Marisa schrijft

Dierenmishandeling, het nieuwe gewoon?

Laat ik vooropstellen dat ook ik me schuldig heb gemaakt aan dierenmishandeling. Ja echt! En ik schaam me ervoor. Maar toen wist ik niet beter. Het is geen excuus, dat weet ik. Ik denk dat het zo’n 25 jaar geleden was, dat ik besloot dat een konijntje wel leuk zou zijn. En makkelijk natuurlijk. Je hoeft zo’n beestje niet uit te laten, geen rotzooi binnen en het blaft de buren niet tot waanzin. Pas jaren later, lang na zijn dood, las ik dat een konijn een maatje nodig heeft. Dat ze minimaal met zijn tweeën moeten leven om gelukkig te zijn. Hij had wel vrijheid, onze Rambo. Hij had een buitenhok en mocht regelmatig door de hele tuin banjeren. In de winter liep hij over de bevroren vijver en rende dan achter de goudvissen aan. Heel schattig maar toch zo fout, want hij was eenzaam. Geen maatje. De goudvissen hadden het overigens goed. Ze hadden een heerlijk leven in de vijver en waren zelfs aaibaar. Zo tam. En op een dag had de reiger door dat ze zo tam waren. Ik was zwaar overstuur toen de vijver leeggevist bleek. Toen maar geen dieren meer. Want geen dieren is ook een

Lees verder

Noordwest Ziekenhuisgroep Alkmaar, ik weet nu waarom zorg zo duur is.

Weet je, een paar nachten in het Alkmaars ziekenhuis deed me beseffen waarom zorg zo duur is. Dit wordt geen klaagzang, maar gewoon even de feiten op een rijtje: Voordat je wordt opgenomen in het ziekenhuis, ga je naar het opnameplein. Dat nam in mijn geval ruim 2 uur in beslag, waarvan ruim een uur wachttijd tussen de gesprekken door. Ik kreeg een gesprekje over intake, een gesprek met de anesthesist, met verpleging en apotheek. Daarvoor heb je thuis al digitaal een vragenlijst ingevuld die tijdens ieder gesprek ter sprake komt. Natuurlijk is het gesprek met de anesthesist enorm belangrijk maar in de overige gesprekken zaten veel dubbelslagen. Kortom de wachttijd was langer dan de totale gesprekstijd. Vier mensen aan het werk dat met de uitgebreide digitale vragenlijst ook door twee personen gedaan kon worden. Ik word opgenomen en weer wordt door het verplegend personeel de vragenlijst doorgenomen. Dubbelcheck, heel goed. Dit zijn immers de mensen die aan je bed staan. In de middag krijg ik de lunch. Heerlijk. Niets op aan te merken maar de pakjes vleeswaren en kaas zijn zo verschrikkelijk verpakt, dat de dame die het eten verstrekt het zelf voor de patiënten moet openmaken. Dat lijkt

Lees verder

1-1-2018: ik was onzichtbaar

Stel je eens voor dat je alle voortekenen zou kunnen herkennen en daarmee het lot zou kunnen beïnvloeden. Stel je voor dat we ons contant bewust zouden zijn van de ‘wat als’. Dat zou doodvermoeiend zijn. Maar als ik er toch een keer naar had geluisterd, dan was die auto misschien al voorbij voordat ik de rotonde op fietste. Dan had ik nu niet met een verrekt lastige kniefractuur in het gips gelegen. Want waarom fietste we nu even via de parkeerplaats om te kijken of de auto het vuurwerkgeweld had overleefd en waarom vergat ik iets waardoor ik weer even terug naar binnen moest? Nieuwjaarsdag 2018, ik ga de honden uitlaten en kom die dame met haar hond tegen. Meestal houdt ze hem vast als ik met mijn honden langskom. Mijn honden hebben het nu eenmaal niet zo op grote honden. Ze kijkt me aan en dit keer doet ze geen poging om haar enthousiaste hond vast te houden. Ze kijkt weer naar beneden en loopt door. Als we vlak bij elkaar zijn, kijkt ze me weer even aan en haar hond springt vrolijk op mijn honden af. Door het geblaf lijkt ze wakker te worden en zegt: “O

Lees verder

Het is traditie dat tradities veranderen

Ik werd weer eens uitgedaagd om een reactie te geven. Nog eenmaal geef ik hierover mijn mening: Ja ik ben tegen ZP, maar ik zou een hypocriete leugenaar zijn als ik zou ontkennen dat ik nooit het feest heb gevierd. Toen ik klein was, zat ik met angst en beven in het rokerige zaaltje waar Sinterklaas de kinderen een voor een naar voren riep. Ja, met angst en beven want ik wilde helemaal niet op schoot bij die man met die lange baard. Ik kan me herinneren dat ik altijd stiekem naar de pieten keek. Zij intrigeerden mij. Ze waren ondeugend en deden leuke kunstjes. Zij maakten het hele optreden wat luchtiger. Tenslotte was sinterklaas met zijn grote boek ‘serious business’. Toen ik een jaar of 16 was, mocht ik een keer ZP spelen. Ik heb dat gedaan, want dit was een kans om de officiële intocht van dichtbij mee te maken. Ik genoot ervan om de kinderen van alles te beloven, waardoor de ouders mij boos aankeken en bij een enkeling de stoom uit de oren kwam. Ik werd tot de orde geroepen, want dat was niet de bedoeling bleek later. Pas toen ik moeder werd en mijn man

Lees verder

Wanneer de grens van respect verdwijnt

Al enige tijd hou ik een beetje afstand van discussies op social media en ik moet zeggen: dat bevalt prima. Het is namelijk niet meer mogelijk om een zinnige discussie te voeren. Het is de nieuwe standaard geworden om een ander uit te schelden, te schofferen en te bedreigen. Daarom zal ik niet meer ongevraagd mijn mening geven. Het is namelijk zowel zin- als kansloos en kost vooral een hoop negatieve energie. Bovendien kun je er toch nare dingen van oplopen. Hoofdpijn, stramme vingers en als je een beetje pech hebt: een flink virus. Maar er zijn ook ernstige ziektes die je zomaar cadeau krijgt van anderen die op jou reageren, zoals bijvoorbeeld kanker en de tering. Als we online zo respectloos met elkaar omgaan, dan is de volgende stap naar real life erg klein. Er staat een dame bij de groenteafdeling van de plaatselijke supermarkt, het is zaterdagmiddag en behoorlijk druk. Ze staat ietwat in de weg en een man botst met zijn karretje tegen haar aan. Geïrriteerd draait ze zich naar hem toe. ‘Kn j nie uit j doppen kijkn, asshole!! (Klinkers weglaten is ook zo gewoon tegenwoordig, maar voor de duidelijkheid laat ik deze nieuwe spelling verder

Lees verder

Betaald vrijwilligerswerk

Iedereen heeft wel eens vrijwillig iets gedaan waar anderen voor betaald worden. Onbetaald werk dus. Daar is niets mis mee. Als je dat te echter vaak doet, dan kom je uiteindelijk op een punt waarop je zegt: hier en niet verder. Zeker als je merkt dat dat ‘leuke’ contact ineens stopt op het moment dat aangeeft geen tijd te hebben, omdat je even voorrang geeft aan een betaalde opdracht. Maar dat terzijde. Vrijwilligerswerk is meestal werk dat je doet omdat je anderen wilt steunen, omdat het raakvlakken heeft met je hobby is of omdat je tijd over hebt en dat nuttig wilt besteden. Tot zover prima! Nu lees ik dat de brandweer steeds vaker te laat komt bij spoedgevallen. Er zijn in Nederland slechts 5.000 betaalde brandweerlieden tegenover 19.000 vrijwilligers. En dat moeten er meer worden om te voorkomen dat het straks echt een keer misgaat. 19.000 vrijwilligers!!! Sorry, maar af en toe een klusje dat in  je werkgebied ligt of waarin jouw interesse ligt, staat niet in verhouding tot het werk van de brandweer. Mensen- en dierenlevens redden, branden bedwingen en eerste hulp verlenen. Dat is nogal wat. Klinkt niet echt als iets wat je zomaar even erbij doet.

Lees verder

DENK aan de Hout

Onlangs verscheen er een stuk in de Alkmaarsche Courant over de Stichting ‘Red de Hout’ waarin wordt gesteld dat alle raadsfracties, behalve Groen Links, een geheim contract hebben ondertekend. Dit heeft ons getriggerd om te reageren. DENK ageert namelijk al vanaf het begin tegen de non-transparantie binnen de gemeenteraad. Bij de aanvang van het voorstel NWZ, hebben wij gevraagd om het van de agenda te halen omdat er nog veel onduidelijkheden waren. Helaas werd dit door geen enkele partij ondersteund.  We hebben daarna voorgesteld om de kwestie opiniërend te bespreken zonder iets te bekrachtigen. Ook nu kregen wij geen steun van de andere partijen. DENK is voor openheid van alle stukken en stemde daarom tégen geheimhouding. Wij vinden het nog steeds onbegrijpelijk dat coalitiepartijen zoals D66 en CDA, die pleitten voor transparantie bij dit voorstel, vóór geheimhouding stemden. Dit gigantische project kost de gemeenschap ruim 60 miljoen. Dus openheid van zaken en participatie van belanghebbenden is dan ook niet meer dan logisch en zeker niet te veel gevraagd. Ook zijn wij van mening dat 17 jaar (ver)bouwen wel erg lang is. Dit moet sneller om de overlast voor de burgers en de omgeving tot een minimum te beperken. Hoewel wij

Lees verder

Simpelweg genieten in plaats van die oude werknemer zijn.

Ouderen met zware beroepen halen vaak hun pensioen niet. Dat was deze week meerdere malen in het nieuws. Een ontwikkeling die te voorzien was natuurlijk. Gelukkig wordt er tegenwoordig meer geasfalteerd dan bestraat, maar toch. Er zijn ontzettend veel zware beroepen die mankracht vergen. Ik denk dan aan jonge sterke spieren en niet aan grijzende, oudere mannen die eigenlijk liever een stuk gaan fietsen met hun kleinkinderen. Geef ze eens ongelijk! Kon mijn vader nog op zijn 58ste met vervroegd pensioen, nu moeten wij 10 jaar langer werken. Mijn kinderen tot hun 70ste! De metaalindustrie trekt aan de bel, slaat alarm. Veel ouderen halen hun pensioen niet maar belanden in de WAO. Maar geldt dat wel voor alleen de zware beroepen? Ik geloof er niets van. Ik kan me nog in herinneren dat op mijn werk alle ouderwetse typemachines werden vervangen door elektrische typmachines. Geen tipex meer nodig, niet een heel document meer opnieuw moeten typen, na een letter verkeerd te hebben aangeslagen. Toch was er die oudere collega, die er niet aan wilde. Hij bleef maar rammen op zijn oude, vertrouwde Olivetti. Wij, de jongeren waren blij met de vooruitgang en schakelden moeiteloos over. Toen kwamen de computers die

Lees verder

Als je kind ineens spoorloos is, vergaat de wereld om je heen

Ik weet het nog goed. Een gebeurtenis dat in mijn geheugen staat gegrift. We waren op vakantie in Spanje met onze kinderen. De oudste was drie jaar oud en de jongste was een baby van 3 maanden. We logeerden bij mijn ouders die daar altijd een week of zes met vakantie gingen. Segur de Calafell, toen nog een slaperig dorp. Op de zondagen was het altijd wat drukker op het strand met de dorpelingen en stadsmensen uit Barcelona die dan de drukte van de stad ontliepen. Gezellig druk, geen overvolle stranden waarbij je handdoek aan handdoek ligt. We praten immers over 32 jaar geleden. We zaten gezellig met elkaar te keuvelen. Onder de grote parasol lag de baby heerlijk te slapen. De oudste stond zoals zo vaak, met zijn handjes op zijn rug, aan de waterkant. De zee was zo glad als een spiegel. Het was de houding die hij van zijn opa had overgenomen. Die stond ook altijd zo aan de waterkant naar de horizon te staren. Ik hield hem goed in de gaten, mijn ogen constant op hem gericht. En toch, in een split second, gebeurde het. Ik keek even naar iets anders om vervolgens meteen weer naar

Lees verder

Wie is nu eigenlijk schuldig aan stereotypering?

Ik kijk de laatste tijd nog maar weinig televisieprogramma’s. Niet omdat ik daar geen tijd voor heb, maar het aanbod is gewoon verschrikkelijk slecht. Toch kom ik er niet onderuit om sommige programma’s terug te kijken, omdat ik nieuwsgierig word na al die heftige reacties die ik na zo’n uitzending op internet voorbij zie komen. Opvallend is de verontwaardiging van mensen over de programma’s, programmamakers en journalisten. Met name als het gaat over programma’s waarbij mensen met een migrantenachtergrond gekleineerd en belachelijk gemaakt worden. Als ik dan de inhoud van zo’n programma lees of terugkijk, vraag ik me echt af waarom mensen zich lenen voor zulke programma’s. Neem nou de EO met zijn Tijs van de Brink, die net zoals Knevel een mannetje is, waarvan je al van tevoren weet dat zijn insteek niet oprecht is. Anne Dijk is boos, en terecht. Maar je weet toch van tevoren met wie je te maken hebt. Als je je nu nog leent voor dit soort programma’s, dan doe je automatisch mee aan een cultuur die segregatie als doel heeft. En deze cultuur wordt gevoed door mensen die er baat bij hebben om zichzelf belachelijk te maken. Het ligt voor een groot deel

Lees verder