Marisa schrijft

Honey

Vanmorgen werd ik wakker met Honey in mijn hoofd. Honey, de zwerfhond die wij in Suriname iedere dag een bordje eten gaven. Ik leerde Honey kennen toen hij schuw en verschrikkelijk mager in de omgeving naar eten zocht. Een zwerfhond zoals zovelen in Suriname. Tot we hem op gegeven moment niet meer zagen. Dagen werden weken en weken werden maanden. Na een maand of drie was hij er weer. Sterk vermagerd, zijn botten staken uit en zijn ogen stonden dof. Uit navraag bleek dat hij op de werkplaats in de buurt was overreden door een tractor. Hij lag onder de tractor te slapen en de bestuurder had hem niet gezien toen hij weg reed. De omstanders lieten hem aan zijn lot over en op eigen kracht en doorzettingsvermogen kwam hij er toch boven op. We hebben de dierenarts laten komen omdat hij een ontsteking had aan zijn poot. Zij heeft Honey geholpen en hem extra vitaminen en ontstekingsremmers toegediend.  Honey liet het allemaal gebeuren, zolang ik maar in de buurt was. Van andere mensen moest hij niets hebben. De achterburen, verguisden hem, verjoegen hem met stokken en stenen en hebben zelfs op hem geschoten. Ze vonden het een vieze vlooienbaal.

Lees verder

Mijn prins, de melkkikker

Iedere avond als ik naar het huisje van mijn moeder loop, zie ik hem. Trouw als hij is, zit de Prins op dezelfde tijd op dezelfde plek te wachten op zijn eten. Te wachten ja, want op jacht hoeft hij niet. Onder de lamp wacht hij geduldig zijn prooi. Dan is het een kwestie timing. Soms praat ik tegen hem want we hebben een band. De Prins en ik. Hij kijkt me dan aan met een eigenwijze blik. Af en toe krijg ik een knipoog van hem. Als ik hem aai, lijkt hij te genieten. Hij heeft zich een deel van het huis toegeëigend en dat mag, zolang hij aan de buitenkant blijft. Hij is de Prins.. De prins is een melkkikker. Zijn naam dankt hij aan de giftige melk die hij kan spuiten als hij zich bedreigd voelt. Hij kan ook wreed zijn. Als het tijd is dan roept hij een vrouw die ongeveer 2.000 eitjes legt waarna de Prins ze allemaal bevrucht. Als hij dat heeft gedaan roept hij nog een vrouw. Die vrouw legt ook ongeveer 2.000 eitjes maar die worden als voedsel gebruikt voor de bevruchtte eitjes. Wreed, maar hij doet er alles aan om zijn

Lees verder

De kolibri

Vanmorgen was er weer een kolibrie tegen een raam aangevlogen. Helaas had Paco hem eerder gezien dan ik en ik kon niet voorkomen dat Paco hem in zijn bek nam. Gelukkig heb ik nog een beetje overwicht en kon ik met een boze blik voorkomen dat Paco doorbeet. Hij liet los en ik kon het tere diertje voorzichtig oppakken. Ik voelde zijn broze hartje bonzen in mijn hand. Boven op het terras stond een mandje, met een handdoek erin. Net als ik wel vaker deed bracht ik de kolibrie naar het mandje en legde hem er voorzichtig in. Ik gaf de partner de kans om te kijken naar zijn maatje in het mand. Want als het een paartje betreft, zijn de partners altijd heel bezorgd. Een kleine 20 minuten later ga ik kijken of de patiënt het overleeft. Gelukkig is het ook dit weer het geval. De diertjes zijn zo klein en teer, maar zijn toch sterker dan we denken. De partner blijft hem roepen en ik zie zijn oogjes steeds meer glans krijgen. Hij begint nieuwsgierig om zich heen te kijken en ik hou een lepeltje suikerwater bij zijn lange spitse snavel en ik zie dat hij het water snel

Lees verder