al lang al waarheid geworden. Zoals de magnetron en de hulprobot. Toen moest ik er om lachen. Nu is diezelfde magnetron niet meer weg te denken. Volgens mij hebben de uitvinders vroeger naar diezelfde serie gekeken en ik sla me voor mijn kop dat ik niets met de kennis van de Jetsons heb gedaan. Toen ik voor de zoveelste keer geconfronteerd werd met dit nieuwe vervoermiddel dat bijna lijkt te zweven omdat je het niet hoort, kon ik het niet laten om de bestuurder te vragen om even te stoppen. Eigenlijk is het geen bestuurder want het vervoermiddel heeft geen stuur. Ik weet ook niet onder welke categorie het valt want het heeft maar één wiel en geen zadel. Maar goed, ik hou de jongen staande die mij net met

Lees verder

Samen joggen? Nog niet misschien!

Toen ik vanavond heerlijk op mijn gemak de honden uitliet, was ik getuige van een heerlijk tafereeltje. Pap en mam met hun 2 kindjes. Eentje op de fiets en het kleine meisje op haar step. Ze kwamen gezellig aangewandeld en aan hun sportkleding te zien zou er bijna iets gaan gebeuren. En ja hoor, het jog tempo werd ingezet. Jongetje voorop op de fiets, pap en mam joggen en het kleine meisje met haar stepje in de achterhoede. ‘Kom Kim’, klinkt het enthousiast. Ik kijk vertederd naar het geheel. Ik kan me totaal niet herinneren dat wij dat ooit met onze kinderen hebben gedaan. Manlief rent liever alleen, ik hou niet van rennen en de kinderen zijn nooit echt ‘buitenkinderen’ geweest. Ons relaxmomentje was eigenlijk heerlijk thuis, en dan lekker met zijn vieren op de bank een leuke film kijken. Thuis, dat was leuk. Wij hoefden niet zo nodig het huis uit. Dit tot ergernis van onze buren die het opvoedkundig niet verantwoord vonden als we op zondag wéér niet naar het strand gingen om met die woeste westenwind uit te waaien. Het is ook nooit meer goed gekomen met die buren. Zeker niet toen de jongens een keertje bij

Lees verder