Marisa schrijft

Laat Cecil de mensen wakker schudden

Cecil, de onfortuinlijke leeuw die ten prooi viel aan de psychopathische tandarts uit Minnesota. De tandarts kan zijn praktijk wel opdoeken en zijn leven is hij ook niet meer zeker. Kortom, zijn levenis met 2 schoten voorgoed veranderd. En terecht. Het aanbrengen van leed aan een dier moet zeker bestraft worden. Dat staat buiten kijf. Duizenden mensen staan in de rij om hem zijn verdiende straf te geven. Ook ik ben er een van. Maar laten we vooral niet vergeten dat op dit moment, terwijl iedereen over deze tandarts heen valt, er nog veel meer dieren aan dit soort monsters ten prooi vallen. Dieren zonder GPS, naamloos en onbekend. Maar net zo waardevol als Cecil. Legaal, dat dan weer wel, maar is dat minder erg? Die jagers, wat is er in hun jeugd of in de baarmoeder van hun onfortuinlijke moeder misgegaan? Waarom zijn blikjes niet voldoende. Ga klootschieten, organiseer de Hunger Games voor deze beesten, zodat ze elkaar kunnen doden. Maar laat de dieren met rust! Wanneer worden de reisorganisaties die dit soort reizen organiseren, verboden en verbannen? Wanneer worden vervoersbedrijven gestraft als zij jachttrofeeën vervoeren? Wanneer worden de jacht in zijn geheel verboden en afgestraft met levenslang? Ik

Lees verder

Nieuwe periode, nieuwe site

Zoals jullie zien, vond ik het weer eens tijd voor een nieuw gezicht. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Ik ben de laatste tijd best rustig met mijn berichten. Dat wil niet zeggen dat ik afwezig ben. Ik lees op Facebook wel veel van wat voorbij komt. Het valt me op dat er heel veel artikelen gedeeld worden waarvan niet de echtheid of waarheid van is nagegaan. Als je dat doet, sta je versteld van alle onzin die verspreid wordt. Grote boosdoener is ook de media, die veel te vaak partijdig berichten de wereld in schiet.  Ik heb daarom een besluit genomen: ik post alleen nog maar dingen die ik heb geverifieerd. Ik share alleen nog maar positieve zaken en noem me dan maar naar die bekende struisvogel, maar ik heb er geen zin meer in. Er is zoveel ellende, zoveel oorlog, zoveel doden, zoveel dierenleed, het is teveel. Teveel! Ik doe het gewoon niet meer, ik laat me niet meer verleiden. Ik heb mijn eigen wereldje waar ik gelukkig ben. Ik kan de grote wereld niet veranderen. Natuurlijk ontken ik niet dat er niets aan de hand is met onze aarde en ik draag heus wel mijn steentje

Lees verder

Suriname, zal het ooit nog goed komen?

Ik ben voor een week in Suriname om mijn laatste zaken af te wikkelen. Vijf jaar hebben we er gewoond en na twee jaar zet ik weer voet op Surinaamse bodem. Ik sta in de rij en maak gebruik van de optie om ter plekke mijn visum te kopen. Tot mijn grote verbazing worden mijn SRD’s geweigerd. Alleen euro’s of dollars, zegt de man ongeïnteresseerd en wijst naar het briefje dat op het raam is geplakt. Het chagrijnige gezicht ontneemt me direct de lust om een discussie met hem aan te gaan. Gelukkig is een dame in de rij behulpzaam, en ruilt haar euro’s tegen mijn SRD’s. Hoe is het mogelijk dat Suriname haar eigen munt niet accepteert. Betekent dit dat het land geen vertrouwen heeft in haar eigen valuta? Een teken dat het helemaal niet zo goed gaat met het land zoals in de NPO docu ‘Suriname, 5 jaar later’ wordt gesteld? Volgens deze serie is het nog steeds het land dat rijk is aan grondstoffen, een land met economische groei en het land met ongekende mogelijkheden. Ik vraag me af of dat wel zo is. Neem de IamGold deal, waarbij de winst tussen 1.200 en 1.400 dollar voor IamGold is en

Lees verder

Lieve Anne

Lieve Anne, Het is vandaag 4 mei 2015. 70 jaar geleden eindigde WOII. Alles staat weer in het teken van bezinning en ‘opdat wij niet vergeten’. Je zou denken dat men ervan heeft geleerd, maar nog steeds worden we dagelijks geconfronteerd met de gruwelijke beelden van de wereld die in brand staat. Zoals ieder jaar wordt jouw naam weer in één adem met de bevrijding genoemd. En daar verbaas ik me over. Wat is er nu eigenlijk zo bijzonder aan jou? Ik weet het namelijk echt niet. Een meisje dat tijdens de oorlog in een achterkamertje ondergedoken zit en uiteindelijk toch op transport wordt gezet. Miljoenen zogenaamde dagboeken zijn over de toonbank gegaan. Het achterhuis, een boek dat doet voorkomen alsof het jouw dagboek zou zijn. Waarschijnlijk zou je het niet eens herkennen als jouw dagboek. Er staan gebeurtenissen in die je nooit meegemaakt kan hebben. Lieve Anne, Leg me eens uit waar die verering toch vandaan komt. Ik begrijp het niet omdat er voor mij anderen zijn, die zoveel meer indruk op mij hebben gemaakt. Bijvoorbeeld de vele mensen die het lef hebben gehad om in het verzet hun leven op het spel te zetten. Mensen die duizenden joden

Lees verder

De Bank anno Nu? Foei!!

De PvdA noemt de bonussen bij ING en ABN Amro moreel en maatschappelijk verwerpelijk. “Aan de top is het pakken wat je pakken kan, terwijl vele gewone bankmedewerkers worden ontslagen en ondernemers geen kredieten kunnen krijgen”, zegt Kamerlid Henk Nijboer in een reactie. Volgens de PvdA’er tonen bankiers hiermee aan dat ze niets geleerd hebben van de crisis. ‘Aan de top is het pakken wat je pakken kan.’ Ja, dat klopt. Meer dan 20 jaar is AAB mijn werkgever geweest. Een fantastisch instituut zeker in de ‘goede’ jaren. Zelfs de sky was niet de limit. Opleidingen, workshops, teambuildingweekjes in het buitenland. Het kon allemaal niet op. Wilde je een studie doen? Graag, stuur de rekening maar door. In die 20 jaren heb ik om de drie jaar een andere functie gehad. Vervelen deed je niet binnen de bank. Feesten en fusies, wat hadden we een lol. Laatst haalde ik met een collega herinneringen op die zo ver terug gingen dat er niets eens computers waren. Nieuwe klanten mochten zelf hun rekeningnummer kiezen die je in het grote dikke boek dan doorhaalde. Stortingsformuliertjes typen en vreemde valuta berekende je razendsnel op de Kienzle. Rekeningnummers van vaste klanten kende je uit het hoofd en als

Lees verder

Leef nu!

Zo’n 15 jaar geleden zag een gewone doordeweekse dag er voor mij als volgt uit: 05:30 Opstaan, ochtendritueel, uitgebreid ontbijten 06:30 Op de fiets naar station 06:45 Met de trein naar Amsterdam Zuidoost 08:30 Aankomst op de afdeling 12:30 Lunchen met collega’s 13:30 Weer terug op de afdeling 16:45 Opruimen en naar station lopen 17:10 Trein naar Alkmaar Noord 18:30 (als er geen vertraging is) weer thuis.   De woensdag werkte ik niet buitenshuis maar ik werkte me een slag in de rondte om het prachtige maar veel te grote huis schoon te maken, boodschappen te doen en te koken voor woensdag, donderdag en vrijdag. Op die manier kon iedereen zijn portie gewoon uit de ijskast halen en eten wanneer hij zin had. Op zaterdag deden we samen het huis, deden de boodschappen om zondag dan weer te koken voor de zondag, maandag en dinsdag. Alles strak gepland dus. Ik deed het fluitend en vrolijk, totdat er moment kwam dat ik dacht: Is dit het nu? Tot aan mijn pensioen zo verder? En dan oud zijn en merken dat het leven aan me voorbij is geflitst? No way!! Het roer moest om, en snel ook. Na verschillende plekken te hebben

Lees verder

Het gevoel van de navelstreng

‘Ik hou van je’ sluit ik af. ‘Ik ook van jou, dag lieverd’, zegt ze en de verbinding wordt verbroken. Ik kijk naar de telefoon in mijn hand. Even leek het of ze voor me stond, zo dichtbij klonk haar stem. Als de verbinding is verbroken, komt de afstand van duizenden kilometers weer bij me binnen, iedere keer weer. Mijn moeder en ik, onlosmakelijk met elkaar verbonden. Alleen fysiek is hij doorgeknipt, die navelstreng. Hij trekt nog steeds. Ik trek terug. Na 53 jaar is de band nog net zo sterk als toen. Ze was er altijd. Tussen de middag als ik uit school kwam was het feest als ze weer eens ketan met gula djawa had gemaakt. De rust die zij altijd uitstraalde. Het anker in de wilde zee die het schuchtere, verlegen bootje naar zich toetrok als het een veilige haven nodig had. Zij die me altijd volgens de laatste mode kleedde en speciaal daarvoor in de bladen de laatste trends spotte en het dan perfect namaakte. Ook in mijn tienerjaren was zij er altijd voor me en na ons trouwen hadden mijn ouders bij ons een eigen kamer omdat ze zo vaak bij ons waren. Later kwamen

Lees verder

Kijk niet alleen, zie!

Zie de koeien in een dampige wei Zie het zwanenpaar de grauwe sloot oplichten Zie de vogel met een takje in haar bek Zie de zee haar met haar prachtig geluid, als zij haar eeuwige golven op het strand stort Zie de wereld groen en blauw Kijk niet alleen , maar zie Vlieg weg in jouw fantasie Droom groot en luid Wees niet bang Ga ver, passeer jouw grens Dan komen al je dromen uit  

Lees verder

Ik mag binnen op een kussen slapen!

Toen ik anderhalf jaar geleden voor het eerst in Nederland kwam leek het of ik een heel ander leven kreeg. Ik vond de vliegreis afschuwelijk en dat wil ik nooit meer meemaken. Nog steeds als ik een vliegtuig hoor, kijk ik naar boven om me te verzekeren dat het vliegtuig doorvliegt en me niet komt halen. Hoewel ik het heerlijk vindt met mijn familie in huis te wonen was het in het begin best vreemd. Vroeger mocht ik nooit naar binnen en sliep ik altijd buiten. Nu slaap ik op een zacht kussen vlakbij mijn baasjes. Vroeger ging ik ook vaak achter de mensen aan. Iedereen was bang van me. Ik heb zelfs wel eens iemand gebeten en aan kinderen heb ik helemaal een hekel. Dat gegil en geren is niets voor mij. Nu moest ik me ineens heel netjes gaan gedragen en dat was best moeilijk. Mijn baasje maakte zich zorgen om mijn gedrag en dat merkte ik ook. Omdat zij gespannen was, bleef ik op mijn hoede. Ik moest haar toch beschermen. Ik vind het leuk om verschillende routes te lopen, om nieuwe dingen te ontdekken. Soms staar ik naar de vogels en naar de eenden. Ik weet

Lees verder

Een ongelijke strijd, zoals altijd

Zijn ogen, helder en scherp, nieuwsgierig en alert Zijn lichaam soepel en zacht om te jagen, te rennen en zijn steeds kleiner wordende wereld te verkennen In een omgeving die ooit de zijne was, nadert een groot gevaar Een ongelijke strijd, zoals altijd tussen dier en het beest, het geweer is daar Zijn onschuld en vertrouwen werden hem fataal Meedogenloos het schot, de stilte die volgt spreekt iedere taal Onschuldig dier, koelbloedig vermoord was jouw onverdiende lot Symbool van wreedheid tegenover dieren wereldwijd, Mijn hart huilt, mijn Ocelot

Lees verder