Marisa schrijft

Mijn honden zijn honden

Vandaag is het zo’n dag. Zo’n dag waarop je ineens rechtsaf slaat in plaats van linksaf zoals iedere dag. Gewapend met waterdichte schoenen en warme handschoenen versnel ik mijn pas naar marstempo. Vega kijkt me aan met een soort verliefde blik. Paco twijfelt met zijn staart tussen de benen omdat we toch eigenlijk linksaf hadden moeten gaan. Vega heeft me al snel door. Lopen naar het weiland, dat betekent heerlijk los zonder anderen in de buurt. Paco snapt het nu ook en volgt gedwee, want ook hij weet dat hij over een halfuurtje op muizenjacht gaat. Ik geniet. Als een heuse roedelleider leid ik de honden in een kordate stevige pas naar ‘ons’ jachtgebied. Er is letterlijk geen hond. Heerlijk gewoon. In de verte zie ik boeren de kool oogsten. Ik kijk omhoog en zie een torenvalk stil in de lucht hangen, op zoek naar een vers hapje. Mijn voeten zakken weg in het natte gras. De honden rennen, ruiken en graven. Ze kijken me opgewonden aan, terwijl ik voortploeter door het sompige weiland. Ineens begrijp ik waarom er niemand te bekennen is. Niemand is zo gek om hier te lopen als het zo nat is. Als ik een misstap

Lees verder

Laat Cecil de mensen wakker schudden

Cecil, de onfortuinlijke leeuw die ten prooi viel aan de psychopathische tandarts uit Minnesota. De tandarts kan zijn praktijk wel opdoeken en zijn leven is hij ook niet meer zeker. Kortom, zijn levenis met 2 schoten voorgoed veranderd. En terecht. Het aanbrengen van leed aan een dier moet zeker bestraft worden. Dat staat buiten kijf. Duizenden mensen staan in de rij om hem zijn verdiende straf te geven. Ook ik ben er een van. Maar laten we vooral niet vergeten dat op dit moment, terwijl iedereen over deze tandarts heen valt, er nog veel meer dieren aan dit soort monsters ten prooi vallen. Dieren zonder GPS, naamloos en onbekend. Maar net zo waardevol als Cecil. Legaal, dat dan weer wel, maar is dat minder erg? Die jagers, wat is er in hun jeugd of in de baarmoeder van hun onfortuinlijke moeder misgegaan? Waarom zijn blikjes niet voldoende. Ga klootschieten, organiseer de Hunger Games voor deze beesten, zodat ze elkaar kunnen doden. Maar laat de dieren met rust! Wanneer worden de reisorganisaties die dit soort reizen organiseren, verboden en verbannen? Wanneer worden vervoersbedrijven gestraft als zij jachttrofeeën vervoeren? Wanneer worden de jacht in zijn geheel verboden en afgestraft met levenslang? Ik

Lees verder

Kijk niet alleen, zie!

Zie de koeien in een dampige wei Zie het zwanenpaar de grauwe sloot oplichten Zie de vogel met een takje in haar bek Zie de zee haar met haar prachtig geluid, als zij haar eeuwige golven op het strand stort Zie de wereld groen en blauw Kijk niet alleen , maar zie Vlieg weg in jouw fantasie Droom groot en luid Wees niet bang Ga ver, passeer jouw grens Dan komen al je dromen uit  

Lees verder

Ik mag binnen op een kussen slapen!

Toen ik anderhalf jaar geleden voor het eerst in Nederland kwam leek het of ik een heel ander leven kreeg. Ik vond de vliegreis afschuwelijk en dat wil ik nooit meer meemaken. Nog steeds als ik een vliegtuig hoor, kijk ik naar boven om me te verzekeren dat het vliegtuig doorvliegt en me niet komt halen. Hoewel ik het heerlijk vindt met mijn familie in huis te wonen was het in het begin best vreemd. Vroeger mocht ik nooit naar binnen en sliep ik altijd buiten. Nu slaap ik op een zacht kussen vlakbij mijn baasjes. Vroeger ging ik ook vaak achter de mensen aan. Iedereen was bang van me. Ik heb zelfs wel eens iemand gebeten en aan kinderen heb ik helemaal een hekel. Dat gegil en geren is niets voor mij. Nu moest ik me ineens heel netjes gaan gedragen en dat was best moeilijk. Mijn baasje maakte zich zorgen om mijn gedrag en dat merkte ik ook. Omdat zij gespannen was, bleef ik op mijn hoede. Ik moest haar toch beschermen. Ik vind het leuk om verschillende routes te lopen, om nieuwe dingen te ontdekken. Soms staar ik naar de vogels en naar de eenden. Ik weet

Lees verder

Een ongelijke strijd, zoals altijd

Zijn ogen, helder en scherp, nieuwsgierig en alert Zijn lichaam soepel en zacht om te jagen, te rennen en zijn steeds kleiner wordende wereld te verkennen In een omgeving die ooit de zijne was, nadert een groot gevaar Een ongelijke strijd, zoals altijd tussen dier en het beest, het geweer is daar Zijn onschuld en vertrouwen werden hem fataal Meedogenloos het schot, de stilte die volgt spreekt iedere taal Onschuldig dier, koelbloedig vermoord was jouw onverdiende lot Symbool van wreedheid tegenover dieren wereldwijd, Mijn hart huilt, mijn Ocelot

Lees verder

Vis van tante Iel

Mijn tante Iel, Mijn tante Iel is het jongste zusje van mijn moeder en ik heb verschrikkelijk veel leuke herinneringen aan haar. Ze is een fantastische vrouw die geen blad voor haar mond neemt. Waar mijn moeder wijselijk haar mond houdt, stort mijn tante haar ongezouten commentaar over je heen. Mijn oom blijft wijselijk stil en houdt alles met een scherp oog en oor in de gaten. Een kilo aangekomen? Zij ziet het en zal het je laten weten ook. Je haar te kort? Te lang? Je schouders hangen een beetje? Ze volgt met haar krachtige middelvinger je ruggengraat van boven naar beneden, zodat je vanzelf weer rechtop springt. Als haar iets niet zint, dan zal ze je het laten weten. Als ik vraag of het uitkomt als ik volgende week bij ze langs kom, is dat altijd goed maar na de lunch moet ik opdonderen. Want dan gaat ze slapen. Maar ze brengt het altijd met een stralende lach. Niemand kan ooit kwaad op haar worden. Ze is ontwapenend en vrij, mijn tante Iel en bovenal een verschrikkelijk grote dierenvriend. Ze vertelde me eens het volgende verhaal: “Toen wij op Sumatra woonden, vond ik ooit een hondje. Dat hondje

Lees verder

Je gaf geen kik

Nicola was je naam die we veranderden in Lola, toen je bij ons kwam Een magere aangereden pup uit het asiel, je gaf geen kik Je was voorbestemd om een bij ons een lang en gelukkig leven te leiden Na een jaar besliste het lot anders, je gaf geen kik Na een wandeling bloedden de nagels aan je achterpoten Je gaf geen kik Ik heb je zo goed als het kon, het laatste stuk gedragen De kracht in je achterlijf verdween iedere dag een beetje meer, je gaf geen kik Je kon jezelf niet meer krabben, wij deden dat voor jou maar vast niet vaak genoeg, je gaf geen kik Als je viel, hielpen we je opstaan. Je werd incontinent, plastte ‘s nachts in je hok De spieren in je schouders groeiden buiten proporties om het gemis aan kracht in je achterlijf te compenseren Je had pijn, je gaf geen kik Tot de dag dat je tegen de auto aan leunde, omdat je niet meer kon. Het pijnlijke moment was gekomen, je gaf geen kik Tot de allerlaatste hartslag lag je in mijn armen, het was goed zo..je gaf geen kik Je was zo speels, zo lief, mijn vriendin, Lola

Lees verder

Communiceer jij met dieren?

Ik dus wel. Met het gevolg dat mijn oudste hond té wijs is. Tegen vieren kijkt hij echt letterlijk op de klok en gaat dan voor me zitten om mijn blik te vangen. Dit blijft hij doen totdat ik opsta om zijn eten klaar te maken. Toen ik nog in Suriname woonde communiceerde ik met alle dieren die ik tegenkwam. Zo begeleide ik een luiaard de sloot over zodat hij weer uit de buurt van de mensen kwam. Tilde ik slangen over het hek om te voorkomen dat Paco ze dood beet en redde ik baby kolibries die bij hun eerste vliegpoging in de bek van Paco terecht kwamen. Meestal lukt het me om ze weer uit de bek te krijgen en dan mochten ze boven op het terras bijkomen op een zachte doek. Na een tijdje gaf ik ze wat water en dan vlogen ze daarna weer naar hun ouders die al urenlang aan het roepen waren. Af en toe kwam ik ‘s morgens buiten en zag een verdwaalde babyvleermuis. Die verstopte ik dan in een oude theedoek zodat hij lekker in t donker zat. Als de avond viel was de theedoek leeg. Het is een erfenis die ik

Lees verder

Lola

Lola kwam in 2008 in ons leven. Herstellende van een heupfractuur dartelde ze als een jong veulentje door de tuin op haar lange benen. We konden toen nog niet weten wat haar te wachten stond. Lola groeide uit tot een flinke grote hond. Tijdens de periodieke controle bij de dierenarts viel het haar op dat de spieren op de schouders  van Lola zich buitenproportioneel ontwikkelden. Waarschijnlijk om het verlies aan kracht in haar achterhand te compenseren. Na verloop van tijd werd ze tot haar eigen afgrijzen incontinent. Soms viel ze zomaar om en kon dan niet meer overeind komen en lag dan te spartelen in de tuin. Gelukkig was ze nooit alleen. Er was altijd iemand thuis om haar te helpen. Op een dag liep ik met de honden op straat en keek ik op gegeven moment achterom omdat Lola een beetje achterbleef. Tot mijn schrik liet zij een spoor van bloed achter zich. Ze kon haar achterpoten niet meer goed optillen tijden het lopen en sleepte met iedere stap haar nagels over de stenen. Tot bloedens toe, ze gaf geen kik maar ik zag de pijn in haar ogen. Die laatste meters heb ik haar naar huis gedragen. Hoe

Lees verder