Marisa schrijft

De regen valt gestaag

Ik sta in de keuken en maak mijn koffie. Mijn ochtendritueel, zoals altijd. De regen valt gestaag. Ik hoor de poort opengaan en zie ineens twee honden kwispelend voor de deur staan. Hoopvol kijken ze me aan, hun ogen stromen over van liefde. Ik haast me naar de deur en doe open. ‘Kom maar jongens!’ Ik staar de tuin in…leeg. Ik draai me om en kijk de kamer in. Leeg. De regen valt gestaag en mijn ogen stromen over….

Lees verder

Dubbel stil

Voor de laatste keer je avondeten klaarmaken, je laatste ontbijt. Je at het niet op. Je laatste uurtjes thuis, nog even plassen in de tuin. Aaien, veel aaien. En dan je laatste rit in de auto. Op je gemak aan de rechterkant van de achterbank. Je perfecte plek. Zo kon je naar buiten kijken en tegelijkertijd oogcontact met me houden. We keken elkaar aan via de spiegel. Ik keek in je ogen die laatste minuten. Ik voelde me rustig, want ik wist dat het goed was. Dat het moest, dat langer wachten niet verantwoord was. Liever te vroeg dan te laat. Het duurde heel lang voordat je in slaap viel, zo weinig zuurstof in je bloed. Iris, je arts kwam af en toe even kijken of je al sliep. Maar dat gebeurde niet. Toch leek je al verder weg dan ooit. Je laatste prik, geen laatste zucht, geen bibberende lip, geen geluid. Je hart stopte en je was er gewoon niet meer. We zaten nog een tijdje bij je, tot we het tijd vonden om te gaan. Ik betaalde de rekening en ging toch nog een keertje naar je toe. Nu kon het nog, die aller, allerlaatste keer. Mijn handen

Lees verder

Mijn eerste gesprek met Paco

Inmiddels zijn er al een paar weken verstreken en eigenlijk had ik verwacht dat ik het verlies van Vega al verwerkt zou hebben. Maar zo werkt het dus blijkbaar niet bij mij. Ik pak mezelf aan, maar af en toe komt er ineens zo’n moment waarbij ik het niet droog hou. Door een gesprek waarbij iemand net die gevoelige snaar raakt, of als ik de tuin werk en mijn oog ineens op een plukje hondenhaar valt. Ik pak het op en voel het tussen duim en wijsvinger, in de hoop nog iets van hem te voelen of te zien. De haren ruiken niet eens meer naar hem. Wat mis ik mijn hond. Letterlijk ziek van verdriet kan ik me van het een op het andere moment voelen. Ik ben blij dat ik, misschien wel overdreven, mijn leven om hem heen bouwde. Altijd rekening met zijn gewoontes houdend, nooit te laat thuiskomen. Hij was zo gevoelig. En we konden elkaar zo goed ‘lezen’. Hadden zoveel lol samen, genieten van kleine dingen. Altijd tijd voor aandacht voor elkaar. Langzaam zag ik hem ouder worden, grijzer en minder fel. Wat hield ik van die grijze snoet die ik jarenlang en vele malen per

Lees verder

Als tranen plaats maken voor mooie herinneringen

Ruim een week geleden hebben we onze stoere Vega in laten slapen. Niet bij onze dierenarts, maar heel toevallig bij de praktijk waar we zo’n 30 jaar geleden onze Tarzan in hebben laten slapen. Dus onbewust gaan mijn gedachten ook weer terug naar mijn allereerste hond. Net als Vega een mix, iets kleiner en dezelfde kleur. Ik kreeg hem toen hij anderhalf jaar was en ik 12. We zagen elkaar voor het eerst in het asiel in IJmuiden. Hij had geluk, hij zat er pas 1 dag zo vertelden de medewerkers daar. Zijn baasje kon op de een of andere manier niet meer voor hem zorgen. Het was liefde op het eerste gezicht en samen hebben we heel wat avonturen beleefd. Hij leerde mijn man kennen en zijn plek in de roedel daalde met de komst van onze kinderen. Een eigengereide hond die overal mee naartoe ging. Vakanties vond hij heerlijk. Vanaf het koele balkon kon hij ons zien zitten op het strand in Spanje. Als het in de avond koeler werd, maakten we lange wandelingen. Hij verhuisde van Velsen Noord naar Wijk aan Zee, waar strand en duinen zijn favoriete wandelgebieden waren. Van Wijk aan Zee verhuisde hij met

Lees verder

Toeval bestaat niet (2)

Gisteren liep ik voor het eerst sinds mijn ongeval op 1 januari een rondje met Paco. Ik genoot van de wandeling, van de zomer die nu echt in de lucht hangt en ik bedacht me, hoe dankbaar ik ben dat ik weer zonder krukken kan lopen en kan genieten van de kleine dingen. Op gegeven moment voelde ik dat iemand achter me liep. Ik keek om en zag in de verte een man naderen. Ik vervolgde mijn weg en toen hij vlak bij we was, kruisden onze blikken. Ineens drong het tot me door en ik zei: ‘Jij was het he?’ Hij keek me even met verbazing aan, maar al snel volgde een blik van herkenning. ‘Ja, dat klopt!’ zei hij. ‘Ik heb me zo vaak afgevraagd hoe het met je zou gaan.’ Ik vertelde het hem en daarna heb ik hem meerdere keren bedankt. En dat ik het zo waardeerde dat hij mij, zittend op het koude asfalt, vasthield terwijl ik tegen hem aan leunde totdat het ambulancepersoneel het overnam. Heel bizar dat ik hem bij mijn eerste rondje tegenkwam. Dat vond hij ook want hij liep daar nooit om die tijd. We groetten elkaar en hij liep door.

Lees verder

Kunnen honden nadenken over hun leven…

Onze honden zwemmen niet. Vega kan het wel, heel goed zelfs, al zou je dat niet zeggen. Vega was een klein maar brutaal hondje toen hij samen met de eveneens jonge lieve Lola bij ons kwam. Samen waren ze al snel onafscheidelijk en gingen dagelijks op ontdekkingstocht in de grote tuin. Tot het moment kwam dat ze het water ontdekten. Een meer voor de deur, dat vinden kleine hondjes leuk. Lola was nieuwsgierig en stond al snel met haar pootjes in het koele water. Kleine Vega hield ook van water, maar durfde nog niet echt. Eerst maar eens een paar slokjes drinken en daarna alleen zijn voorpootjes. Maar de drang om Lola te volgen werd groter en op een dag was het zover. Ik kan het moment nog zo voor me halen. Lola liep weer vlak langs de kant als een deftig dametje door het water. Af en toe keek ze naar Vega met een vragende blik. Toen kwam het moment dat Vega met een plons in het water sprong en als een volleerd zwemmer al snel van de kant af zwom. Lola volgde Vega en ook zij zwom alsof ze nooit anders had gedaan. Vanaf dat moment waren ze

Lees verder

Wat een kanjers, mijn honden….

Als je de focus op jezelf legt, heb je minder aandacht voor je omgeving. Dat gebeurt me niet vaak, maar toen ik op 1 januari werd aangereden, kon ik op dat moment niet anders. Mijn geweldige echtgenoot deed alles om ons gezin draaiende te houden, maar feit bleef dat onze honden minder aandacht kregen, dan ze gewend waren en van ons mochten verwachten. Van 4x per dag naar 2x per dag wandelen. Waarvan 1x een lange. Het is niet anders, en zo is het nu nog steeds. Hoewel ik aardig de draad weer heb opgepakt, laat mijn been het nog niet toe om weer met de honden te lopen. Daar is het allemaal mee begonnen denk ik. Want de honden pasten zich moeiteloos aan hun nieuwe ritme aan. Vega vond het eigenlijk wel prima, want zijn grootste hobby is slapen en eten. Lopen is leuk, maar niet te lang. Pacootje is altijd gevoelig en zorgzaam naar mij toe. Altijd voorzichtig terwijl Vega als een echte kamerolifant alles omverloopt en omver kwispelt. Paco leek wat rustiger geworden, dat wel. Maar ja, de situatie in huis was ook anders geworden. Hij leek verveelt, en dat was niet vreemd natuurlijk, als je dagritme

Lees verder

Dierenmishandeling, het nieuwe gewoon?

Laat ik vooropstellen dat ook ik me schuldig heb gemaakt aan dierenmishandeling. Ja echt! En ik schaam me ervoor. Maar toen wist ik niet beter. Het is geen excuus, dat weet ik. Ik denk dat het zo’n 25 jaar geleden was, dat ik besloot dat een konijntje wel leuk zou zijn. En makkelijk natuurlijk. Je hoeft zo’n beestje niet uit te laten, geen rotzooi binnen en het blaft de buren niet tot waanzin. Pas jaren later, lang na zijn dood, las ik dat een konijn een maatje nodig heeft. Dat ze minimaal met zijn tweeën moeten leven om gelukkig te zijn. Hij had wel vrijheid, onze Rambo. Hij had een buitenhok en mocht regelmatig door de hele tuin banjeren. In de winter liep hij over de bevroren vijver en rende dan achter de goudvissen aan. Heel schattig maar toch zo fout, want hij was eenzaam. Geen maatje. De goudvissen hadden het overigens goed. Ze hadden een heerlijk leven in de vijver en waren zelfs aaibaar. Zo tam. En op een dag had de reiger door dat ze zo tam waren. Ik was zwaar overstuur toen de vijver leeggevist bleek. Toen maar geen dieren meer. Want geen dieren is ook een

Lees verder

Luister naar de Banabeki

Toen ik gisteren vanaf de bank in ons kikkerlandje met een goede vriend in Suriname sprak werd mijn aandacht ineens afgeleid door een prachtig geluid op de achtergrond dat zo ontzettend vertrouwd klonk. Het was de klank van de Banabeki. Een prachtige vogel met een uitzonderlijke roep. Een variatie van verschillende tonen, fluitjes, schreeuwtje, piepjes en niet nader te omschrijven geluiden die per kolonie en per land verschilt. Eigen dialecten dus. Het heeft me dan ook uren gekost om het dialect te vinden zoals dat bij onze kolonie te horen was. Mijn gedachten gingen terug naar de tijd dat we nog in Suriname woonden. Op ieder moment van de dag kon ik ze horen, want de Djamuboom aan de overkant van ons huis was een A1 locatie voor hun nesten. Grote, lange, hangende nesten van zo’n halve meter lang, die met grote precisie door de vrouwtjes werden gebouwd en die weerstand boden aan de sterke wind en tropische regenbuien. De wind speelde met de nesten die zo dicht bij elkaar hingen dat ze af en toe flink botsten. Na zo’n flinke bui lieten ze met veel geluid blijken dat ze in orde waren, en dat hun jongen nog veilig in

Lees verder

Ik ben geen roedelleider meer

Het is alweer een tijdje geleden dat jullie iets van mij hebben gehoord. Ik ga dat de komende periode inhalen, want de komende maanden heb ik tijd zat. Vanaf dat op nieuwjaarsdag een automobilist mij compleet over het hoofd zag, lig ik met tibiafractuur vanaf mijn enkel tot aan mijn lies in het gips. Een plaat en 7 schroeven rijker moet ik nog 4 weken rust houden, waarna ik hopelijk met fysio mag starten. Vooruitzicht: pas over 3 maanden weer met mijn honden wandelen!! Genoeg over mij, want het gaat tenslotte over onze viervoeters. Want hoe reageerden zij op mijn afwezigheid en het feit dat ik niet meer met ze kan lopen. Het is best wel interessant om te zien hoe honden van elkaar kunnen verschillen. Neem nou Vega. Voor hem is het duidelijk. Ik ben geen Alfa meer. Ik ben gedegradeerd. Mijn man is de leider nu. Vega is blij als hij mij ziet, natuurlijk. Maar daar blijft het bij. Ik ben een lid van de roedel, net als hij. De focus is op de huidige roedelleider. Paco is een ander verhaal. Wijkt niet van mijn zijde. Kijkt me met zijn glanzende ogen aan, met een verlangen naar hoe

Lees verder