Marisa schrijft

Aldi

Het is al weer veel te lang geleden dat ik iets heb geplaatst op mijn site. Ik was zo in de ban van mijn boek Aldi, dat het er bij ingeschoten is. Maar, daar komt nu weer verandering in! Hebben jullie Aldi al gelezen? en wat vonden jullie ervan?? Tot snel!! Groetjes Marisa  

Lees verder

De uitdaging van DENK!

Gisteren werd Sylvana Simons geïntroduceerd als nieuw partijlid van DENK. Naar mijn mening, door haar welbespraaktheid, haar vuur tijdens debatten en haar uitgesproken mening een geweldige aanwinst. Als de DENKers aan tafel zitten bij DWDD wordt weer eens duidelijk hoeveel moeite men doet om DENK te kleineren en in een hoek te duwen. Natuurlijk wordt DENK alweer in verband gebracht met gevalletje EBRU, waarvan ik nog steeds alle ophef niet begrijp. Want zoals Sylvana heel terecht aangaf: ‘Je gaat naar een land waar je iets doet wat verboden is en als dat land daar actie op onderneemt, tja, heel vervelend’. Ik vraag me af hoe de politiek reageert als ik in China vanaf de Chinese muur het Chinese beleid belachelijk maak. Gaat Rutte mij dan ook bellen als ik in een cel zit? Van Nieuwkerk weet duidelijk niet hoe hij ermee moet omgaan nu zijn tafeldame de politiek ingaat en hij haar voortaan met U moet aanspreken. Het is vast lastig voor hem om een gesprek te leiden met gevoelens van jaloezie voor zijn gesprekspartner en zijn afhankelijkheid van wat de regiekamer hem via zijn oortje influistert. Ook heb ik gemerkt dat je kennelijk alleen serieus wordt genomen als je praat

Lees verder

Mariënburg, Vergaan maar niet vergeten

Het is de titel van een geschiedenisboekje dat ik in 2010 samen met de kinderen van Mariënburg schreef ter ere van het eerste Suriname Heritage Festival.   Het staat vol met verhalen en tekeningen van de kinderen van die Mariënburg, een voormalige suikerplantage van de Nederlandsche Handelsmaatschappij die het sinds 1882 in bezit had. Verhalen van hun grootouders die voornamelijk uit Java en India als contractarbeiders naar Suriname kwamen. Het boekje had als doel om de kinderen met hun grootouders te laten praten en ze bewust te maken van hun eigen geschiedenis. Maar ook om ze trots te laten zijn op wat diezelfde grootouders hadden bereikt, waar ze vandaan kwamen en dat de verhalen niet vergeten zouden worden. Want ook Mariënburg kent een rauwe geschiedenis, die niet vergeten mag worden. En terwijl ik de bladzijdes door mijn vingers laat glijden gaan mijn gedachten terug naar de spoorlijn die van Mariënburg vlak langs ons huis liep, richting de Surinamerivier. Ik wandelde er regelmatig met de honden. De geluiden van het bos…de ara’s, de amazone-papegaaien, de apen en de luiaards die me vanaf een veilige plek hoog in de bomen aanstaarden. Het was warm en klam. Hoe zwaar moet zijn geweest om

Lees verder

Ik ben even niet bereikbaar, ik geniet van mijn rijkdom

Ik heb een opdracht afgeslagen omdat ik er geen zin in had. Geen zin omdat het onderwerp niet mijn ding was. En dit is niet de eerste keer dat ik dat doe. Zo’n tien jaar geleden pakte ik alles aan. Werk is werk. Wat is er dan veranderd? Een paar jaar geleden maakte ik een beslissing die mijn leven zou veranderen. Ik werd ernstig ziek en kreeg ongewild zeeën van tijd om na te denken. Er kwam een moment dat ik mezelf beloofde dat ik alles anders zou doen. Mijn instinct en intuïtie volgen. Leven vanuit de overtuiging dat alles met een reden gebeurt, leven vanuit mijn eigen overtuiging en niet die van een ander, een groep, een geloof of wat dan ook. Ik hoef geen carrière meer, ik hoef geen bakken met geld meer om dat veel te grote huis te kunnen betalen. Ik hoef geen grote vriendenkring en ik hoef geen dure auto te rijden. Ik hou niet van uitgaan en ik blijf het liefste thuis. Lekker op de bank een goede film kijken of gezellig kletsen met mijn man. Als ik van huis ben, bekruipt mij al snel een gevoel van ‘wat doe ik hier’, wetende dat thuis mijn

Lees verder

Ik ben geen Maarten van Rossem

Als ik naar het nieuws kijk, verwacht ik informatie te krijgen, dat gebaseerd is op feiten. Als ik naar een actualiteitenprogramma kijk, verwacht ik objectief en onbevooroordeeld op de hoogte te worden gesteld van zaken die op dat moment spelen. Ik ben echt geen cynist, althans, Ik probeer het niet te zijn, maar de huidige ontwikkelingen dreigen mij in een soort Maarten van Rossem te veranderen. Neem nou Rutte, die met zijn eeuwige irritante lachje alles bagatelliseert. Of het nu om Zwarte Piet gaat, of om vluchtelingen. Ik geloof geen bal wat hij zegt. Hij brabbelt maar wat om zowel zijn coalitie als de burgers een worst voor te houden. Dan hebben we Koenders die denkt dat hij verstand van zaken heeft, maar door een studente met feiten om de oren werd geslagen over een onderwerp waar hij geen weet van bleek te hebben. De lijst zou te lang worden, dus tot zover onze overheid. De farmaceutische maffia dan, die letterlijk over lijken gaat als het om geld verdienen gaat. Medicijnen die te duur zijn, medicijnen die makkelijk vervangen kunnen worden door producten uit de natuur maar waar zij geen patent op kunnen krijgen. Dit betekent geen winst, waardoor wij

Lees verder

Gekke buitenlanders, dat zijn wij ook..

Verre reizen, het ruiken en proeven van een onbekende cultuur. Azië en Zuid-Amerika hebben weinig geheimen meer. Veel gezien, noem het verwend, want na het aanschouwen van zoveel moois is er niet veel meer dat je mond doet openvallen van verbazing. Maleisië en Sulawesi zijn toch wel de landen die het meeste indruk op me hebben gemaakt. Maleisië waar we bewust de keuze hebben gemaakt om de islamitische kant te bezoeken. Zoals vele Nederlanders die zich van de gebaande paden van Cor en Don, Tui en Neckermann wagen, hebben wij vele avonturen beleefd. Avonturen die je je leven lang bij blijven, mooie herinneringen en die een onderdeel zijn van mijn zijn, zo ook het zijn van mijn kinderen. Hun instelling van verdraagzaamheid, respect voor een ieder, hun normen en waarden en hun liefde voor dieren, doen mij gloeien van trots. Natuurlijk hebben wij als ouders daar een groot aandeel in gehad, maar hun ervaringen tijdens onze vakanties hebben daar ook zeker aan bijgedragen. Ik kan me herinneren, dat wij op een avond een keer totaal verdwaald in een onbekende stad in een duister steegje terecht kwamen. Een stuk of 6 jongens van een jaar of 18 liepen ons naast elkaar

Lees verder

Voor jou, ja voor jou!

Ik heb al een tijdje niets geschreven. Noem het writers block. Ik noem het een teveel aan emoties in mijn hoofd. Zoveel haat en onverdraagzaamheid. Maar als ik verder kijk, zie ik toch ook veel mooie dingen gebeuren. Initiatieven door mensen die het verschil willen maken en die daadwerkelijk hun handen uit de mouwen steken. Respect voor hen die vechten voor een betere wereld, zich belangeloos inzetten voor mens en dier. Het maakt me gelukkig om te zien dat er altijd weer mensen zijn die de kracht hebben om door te zetten, om te laten zien dat het anders kan, dat het wel kan. Mensen die zich niet laten beïnvloeden maar hun eigen koers varen. Dit is eigenlijk het publiceren niet waard. Slechts een gedachte, maar wel een van vertrouwen in de toekomst. 

Lees verder

Mijn hand in de jouwe

Mijn hand in de jouwe, Veilig en vertrouwd Jouw hand gaf de mijne weg Een andere hand nam het van je over Jouw hand in de mijne, Een afscheid om nooit te vergeten Jouw ring aan mijn hand, De jouwe werd een herinnering De mijne lijkt zoveel op de jouwe Onze handen voor eeuwig verstrengeld, pap 12-09-1922 – 12-09-2005

Lees verder

Aylan is onnodig verdronken

  De verhalen van mijn moeder hebben mij een goed beeld gegeven van een gezin in een oorlogssituatie. Een moeder die in haar eentje haar vijf kinderen als een leeuwin beschermt, zonder de leeuw naast haar om hen te beschermen. De leeuw was al meegenomen naar een kamp in Japan, en zou zijn jonge gezin nooit meer terugzien. Mijn oma, de leeuwin, beschermde haar welpen voor de gevaren waar ze aan werden blootgesteld. Geen onnodige risico’s nemen. Want het gezin samen houden was haar levenstaak, die zij overigens met succes heeft volbracht. September 2015, ik word geconfronteerd met een afgrijselijke foto: een aangespoelde dreumes, en nog een, en nog meer….Een golf van afschuw overspoelt de hele wereld. Mijn maag keert om, hoe is dit mogelijk in 2015. Was zijn dood nou echt nodig? Dat vraag ik me namelijk af. Turkije heeft inmiddels al 1,7 miljoen Syrische vluchtelingen opgenomen. En eigenlijk zijn het geen vluchtelingen meer want alle Syrische vluchtelingen krijgen in Turkije direct een voorlopige verblijfsvergunning van de Turkse overheid. Binnen de vele opvangkampen werkt men er keihard om de 900.000 kinderen de begeleiding te geven die zij zo nodig hebben. Volgens de Islamitische traditie, hoor je te zorgen voor

Lees verder

Pinkeltje, lach jij maar!

Pas geleden ontmoette ik na ongeveer 40 jaar twee vriendinnetjes uit Velsen Noord. Na een lange strandwandeling in Wijk aan Zee kwamen we terecht in een van de vele gezellige eettentjes en haalden we samen de herinneringen uit onze kindertijd op. Geroddeld over die leuke jongens en minder leuke jongens uit de buurt,  gepraat over de dingen die we uithaalden en over speciale plekken in Velsen Noord die in onze kindertijd een grote rol hadden gespeeld. Naast de gedeelde herinneringen, was er een herinnering, waarvan we van elkaar niet wisten dat we die deelden.  Het ging om het volgende: Op de Wijkerstraatweg waren vele winkels. Een van die winkels was een Boekhandel: Boekhandel Laan. Voor boeken, schoolboeken, pennen en potloden, tijdschriften, noem maar op. Laan had het. En als hij het niet had, bestelde hij het voor je. Als kind mocht ik altijd aan de hand van mijn moeder mee naar Boekhandel Laan. En als mijn moeder dan een nieuwe Burda bestelde, liep ik langs alle schappen om me te vergapen aan al die mooie boeken en schoolspulletjes. Er was een schap waar ik altijd naartoe werd getrokken. Het schap waar de boeken van Pinkeltje stonden. De gele glanzende kaften

Lees verder