2020, wat een jaar, en dan heb ik het niet over Corona

Op de achtergrond klinkt Franse soft jazzy muziek. Na lange, zeer lange tijd kruip ik achter mijn laptop om mijn gedachten op papier te zetten. Ik voel me rustig, zen. Senna ligt heel relaxed tussen haar kussens. Het lijkt erop dat de muziek ook op haar een kalmerend effect heeft. De wasmachine piept. De was is klaar, maar ik ren niet naar boven, het kan wachten. Alles kan eigenlijk wel wachten. ik heb geen haast meer. Het is 10.00 uur en tijd voor koffie.

Wat is er veel gebeurd dit jaar, en dan heb ik het niet over Corona. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Het meest heftige vind ik het verlies van drie prachtige mensen uit een werkverleden waar ik nog steeds contact mee had. De een zag ik nog wel eens en bij de andere twee bleef het helaas bij Facebook contact. Mijn lieve maatje. shopmaatje, mijn lieve vriendin. Ons contact verwaterde en ik liet het gebeuren. Ik ben slecht in het onderhouden van contacten. Ik liet je gaan, je had het druk, net als ik. Had ik maar geweten dat je het druk had met vechten tegen die slopende ziekte die ik ook had doorstaan, en gelukkig overleefd. Toen was je er voor mij. Nu wilde je mij niet belasten en heb je niets gezegd. Zomaar ben je gegaan, veel te jong.

Doodgaan hoort bij het leven, dat is zo. Ook Paco heeft mij in 2020 verlaten. Geen honden meer gaf best wel vrijheid. Zoals gewoon een weekje naar Marokko. Daar werd ik verliefd. Wat een land. Chaos en schoonheid en een kleurenpalet waar een schilder alleen maar van kan dromen. Ik wil terug, maar dat zal voorlopig niet gaan.

In de loop van het jaar werd het vol in mijn hoofd. Te vol. Mantelzorg, politiek, thuis alles op rolletjes laten lopen en me zorgen maken om bijzaken waren de oorzaak. Tijd om in te grijpen, voor mezelf. Net als zuurstofmaskers in het vliegtuig. Eerst jezelf helpen voordat de anderen kunt helpen. Die ingreep heeft geholpen, net als de toch nog plotselinge verhuizing van mijn moeder naar haar levenslange hotel, zoals zij het met recht zelf noemt. Zij is zo gelukkig en het idee dat ze dag en nacht veilig is en liefdevol verzorgd wordt geeft zoveel rust. Wat een verwennerij daar!

Er zijn ook nog meer leuke dingen gebeurd. Na twee jaar weer bij ons wonen, werd de prachtige loft van mijn jongste zoon opgeleverd en kon hij eindelijk zijn eigen huis (lees leven) weer naar eigen inzicht inrichten. Na Marokko kwam mijn oudste zoon met een brede lach vertellen dat hij kriebels in zijn buik had. Nu heb ik er een geweldige dochter bij. Halverwege het jaar kwam Senna in ons leven. De lieverd zorgt wel dat ik geen last heb van Coronakilo’s. Heerlijk om weer een kwispelende staart in huis te hebben.

Schoon schip gemaakt. Kerstversiering opgeruimd, hoofd opgeruimd. Nu lekker even met Senna wandelen en daarna op de koffie bij mijn moeder. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Niets moet en alles kan. 2021: ik ben er klaar voor.