Marisa schrijft

Toeval bestaat niet (2)

Gisteren liep ik voor het eerst sinds mijn ongeval op 1 januari een rondje met Paco. Ik genoot van de wandeling, van de zomer die nu echt in de lucht hangt en ik bedacht me, hoe dankbaar ik ben dat ik weer zonder krukken kan lopen en kan genieten van de kleine dingen. Op gegeven moment voelde ik dat iemand achter me liep. Ik keek om en zag in de verte een man naderen. Ik vervolgde mijn weg en toen hij vlak bij we was, kruisden onze blikken. Ineens drong het tot me door en ik zei: ‘Jij was het he?’ Hij keek me even met verbazing aan, maar al snel volgde een blik van herkenning. ‘Ja, dat klopt!’ zei hij. ‘Ik heb me zo vaak afgevraagd hoe het met je zou gaan.’ Ik vertelde het hem en daarna heb ik hem meerdere keren bedankt. En dat ik het zo waardeerde dat hij mij, zittend op het koude asfalt, vasthield terwijl ik tegen hem aan leunde totdat het ambulancepersoneel het overnam. Heel bizar dat ik hem bij mijn eerste rondje tegenkwam. Dat vond hij ook want hij liep daar nooit om die tijd. We groetten elkaar en hij liep door.

Lees verder

Geen 4 mei voor jou?

Prima toch, vooral niet doen dan. Maar laat in ieder geval de rest van Nederland deze dag beleven zoals zij die willen beleven. Ik word een beetje moe van als die oeverloze discussies op social media. Iedereen heeft recht op zijn mening. Natuurlijk, dat is een voorrecht. Maar waarom moet het allemaal zo hard. Het is allemaal zo zwart wit. Je bent voor of tegen en dat geldt tegenwoordig voor alles. Als je niet bij de ene groep hoort, dan hoor je automatisch bij die andere. Néé, zo is het toevallig niet. Ik heb mijn eigen mening en die ligt daar gewoon ergens tussenin. Ik zit tegenwoordig op Twitter. Ik heb zelfs volgers. Dat zijn voornamelijk dier en natuurliefhebbers. Maar onder deze volgers bevinden zich ook mensen met andere denkbeelden dan ik. Bijvoorbeeld mensen die racistische denkbeelden hebben. En onder de mensen die vluchtelingen welkom heten, bevinden zich types die vakantiefoto’s van zichzelf posten terwijl ze een ritje op een olifant maken. Er bestaat geen wij en zij, zwart of wit, voor of tegen. We zijn individuen met een eigen mening. Iedereen is een beetje fout en heeft ook een beetje gelijk, in ieders eigen perceptie dan. Wat ik ga

Lees verder

Wat een kanjers, mijn honden….

Als je de focus op jezelf legt, heb je minder aandacht voor je omgeving. Dat gebeurt me niet vaak, maar toen ik op 1 januari werd aangereden, kon ik op dat moment niet anders. Mijn geweldige echtgenoot deed alles om ons gezin draaiende te houden, maar feit bleef dat onze honden minder aandacht kregen, dan ze gewend waren en van ons mochten verwachten. Van 4x per dag naar 2x per dag wandelen. Waarvan 1x een lange. Het is niet anders, en zo is het nu nog steeds. Hoewel ik aardig de draad weer heb opgepakt, laat mijn been het nog niet toe om weer met de honden te lopen. Daar is het allemaal mee begonnen denk ik. Want de honden pasten zich moeiteloos aan hun nieuwe ritme aan. Vega vond het eigenlijk wel prima, want zijn grootste hobby is slapen en eten. Lopen is leuk, maar niet te lang. Pacootje is altijd gevoelig en zorgzaam naar mij toe. Altijd voorzichtig terwijl Vega als een echte kamerolifant alles omverloopt en omver kwispelt. Paco leek wat rustiger geworden, dat wel. Maar ja, de situatie in huis was ook anders geworden. Hij leek verveelt, en dat was niet vreemd natuurlijk, als je dagritme

Lees verder

Aldi, kan niet is dood en roti is brood

Het is alweer twee jaar geleden dat mijn boek Aldi, kan niet is dood en roti is brood uitkwam. Ik heb veel leuke en ook ontroerende reacties van lezers mogen ontvangen. Zowel van mensen met Indische roots als van mensen die nog niet zoveel wisten over de tweede wereldoorlog in Nederlands-Indië. Ik ben nog steeds apetrots op mijn moeder die zo dapper was om haar verhaal aan mij en alle lezers toe te vertrouwen. Een boek dat herkenbaar is voor de generatie die de oorlog in Nederlands-Indië heeft meegemaakt en leerzaam voor de generaties daarna. Een boek met een aangrijpende verhaal, feiten en mooie foto’s.   Als de tweede wereldoorlog uitbreekt, komt er een einde aan het comfortabele leven van Aldi Hageman en haar familie in Nederlands-Indië. Haar kracht en doorzettingsvermogen zorgen ervoor dat ze de jaren in de Jappenkampen overleeft. Eenmaal in Nederland bouwt zij haar leven weer op. Deze biografie neemt je mee op reis door haar leven in zowel Nederlands-Indië als in Nederland. Ga mee en laat je meevoeren door dit prachtige verhaal over Aldi, die ondanks alles positief blijft en haar dromen najaagt. Dat alles volgens haar levensmotto: Kan niet is dood en roti is brood.

Lees verder

Dierenmishandeling, het nieuwe gewoon?

Laat ik vooropstellen dat ook ik me schuldig heb gemaakt aan dierenmishandeling. Ja echt! En ik schaam me ervoor. Maar toen wist ik niet beter. Het is geen excuus, dat weet ik. Ik denk dat het zo’n 25 jaar geleden was, dat ik besloot dat een konijntje wel leuk zou zijn. En makkelijk natuurlijk. Je hoeft zo’n beestje niet uit te laten, geen rotzooi binnen en het blaft de buren niet tot waanzin. Pas jaren later, lang na zijn dood, las ik dat een konijn een maatje nodig heeft. Dat ze minimaal met zijn tweeën moeten leven om gelukkig te zijn. Hij had wel vrijheid, onze Rambo. Hij had een buitenhok en mocht regelmatig door de hele tuin banjeren. In de winter liep hij over de bevroren vijver en rende dan achter de goudvissen aan. Heel schattig maar toch zo fout, want hij was eenzaam. Geen maatje. De goudvissen hadden het overigens goed. Ze hadden een heerlijk leven in de vijver en waren zelfs aaibaar. Zo tam. En op een dag had de reiger door dat ze zo tam waren. Ik was zwaar overstuur toen de vijver leeggevist bleek. Toen maar geen dieren meer. Want geen dieren is ook een

Lees verder

Noordwest Ziekenhuisgroep Alkmaar, ik weet nu waarom zorg zo duur is.

Weet je, een paar nachten in het Alkmaars ziekenhuis deed me beseffen waarom zorg zo duur is. Dit wordt geen klaagzang, maar gewoon even de feiten op een rijtje: Voordat je wordt opgenomen in het ziekenhuis, ga je naar het opnameplein. Dat nam in mijn geval ruim 2 uur in beslag, waarvan ruim een uur wachttijd tussen de gesprekken door. Ik kreeg een gesprekje over intake, een gesprek met de anesthesist, met verpleging en apotheek. Daarvoor heb je thuis al digitaal een vragenlijst ingevuld die tijdens ieder gesprek ter sprake komt. Natuurlijk is het gesprek met de anesthesist enorm belangrijk maar in de overige gesprekken zaten veel dubbelslagen. Kortom de wachttijd was langer dan de totale gesprekstijd. Vier mensen aan het werk dat met de uitgebreide digitale vragenlijst ook door twee personen gedaan kon worden. Ik word opgenomen en weer wordt door het verplegend personeel de vragenlijst doorgenomen. Dubbelcheck, heel goed. Dit zijn immers de mensen die aan je bed staan. In de middag krijg ik de lunch. Heerlijk. Niets op aan te merken maar de pakjes vleeswaren en kaas zijn zo verschrikkelijk verpakt, dat de dame die het eten verstrekt het zelf voor de patiënten moet openmaken. Dat lijkt

Lees verder

1-1-2018: ik was onzichtbaar

Stel je eens voor dat je alle voortekenen zou kunnen herkennen en daarmee het lot zou kunnen beïnvloeden. Stel je voor dat we ons contant bewust zouden zijn van de ‘wat als’. Dat zou doodvermoeiend zijn. Maar als ik er toch een keer naar had geluisterd, dan was die auto misschien al voorbij voordat ik de rotonde op fietste. Dan had ik nu niet met een verrekt lastige kniefractuur in het gips gelegen. Want waarom fietste we nu even via de parkeerplaats om te kijken of de auto het vuurwerkgeweld had overleefd en waarom vergat ik iets waardoor ik weer even terug naar binnen moest? Nieuwjaarsdag 2018, ik ga de honden uitlaten en kom die dame met haar hond tegen. Meestal houdt ze hem vast als ik met mijn honden langskom. Mijn honden hebben het nu eenmaal niet zo op grote honden. Ze kijkt me aan en dit keer doet ze geen poging om haar enthousiaste hond vast te houden. Ze kijkt weer naar beneden en loopt door. Als we vlak bij elkaar zijn, kijkt ze me weer even aan en haar hond springt vrolijk op mijn honden af. Door het geblaf lijkt ze wakker te worden en zegt: “O

Lees verder

Het is traditie dat tradities veranderen

Ik werd weer eens uitgedaagd om een reactie te geven. Nog eenmaal geef ik hierover mijn mening: Ja ik ben tegen ZP, maar ik zou een hypocriete leugenaar zijn als ik zou ontkennen dat ik nooit het feest heb gevierd. Toen ik klein was, zat ik met angst en beven in het rokerige zaaltje waar Sinterklaas de kinderen een voor een naar voren riep. Ja, met angst en beven want ik wilde helemaal niet op schoot bij die man met die lange baard. Ik kan me herinneren dat ik altijd stiekem naar de pieten keek. Zij intrigeerden mij. Ze waren ondeugend en deden leuke kunstjes. Zij maakten het hele optreden wat luchtiger. Tenslotte was sinterklaas met zijn grote boek ‘serious business’. Toen ik een jaar of 16 was, mocht ik een keer ZP spelen. Ik heb dat gedaan, want dit was een kans om de officiële intocht van dichtbij mee te maken. Ik genoot ervan om de kinderen van alles te beloven, waardoor de ouders mij boos aankeken en bij een enkeling de stoom uit de oren kwam. Ik werd tot de orde geroepen, want dat was niet de bedoeling bleek later. Pas toen ik moeder werd en mijn man

Lees verder

Wanneer de grens van respect verdwijnt

Al enige tijd hou ik een beetje afstand van discussies op social media en ik moet zeggen: dat bevalt prima. Het is namelijk niet meer mogelijk om een zinnige discussie te voeren. Het is de nieuwe standaard geworden om een ander uit te schelden, te schofferen en te bedreigen. Daarom zal ik niet meer ongevraagd mijn mening geven. Het is namelijk zowel zin- als kansloos en kost vooral een hoop negatieve energie. Bovendien kun je er toch nare dingen van oplopen. Hoofdpijn, stramme vingers en als je een beetje pech hebt: een flink virus. Maar er zijn ook ernstige ziektes die je zomaar cadeau krijgt van anderen die op jou reageren, zoals bijvoorbeeld kanker en de tering. Als we online zo respectloos met elkaar omgaan, dan is de volgende stap naar real life erg klein. Er staat een dame bij de groenteafdeling van de plaatselijke supermarkt, het is zaterdagmiddag en behoorlijk druk. Ze staat ietwat in de weg en een man botst met zijn karretje tegen haar aan. Geïrriteerd draait ze zich naar hem toe. ‘Kn j nie uit j doppen kijkn, asshole!! (Klinkers weglaten is ook zo gewoon tegenwoordig, maar voor de duidelijkheid laat ik deze nieuwe spelling verder

Lees verder

Betaald vrijwilligerswerk

Iedereen heeft wel eens vrijwillig iets gedaan waar anderen voor betaald worden. Onbetaald werk dus. Daar is niets mis mee. Als je dat te echter vaak doet, dan kom je uiteindelijk op een punt waarop je zegt: hier en niet verder. Zeker als je merkt dat dat ‘leuke’ contact ineens stopt op het moment dat aangeeft geen tijd te hebben, omdat je even voorrang geeft aan een betaalde opdracht. Maar dat terzijde. Vrijwilligerswerk is meestal werk dat je doet omdat je anderen wilt steunen, omdat het raakvlakken heeft met je hobby is of omdat je tijd over hebt en dat nuttig wilt besteden. Tot zover prima! Nu lees ik dat de brandweer steeds vaker te laat komt bij spoedgevallen. Er zijn in Nederland slechts 5.000 betaalde brandweerlieden tegenover 19.000 vrijwilligers. En dat moeten er meer worden om te voorkomen dat het straks echt een keer misgaat. 19.000 vrijwilligers!!! Sorry, maar af en toe een klusje dat in  je werkgebied ligt of waarin jouw interesse ligt, staat niet in verhouding tot het werk van de brandweer. Mensen- en dierenlevens redden, branden bedwingen en eerste hulp verlenen. Dat is nogal wat. Klinkt niet echt als iets wat je zomaar even erbij doet.

Lees verder