Marisa schrijft

Keti Koti 01-07-2020

In 1873, en dat is heus niet zo lang geleden, werd door Nederland de slavernij in Suriname afgeschaft. Nu zeggen veel mensen dat je niet moet leven in het verleden. Leef in het nu en kijk naar de toekomst. Om naar de toekomst te kijken is het wel degelijk belangrijk om het verleden te kennen. Het institutioneel racisme waar we nu mee te maken hebben, heeft alles te maken met ons verleden. Van generatie op generatie hebben niet witte mensen te horen gekregen dat ze minder zijn dan witte mensen. Ik zeg bewust geen zwarte mensen omdat veel meer mensen met kleur dit zo hebben ervaren. Mijn Indische oma bijvoorbeeld die zich iedere morgen wit poederde om bij de witte elite in Nederlands-Indië te kunnen horen. Mijn buurjongetje die van zijn vader niet met ons mocht omgaan omdat wij gestudeerd zouden hebben. Nou, wij hebben geen van allen gestudeerd, maar waren wel lichter van kleur. Het is er jarenlang ingebakken. Net zoals de gekleurde mens bewust en onbewust is geïndoctrineerd minder te zijn, zijn de witte mensen bewust en onbewust geïndoctrineerd meer waard te zijn. En dit laatste wordt helaas tot op de dag van vandaag in stand gehouden door

Lees verder

De regen valt gestaag

Ik sta in de keuken en maak mijn koffie. Mijn ochtendritueel, zoals altijd. De regen valt gestaag. Ik hoor de poort opengaan en zie ineens twee honden kwispelend voor de deur staan. Hoopvol kijken ze me aan, hun ogen stromen over van liefde. Ik haast me naar de deur en doe open. ‘Kom maar jongens!’ Ik staar de tuin in…leeg. Ik draai me om en kijk de kamer in. Leeg. De regen valt gestaag en mijn ogen stromen over….

Lees verder

Pasta alla Norma

Pasta uit Catania (Sicilië). Ik heb het internet afgezocht naar de meest authentieke versie, en hieristie dan! En denk erom, deze is echt geweldig!! Dus kijk uit voor onbeheersbare primitieve acties, zoals je bord aflikken of je vingers…. Wat heb je nodig voor 4 personen: Een halve liter passata Een bakje Ricotta (250 gr) 400 gram Trottole all’uovo 2 grote of 3 kleine aubergines 3 tenen knoflook 1 ui Balsamico azijn Olijfolie (ook om te bakken) Bloem Hoe maak je het klaar: Voorbereiden: Snij de aubergines eerst in de breedte in plakken van ongeveer 1 cm en snij deze dan weer in vieren. Doe in een schaal en bestrooi met zout en hussel de blokjes door elkaar. Laat 20 minuten staan. Kook de pasta volgens de instructies al dente in ruim water met zout en een scheut olijfolie. Giet de pasta af en koel af met koud water, zodat het niet verder gaart en laat in vergiet staan. Snipper ui en knoflook en laat de ricotta op kamertemperatuur komen. Pluk de blaadjes van de Basilicum en hou wat apart voor garnering. Na 20 minuten droog je de aubergineblokjes af en bestrooi met bloem. Fruit in olijfolie ui en knoflook en

Lees verder

Mijn eerste gesprek met Paco

Inmiddels zijn er al een paar weken verstreken en eigenlijk had ik verwacht dat ik het verlies van Vega al verwerkt zou hebben. Maar zo werkt het dus blijkbaar niet bij mij. Ik pak mezelf aan, maar af en toe komt er ineens zo’n moment waarbij ik het niet droog hou. Door een gesprek waarbij iemand net die gevoelige snaar raakt, of als ik de tuin werk en mijn oog ineens op een plukje hondenhaar valt. Ik pak het op en voel het tussen duim en wijsvinger, in de hoop nog iets van hem te voelen of te zien. De haren ruiken niet eens meer naar hem. Wat mis ik mijn hond. Letterlijk ziek van verdriet kan ik me van het een op het andere moment voelen. Ik ben blij dat ik, misschien wel overdreven, mijn leven om hem heen bouwde. Altijd rekening met zijn gewoontes houdend, nooit te laat thuiskomen. Hij was zo gevoelig. En we konden elkaar zo goed ‘lezen’. Hadden zoveel lol samen, genieten van kleine dingen. Altijd tijd voor aandacht voor elkaar. Langzaam zag ik hem ouder worden, grijzer en minder fel. Wat hield ik van die grijze snoet die ik jarenlang en vele malen per

Lees verder

Ik wist je naam niet eens

Ik weet je naam niet eens. Je was een prachtige modieuze dame. Gele broek? Of blauw, groen of roze? Dan ook een bijpassend jasje en dito hoed. Flamboyant en sierlijk bewoog je je met je hondje door het park. Altijd in voor een praatje met je prachtige Zuid-Amerikaanse accent. Ik kon mijn Spaans oefenen en jij het Nederlands, soms wel 3 x per dag. Soms stelde ik me voor hoe jij je als dame in hoge kringen bewoog in Argentinië. Sierlijk wuivend naar de mensen en genietend van het leven dat je leidde. De liefde bracht je naar Nederland. Maar ook hier liet je je afkomst niet los. Gelukkig maar, want als ik jou zag, kleurde je letterlijk mijn dag. Met je felgekleurde lippen, en je mooie ogen die alles zagen. Blosjes op je wangen alsof je nog een tiener was. Je kon dansen van geluk, toen je kleinzoon tijdens zijn vakantie bij je kwam logeren. Jullie gingen samen op vakantie. Je genoot van het leven. Ik werd ongerust toen ik je ineens met een rollator zag lopen. Je had veel pijn, dat zag ik. Maar je hield je sterk. Botontkalking in je rug. Voetje voor voetje, maar je hield

Lees verder

Fietsen met mijn moeder

Ik deed vroeger niet anders. Vroeger achterop de solex in zo’n rieten mand, totdat mijn benen niet er niet meer inpasten. Later samen fietsen als we op bezoek gingen bij oma of gewoon boodschappen doen. Ze hield zo van fietsen. Nu is ze oud en haar zicht is heel slecht. Ook haar gehoor is niet best, dus niet echt verantwoord om nog zelf te fietsen. Maar ze wil wel heel graag. Daarom ging ik op zoek naar mogelijkheden om samen met haar te gaan fietsen. Een Becak (Betjak) moest het worden. Dan kon ze heerlijk relaxen en genieten van de natuur terwijl ik fiets. Dat leek me wel wat. Ik kwam terecht bij www.fietsenallejaren.nl en nam contact op. Een ritje in de Becak? Geen probleem. Huren kan niet, maar wij rijden u en uw moeder graag! Op de afgesproken tijd stond initiatienemer Marloes Schaap voor de deur en kon de rit beginnen. Mijn moeder heeft genoten!! En ik ook. Al jaren was ze niet meer in Geestmer Ambacht geweest en nu kon ze er weer heerlijk genieten van de natuur. Wat een aanrader zeg! Al in 21 steden in Nederland kunnen ouderen zich laten fietsen, eventueel met hun begeleider of

Lees verder

Toeval bestaat niet (2)

Gisteren liep ik voor het eerst sinds mijn ongeval op 1 januari een rondje met Paco. Ik genoot van de wandeling, van de zomer die nu echt in de lucht hangt en ik bedacht me, hoe dankbaar ik ben dat ik weer zonder krukken kan lopen en kan genieten van de kleine dingen. Op gegeven moment voelde ik dat iemand achter me liep. Ik keek om en zag in de verte een man naderen. Ik vervolgde mijn weg en toen hij vlak bij we was, kruisden onze blikken. Ineens drong het tot me door en ik zei: ‘Jij was het he?’ Hij keek me even met verbazing aan, maar al snel volgde een blik van herkenning. ‘Ja, dat klopt!’ zei hij. ‘Ik heb me zo vaak afgevraagd hoe het met je zou gaan.’ Ik vertelde het hem en daarna heb ik hem meerdere keren bedankt. En dat ik het zo waardeerde dat hij mij, zittend op het koude asfalt, vasthield terwijl ik tegen hem aan leunde totdat het ambulancepersoneel het overnam. Heel bizar dat ik hem bij mijn eerste rondje tegenkwam. Dat vond hij ook want hij liep daar nooit om die tijd. We groetten elkaar en hij liep door.

Lees verder

Geen 4 mei voor jou?

Prima toch, vooral niet doen dan. Maar laat in ieder geval de rest van Nederland deze dag beleven zoals zij die willen beleven. Ik word een beetje moe van als die oeverloze discussies op social media. Iedereen heeft recht op zijn mening. Natuurlijk, dat is een voorrecht. Maar waarom moet het allemaal zo hard. Het is allemaal zo zwart wit. Je bent voor of tegen en dat geldt tegenwoordig voor alles. Als je niet bij de ene groep hoort, dan hoor je automatisch bij die andere. Néé, zo is het toevallig niet. Ik heb mijn eigen mening en die ligt daar gewoon ergens tussenin. Ik zit tegenwoordig op Twitter. Ik heb zelfs volgers. Dat zijn voornamelijk dier en natuurliefhebbers. Maar onder deze volgers bevinden zich ook mensen met andere denkbeelden dan ik. Bijvoorbeeld mensen die racistische denkbeelden hebben. En onder de mensen die vluchtelingen welkom heten, bevinden zich types die vakantiefoto’s van zichzelf posten terwijl ze een ritje op een olifant maken. Er bestaat geen wij en zij, zwart of wit, voor of tegen. We zijn individuen met een eigen mening. Iedereen is een beetje fout en heeft ook een beetje gelijk, in ieders eigen perceptie dan. Wat ik ga

Lees verder

Wat een kanjers, mijn honden….

Als je de focus op jezelf legt, heb je minder aandacht voor je omgeving. Dat gebeurt me niet vaak, maar toen ik op 1 januari werd aangereden, kon ik op dat moment niet anders. Mijn geweldige echtgenoot deed alles om ons gezin draaiende te houden, maar feit bleef dat onze honden minder aandacht kregen, dan ze gewend waren en van ons mochten verwachten. Van 4x per dag naar 2x per dag wandelen. Waarvan 1x een lange. Het is niet anders, en zo is het nu nog steeds. Hoewel ik aardig de draad weer heb opgepakt, laat mijn been het nog niet toe om weer met de honden te lopen. Daar is het allemaal mee begonnen denk ik. Want de honden pasten zich moeiteloos aan hun nieuwe ritme aan. Vega vond het eigenlijk wel prima, want zijn grootste hobby is slapen en eten. Lopen is leuk, maar niet te lang. Pacootje is altijd gevoelig en zorgzaam naar mij toe. Altijd voorzichtig terwijl Vega als een echte kamerolifant alles omverloopt en omver kwispelt. Paco leek wat rustiger geworden, dat wel. Maar ja, de situatie in huis was ook anders geworden. Hij leek verveelt, en dat was niet vreemd natuurlijk, als je dagritme

Lees verder

Aldi, kan niet is dood en roti is brood

Het is alweer twee jaar geleden dat mijn boek Aldi, kan niet is dood en roti is brood uitkwam. Ik heb veel leuke en ook ontroerende reacties van lezers mogen ontvangen. Zowel van mensen met Indische roots als van mensen die nog niet zoveel wisten over de tweede wereldoorlog in Nederlands-Indië. Ik ben nog steeds apetrots op mijn moeder die zo dapper was om haar verhaal aan mij en alle lezers toe te vertrouwen. Een boek dat herkenbaar is voor de generatie die de oorlog in Nederlands-Indië heeft meegemaakt en leerzaam voor de generaties daarna. Een boek met een aangrijpende verhaal, feiten en mooie foto’s.   Als de tweede wereldoorlog uitbreekt, komt er een einde aan het comfortabele leven van Aldi Hageman en haar familie in Nederlands-Indië. Haar kracht en doorzettingsvermogen zorgen ervoor dat ze de jaren in de Jappenkampen overleeft. Eenmaal in Nederland bouwt zij haar leven weer op. Deze biografie neemt je mee op reis door haar leven in zowel Nederlands-Indië als in Nederland. Ga mee en laat je meevoeren door dit prachtige verhaal over Aldi, die ondanks alles positief blijft en haar dromen najaagt. Dat alles volgens haar levensmotto: Kan niet is dood en roti is brood.

Lees verder