Als tranen plaats maken voor mooie herinneringen

Ruim een week geleden hebben we onze stoere Vega in laten slapen. Niet bij onze dierenarts, maar heel toevallig bij de praktijk waar we zo’n 30 jaar geleden onze Tarzan in hebben laten slapen. Dus onbewust gaan mijn gedachten ook weer terug naar mijn allereerste hond. Net als Vega een mix, iets kleiner en dezelfde kleur. Ik kreeg hem toen hij anderhalf jaar was en ik 12. We zagen elkaar voor het eerst in het asiel in IJmuiden. Hij had geluk, hij zat er pas 1 dag zo vertelden de medewerkers daar. Zijn baasje kon op de een of andere manier niet meer voor hem zorgen. Het was liefde op het eerste gezicht en samen hebben we heel wat avonturen beleefd.

Hij leerde mijn man kennen en zijn plek in de roedel daalde met de komst van onze kinderen. Een eigengereide hond die overal mee naartoe ging. Vakanties vond hij heerlijk. Vanaf het koele balkon kon hij ons zien zitten op het strand in Spanje. Als het in de avond koeler werd, maakten we lange wandelingen.

Hij verhuisde van Velsen Noord naar Wijk aan Zee, waar strand en duinen zijn favoriete wandelgebieden waren. Van Wijk aan Zee verhuisde hij met ons naar Alkmaar waar hij regelmatig een nachtje wegbleef. In de ochtend stond hij dan ineens weer voor de deur. Uiteindelijk is hij 17 jaar oud geworden.

Na Tarzan hebben we in 2010 Lola in laten slapen. Lola is begraven onder de amandelboom in Suriname. Zij werd helaas maar 2 jaar oud.

En dan nu Vega Het is nog vers, maar de tranen maken nu langzamerhand ook weer plaats voor mooie herinneringen. Vega die vanuit Suriname samen met Paco emigreerde naar Nederland. Zoveel foto’s, zoveel herinneringen…….

Voor altijd in mijn hart…….Tarzan, Lola en Vega…

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Back to Top