Marisa schrijft

Nooit meer de diepte in

Zwemmen doe ik het liefst in niet al te diep water. Doe ook geen wilde spelletjes met me en als je echt een dreun wilt. moet je me voor de lol onder water duwen. Dan heb je echt ruzie met me. Jaren geleden deed ik een spannend spel toen we op vakantie in Spanje waren. Ik moet een jaar of 14 zijn geweest. Samen met een buurjongen met een rubberboot de zee op. Dan in het water duiken en iets meenemen van de bodem als bewijs dat je er bent geweest. Als echte tomboy wilde ik natuurlijk altijd winnen en daarom ging ik op een dag oefenen, alleen. Ik kon ontzettend lang onder water blijven. Maar ik wilde dieper en dieper. Tot ik op een dag nét even te diep ging en ik bij het naar boven gaan tot het besef kwam dat ik de oppervlakte niet meer zou halen. Ik heb niet gevochten want het was zo vredig en zo mooi. Het licht dat ik zag was van de zon die door het water scheen. Ik herinner me dat ik wakker werd in de branding, met allemaal mensen om me heen. Het was een prachtige ervaring maar sinds die

Lees verder

Toeval bestaat niet

Dit verhaal heb ik geschreven toen ik nog in Suriname woonde. Het was de dag dat we in december 2012 met vrienden de uitbundige versiering in Noord gingen bekijken. Heb je soms niet het gevoel dat toeval niet bestaat? Dat je achteraf bedenkt dat als je iets vroeger van huis was gegaan, het misschien de airbags van jouw auto waren geweest die als stille getuigen tegen de autoruiten geperst zaten. Dat misschien jij betrokken was bij dat ongeval en dat…..je moet er niet aan denken dat, omdat je je zonnebril binnen moest gaan halen, je te laat was om slachtoffer te worden… Wat als de hond van John niet wilde spelen, maar gehoorzaam zijn ren was ingegaan, dat John dan op tijd was gekomen om ons op te halen. We zouden dan tijdens het wachten niet getuige zijn geweest van de lancering van een Ariane 5 raket vanuit Kourou dat we glashelder met het blote oog konden volgen. We zouden dan zo’n half uurtje eerder richting stad zijn vertrokken om naar de prachtig versierde huizen te gaan kijken, de kerstverlichting op het onafhankelijkheidsplein en de ornamenten bij fort Zeelandia te bewonderen. Dan was de man nog niet thuis gekomen van

Lees verder

Stappenplan in Suriname

Toelating van hond (of kat!) uit Suriname tot Nederland/ België (versie: nov2014) Het duurt minimaal 4 volle maanden voordat een hond die alle stappen doorlopen heeft naar Nederland mag reizen. Het is dus verstandig om ruim van te voren (6 maanden) met het stappenplan te beginnen omdat als de titer niet hoog genoeg is, er extra tijd (1 ½ maand) nodig is. Stap 1: Dag 1: Rabiës vaccinatie (consult en vaccinatie 40+65 SRD) en het plaatsen van een permanente identificatie (microchip (kost 75 SRD). Vanaf 1 januari 2011 is een microchip verplicht. Stap 2: Dag 30: Bloedafname voor de Rabiës (=hondsdolheid) titer (100-120 SRD). Dat is het niveau van de antilichamen in het dier. Dit wordt in het LVV lab in Suriname afgedraaid. Samen met het formulier moet het bloed gekoeld worden verzonden naar het Centraal Veterinair Instituut in Lelystad Nederland. Dit kan je rechtstreeks doen aan het CVI via DHL (verzending kost 312.- U$. DHL bezorgd het rechtstreeks bij CVI). Uitslag kan door DVI per mail worden toegezonden. Of u stuurt om bloed naar dierenarts in Nederland toe te zenden die het dan verder verwerkt (kosten onbekend): u verneemt de uitslag via de dierenarts. Of u post het bloed

Lees verder

De bikiniproof challenge is begonnen!

Het is gebeurd. De eerste stap is gezet. Na ongeveer 8 jaar weer terug bij mijn oude vertrouwde sportschool. Veel vertrouwde gezichten en een warm welkom maakten mij helemaal enthousiast. Vanmorgen was het dan zover. Ik zou meedoen aan Club Vitaal maar toen ik al vroeg klaar stond, zag ik op de lijst dat ik om 9.00 uur al kon meedoen met Club Cycle. Al gauw bleek dat het met mijn conditie slecht gesteld was. Ook de opzwepende beats en de van kleur wisselende lampen konden mijn lichaam niet meer in beweging krijgen dan dat het op dat moment deed. ‘Je doet het hartstikke goed, Marisa! Ga door!’ klonk het door de speakers. Ik dwong mijn gezicht in een verwrongen glimlach. ‘Leugenaar!’, dacht ik bij mezelf. Dat zeg je natuurlijk tegen iedere beginneling. Maar ja, iedereen om me heen was ooit een beginneling, dus ik hou vol. Als het zweet van mijn gezicht gutst en mijn shirtje aan mijn lijf plakt is het eindelijk tijd voor de cool down. Ik heb gesprint, geklommen, interval en weet ik veel wat nog meer. Zo elegant als mogelijk kwam ik van mijn fiets af en strompelde naar de kleedkamer. Daar werd ik bemoedigend

Lees verder