Marisa schrijft

Mijn Libellemomentje

Iedere woensdag om 8.00 uur stap ik in de auto om naar de fysio te rijden. Ik ben er steevast een kwartier te vroeg. Ik laat mijn flipflops staan en loop op blote voeten het glimmend gepoetste terras op. Ik installeer me in een rieten fauteuil en pak..jawel…een Libelle. Heerlijk is dat. In de schaduw, met het geluid van vrolijke vogels in de ochtendzon om me heen, laat ik me wegzakken in de sfeer van vakantie op Ibiza, zelf een strandterras maken, 50 korte broeken onder 50 euro, Jan Jans en de kinderen en een paar heerlijke zomergerechten. Wie doet me wat, dit is mijn kwartiertje. Dit keer gaat mijn kwartiertje te snel. De deur van de praktijk zwaait open en Bastiaan, de fysiotherapeut, roept me naar binnen. Ik probeer nog even mijn “aawwwwww, nog even” en ik werp hem tevergeefs een smekende blik toe. Het heeft geen zin. Samen met Maaike, de stagiaire, zorgt Bastiaan ervoor dat mijn schouderkapsel flink wordt opgerekt. Maaike weet precies wat ze doet en zo voelt het ook. Na zo’n drie kwartier sta ik buiten. Ik draai me om naar Bastiaan die meteen zegt: “Je mag hem wel mee naar huis nemen hoor!” Nou

Lees verder

Wat was ik gemeen

Ik zit tennis te kijken en opeens een close-up van Murray. Door zijn lach zie ik ineens een flits van mijn jeugd. Ik was een jaar of 11, zat nog op de lagere school in Velsen Noord. Plotseling op een dag waren ze daar, die tweeling. 2 jongetjes van een jaar of 6/7. Iedere ochtend stonden ze bij het hek om mee te lopen naar school. Geen idee waar ze vandaag kwamen. En vaak namen ze wat voor me mee; een vers geplukt bloemetje of zachte koekjes die waarschijnlijk een tijdje in hun broekzak zaten. Een beetje smoezelig waren ze, die tweeling. Weken of zelfs maanden haalden ze me iedere dag op, totdat ik ervan verveelde en zei dat ze me niet meer op moesten halen. Zo zielig! Ik heb ze nooit meer gezien…ook niet op school. Ik weet niet eens of ze wel bij mij op school zaten. Wie waren die jongetjes toch…Hoe heetten ze en hoe zou het met ze gaan? Wat een ellendeling was ik toen om die kinderen te vertellen dat ze niet meer welkom waren. Maar het kan nog erger! Dansschool Bolhoven..16 jaar en dan verkering hebben met de meeste populaire jongen van Beverwijk: André

Lees verder

De kolibri

Vanmorgen was er weer een kolibrie tegen een raam aangevlogen. Helaas had Paco hem eerder gezien dan ik en ik kon niet voorkomen dat Paco hem in zijn bek nam. Gelukkig heb ik nog een beetje overwicht en kon ik met een boze blik voorkomen dat Paco doorbeet. Hij liet los en ik kon het tere diertje voorzichtig oppakken. Ik voelde zijn broze hartje bonzen in mijn hand. Boven op het terras stond een mandje, met een handdoek erin. Net als ik wel vaker deed bracht ik de kolibrie naar het mandje en legde hem er voorzichtig in. Ik gaf de partner de kans om te kijken naar zijn maatje in het mand. Want als het een paartje betreft, zijn de partners altijd heel bezorgd. Een kleine 20 minuten later ga ik kijken of de patiënt het overleeft. Gelukkig is het ook dit weer het geval. De diertjes zijn zo klein en teer, maar zijn toch sterker dan we denken. De partner blijft hem roepen en ik zie zijn oogjes steeds meer glans krijgen. Hij begint nieuwsgierig om zich heen te kijken en ik hou een lepeltje suikerwater bij zijn lange spitse snavel en ik zie dat hij het water snel

Lees verder