Marisa schrijft

De regen valt gestaag

Ik sta in de keuken en maak mijn koffie. Mijn ochtendritueel, zoals altijd. De regen valt gestaag. Ik hoor de poort opengaan en zie ineens twee honden kwispelend voor de deur staan. Hoopvol kijken ze me aan, hun ogen stromen over van liefde. Ik haast me naar de deur en doe open. ‘Kom maar jongens!’ Ik staar de tuin in…leeg. Ik draai me om en kijk de kamer in. Leeg. De regen valt gestaag en mijn ogen stromen over….

Lees verder

Dubbel stil

Voor de laatste keer je avondeten klaarmaken, je laatste ontbijt. Je at het niet op. Je laatste uurtjes thuis, nog even plassen in de tuin. Aaien, veel aaien. En dan je laatste rit in de auto. Op je gemak aan de rechterkant van de achterbank. Je perfecte plek. Zo kon je naar buiten kijken en tegelijkertijd oogcontact met me houden. We keken elkaar aan via de spiegel. Ik keek in je ogen die laatste minuten. Ik voelde me rustig, want ik wist dat het goed was. Dat het moest, dat langer wachten niet verantwoord was. Liever te vroeg dan te laat. Het duurde heel lang voordat je in slaap viel, zo weinig zuurstof in je bloed. Iris, je arts kwam af en toe even kijken of je al sliep. Maar dat gebeurde niet. Toch leek je al verder weg dan ooit. Je laatste prik, geen laatste zucht, geen bibberende lip, geen geluid. Je hart stopte en je was er gewoon niet meer. We zaten nog een tijdje bij je, tot we het tijd vonden om te gaan. Ik betaalde de rekening en ging toch nog een keertje naar je toe. Nu kon het nog, die aller, allerlaatste keer. Mijn handen

Lees verder

Pasta alla Norma

Pasta uit Catania (Sicilië). Ik heb het internet afgezocht naar de meest authentieke versie, en hieristie dan! En denk erom, deze is echt geweldig!! Dus kijk uit voor onbeheersbare primitieve acties, zoals je bord aflikken of je vingers…. Wat heb je nodig voor 4 personen: Een halve liter passata Een bakje Ricotta (250 gr) 400 gram Trottole all’uovo 2 grote of 3 kleine aubergines 3 tenen knoflook 1 ui Balsamico azijn Olijfolie (ook om te bakken) Bloem Hoe maak je het klaar: Voorbereiden: Snij de aubergines eerst in de breedte in plakken van ongeveer 1 cm en snij deze dan weer in vieren. Doe in een schaal en bestrooi met zout en hussel de blokjes door elkaar. Laat 20 minuten staan. Kook de pasta volgens de instructies al dente in ruim water met zout en een scheut olijfolie. Giet de pasta af en koel af met koud water, zodat het niet verder gaart en laat in vergiet staan. Snipper ui en knoflook en laat de ricotta op kamertemperatuur komen. Pluk de blaadjes van de Basilicum en hou wat apart voor garnering. Na 20 minuten droog je de aubergineblokjes af en bestrooi met bloem. Fruit in olijfolie ui en knoflook en

Lees verder

Mijn eerste gesprek met Paco

Inmiddels zijn er al een paar weken verstreken en eigenlijk had ik verwacht dat ik het verlies van Vega al verwerkt zou hebben. Maar zo werkt het dus blijkbaar niet bij mij. Ik pak mezelf aan, maar af en toe komt er ineens zo’n moment waarbij ik het niet droog hou. Door een gesprek waarbij iemand net die gevoelige snaar raakt, of als ik de tuin werk en mijn oog ineens op een plukje hondenhaar valt. Ik pak het op en voel het tussen duim en wijsvinger, in de hoop nog iets van hem te voelen of te zien. De haren ruiken niet eens meer naar hem. Wat mis ik mijn hond. Letterlijk ziek van verdriet kan ik me van het een op het andere moment voelen. Ik ben blij dat ik, misschien wel overdreven, mijn leven om hem heen bouwde. Altijd rekening met zijn gewoontes houdend, nooit te laat thuiskomen. Hij was zo gevoelig. En we konden elkaar zo goed ‘lezen’. Hadden zoveel lol samen, genieten van kleine dingen. Altijd tijd voor aandacht voor elkaar. Langzaam zag ik hem ouder worden, grijzer en minder fel. Wat hield ik van die grijze snoet die ik jarenlang en vele malen per

Lees verder

Als tranen plaats maken voor mooie herinneringen

Ruim een week geleden hebben we onze stoere Vega in laten slapen. Niet bij onze dierenarts, maar heel toevallig bij de praktijk waar we zo’n 30 jaar geleden onze Tarzan in hebben laten slapen. Dus onbewust gaan mijn gedachten ook weer terug naar mijn allereerste hond. Net als Vega een mix, iets kleiner en dezelfde kleur. Ik kreeg hem toen hij anderhalf jaar was en ik 12. We zagen elkaar voor het eerst in het asiel in IJmuiden. Hij had geluk, hij zat er pas 1 dag zo vertelden de medewerkers daar. Zijn baasje kon op de een of andere manier niet meer voor hem zorgen. Het was liefde op het eerste gezicht en samen hebben we heel wat avonturen beleefd. Hij leerde mijn man kennen en zijn plek in de roedel daalde met de komst van onze kinderen. Een eigengereide hond die overal mee naartoe ging. Vakanties vond hij heerlijk. Vanaf het koele balkon kon hij ons zien zitten op het strand in Spanje. Als het in de avond koeler werd, maakten we lange wandelingen. Hij verhuisde van Velsen Noord naar Wijk aan Zee, waar strand en duinen zijn favoriete wandelgebieden waren. Van Wijk aan Zee verhuisde hij met

Lees verder

Ik wist je naam niet eens

Ik weet je naam niet eens. Je was een prachtige modieuze dame. Gele broek? Of blauw, groen of roze? Dan ook een bijpassend jasje en dito hoed. Flamboyant en sierlijk bewoog je je met je hondje door het park. Altijd in voor een praatje met je prachtige Zuid-Amerikaanse accent. Ik kon mijn Spaans oefenen en jij het Nederlands, soms wel 3 x per dag. Soms stelde ik me voor hoe jij je als dame in hoge kringen bewoog in Argentinië. Sierlijk wuivend naar de mensen en genietend van het leven dat je leidde. De liefde bracht je naar Nederland. Maar ook hier liet je je afkomst niet los. Gelukkig maar, want als ik jou zag, kleurde je letterlijk mijn dag. Met je felgekleurde lippen, en je mooie ogen die alles zagen. Blosjes op je wangen alsof je nog een tiener was. Je kon dansen van geluk, toen je kleinzoon tijdens zijn vakantie bij je kwam logeren. Jullie gingen samen op vakantie. Je genoot van het leven. Ik werd ongerust toen ik je ineens met een rollator zag lopen. Je had veel pijn, dat zag ik. Maar je hield je sterk. Botontkalking in je rug. Voetje voor voetje, maar je hield

Lees verder

Fietsen met mijn moeder

Ik deed vroeger niet anders. Vroeger achterop de solex in zo’n rieten mand, totdat mijn benen niet er niet meer inpasten. Later samen fietsen als we op bezoek gingen bij oma of gewoon boodschappen doen. Ze hield zo van fietsen. Nu is ze oud en haar zicht is heel slecht. Ook haar gehoor is niet best, dus niet echt verantwoord om nog zelf te fietsen. Maar ze wil wel heel graag. Daarom ging ik op zoek naar mogelijkheden om samen met haar te gaan fietsen. Een Becak (Betjak) moest het worden. Dan kon ze heerlijk relaxen en genieten van de natuur terwijl ik fiets. Dat leek me wel wat. Ik kwam terecht bij www.fietsenallejaren.nl en nam contact op. Een ritje in de Becak? Geen probleem. Huren kan niet, maar wij rijden u en uw moeder graag! Op de afgesproken tijd stond initiatienemer Marloes Schaap voor de deur en kon de rit beginnen. Mijn moeder heeft genoten!! En ik ook. Al jaren was ze niet meer in Geestmer Ambacht geweest en nu kon ze er weer heerlijk genieten van de natuur. Wat een aanrader zeg! Al in 21 steden in Nederland kunnen ouderen zich laten fietsen, eventueel met hun begeleider of

Lees verder

Toeval bestaat niet (2)

Gisteren liep ik voor het eerst sinds mijn ongeval op 1 januari een rondje met Paco. Ik genoot van de wandeling, van de zomer die nu echt in de lucht hangt en ik bedacht me, hoe dankbaar ik ben dat ik weer zonder krukken kan lopen en kan genieten van de kleine dingen. Op gegeven moment voelde ik dat iemand achter me liep. Ik keek om en zag in de verte een man naderen. Ik vervolgde mijn weg en toen hij vlak bij we was, kruisden onze blikken. Ineens drong het tot me door en ik zei: ‘Jij was het he?’ Hij keek me even met verbazing aan, maar al snel volgde een blik van herkenning. ‘Ja, dat klopt!’ zei hij. ‘Ik heb me zo vaak afgevraagd hoe het met je zou gaan.’ Ik vertelde het hem en daarna heb ik hem meerdere keren bedankt. En dat ik het zo waardeerde dat hij mij, zittend op het koude asfalt, vasthield terwijl ik tegen hem aan leunde totdat het ambulancepersoneel het overnam. Heel bizar dat ik hem bij mijn eerste rondje tegenkwam. Dat vond hij ook want hij liep daar nooit om die tijd. We groetten elkaar en hij liep door.

Lees verder

Kunnen honden nadenken over hun leven…

Onze honden zwemmen niet. Vega kan het wel, heel goed zelfs, al zou je dat niet zeggen. Vega was een klein maar brutaal hondje toen hij samen met de eveneens jonge lieve Lola bij ons kwam. Samen waren ze al snel onafscheidelijk en gingen dagelijks op ontdekkingstocht in de grote tuin. Tot het moment kwam dat ze het water ontdekten. Een meer voor de deur, dat vinden kleine hondjes leuk. Lola was nieuwsgierig en stond al snel met haar pootjes in het koele water. Kleine Vega hield ook van water, maar durfde nog niet echt. Eerst maar eens een paar slokjes drinken en daarna alleen zijn voorpootjes. Maar de drang om Lola te volgen werd groter en op een dag was het zover. Ik kan het moment nog zo voor me halen. Lola liep weer vlak langs de kant als een deftig dametje door het water. Af en toe keek ze naar Vega met een vragende blik. Toen kwam het moment dat Vega met een plons in het water sprong en als een volleerd zwemmer al snel van de kant af zwom. Lola volgde Vega en ook zij zwom alsof ze nooit anders had gedaan. Vanaf dat moment waren ze

Lees verder

Geen 4 mei voor jou?

Prima toch, vooral niet doen dan. Maar laat in ieder geval de rest van Nederland deze dag beleven zoals zij die willen beleven. Ik word een beetje moe van als die oeverloze discussies op social media. Iedereen heeft recht op zijn mening. Natuurlijk, dat is een voorrecht. Maar waarom moet het allemaal zo hard. Het is allemaal zo zwart wit. Je bent voor of tegen en dat geldt tegenwoordig voor alles. Als je niet bij de ene groep hoort, dan hoor je automatisch bij die andere. Néé, zo is het toevallig niet. Ik heb mijn eigen mening en die ligt daar gewoon ergens tussenin. Ik zit tegenwoordig op Twitter. Ik heb zelfs volgers. Dat zijn voornamelijk dier en natuurliefhebbers. Maar onder deze volgers bevinden zich ook mensen met andere denkbeelden dan ik. Bijvoorbeeld mensen die racistische denkbeelden hebben. En onder de mensen die vluchtelingen welkom heten, bevinden zich types die vakantiefoto’s van zichzelf posten terwijl ze een ritje op een olifant maken. Er bestaat geen wij en zij, zwart of wit, voor of tegen. We zijn individuen met een eigen mening. Iedereen is een beetje fout en heeft ook een beetje gelijk, in ieders eigen perceptie dan. Wat ik ga

Lees verder