Marisa schrijft

Gelijkheid van tonen is niet eentonig

De politiek vond het blijkbaar nodig om Nederland te verdelen in slechts twee bevolkingsgroepen: Allochtonen en autochtonen. De media smult ervan en veel mensen slikken het ook nog eens als zoete koek. Maar is het jullie nooit opgevallen dat het altijd autochtone onderzoekers zijn die met prachtige rapportjes komen met negatieve ruis over allochtonen? Even voor de goede orde: ik ben absoluut tegen het woord allochtoon. Nog zo’n verzinsel van onze overheid. Er wonen kinderen in Nederland die nog nooit buiten de Nederlandse grens zijn geweest, maar toch allochtoon zijn. Ik ben trots op mijn allochtoon zijn. En jij? Weet jij wel zeker wat je bent? Zoek maar eens op internet. Er is vast wel een of ander zelftestje te vinden waarmee je kunt uitvinden aan welke kant van de lijn je staat. Maar dat ter zijde. Tegenwoordig lijkt het in de mode te zijn om als autochtoon onderzoek te doen naar de allochtoon in welke vorm dan ook. Zo ook laatst bij Paul Witteman waar weer een of ander onderzoek over moslims werd gepresenteerd. Ik word er inmiddels een beetje moe van. Ik wacht op de eerste allochtoon die onderzoek gaat doen naar de autochtoon. Want eigenlijk hoor ik

Lees verder

Tarik, wat wilde je nou eigenlijk zeggen?

Tarik Z. , student Molecular Science & Technology in Delft en Leiden, wie kent hem niet. Hij zorgde voor heel wat opschudding van de week door het mediapark binnen te dringen en met een nepwapen zendtijd op te eisen. Met veel bombarie zag ik de politie de jongen overmeesteren. Het optreden zag er opgefokt uit en terwijl Tarik al lang zijn speelgoedpistooltje op de grond had gelegd en met zijn handen in zijn nek de politie rustig toesprak schreeuwden de politiemannetjes paniekerig door elkaar. Natuurlijk werd dit nieuws door de media met open armen ontvangen want ondanks dat hij er wel heel Nederlands uitzag, bleek zijn naam gelukkig Tarik te zijn. Reden te meer om zelfs zijn volledige naam te vermelden. Maar wat wilde hij nu eigenlijk? Hij wilde zendtijd om het volk toe te spreken. Hij had iets belangrijks te melden. Waarom wil iemand dat op deze manier doen, vraag ik me dan af. Stel je voor: Je bent iets te weten gekomen. Vanwege je studie ben je benaderd of ben je bepaalde zaken te weten gekomen. Je bent zeer intelligent en je weet dat als je je mond open doet, dat je dan hetzelfde lot als Edward Snowden

Lees verder

Vis van tante Iel

Mijn tante Iel, Mijn tante Iel is het jongste zusje van mijn moeder en ik heb verschrikkelijk veel leuke herinneringen aan haar. Ze is een fantastische vrouw die geen blad voor haar mond neemt. Waar mijn moeder wijselijk haar mond houdt, stort mijn tante haar ongezouten commentaar over je heen. Mijn oom blijft wijselijk stil en houdt alles met een scherp oog en oor in de gaten. Een kilo aangekomen? Zij ziet het en zal het je laten weten ook. Je haar te kort? Te lang? Je schouders hangen een beetje? Ze volgt met haar krachtige middelvinger je ruggengraat van boven naar beneden, zodat je vanzelf weer rechtop springt. Als haar iets niet zint, dan zal ze je het laten weten. Als ik vraag of het uitkomt als ik volgende week bij ze langs kom, is dat altijd goed maar na de lunch moet ik opdonderen. Want dan gaat ze slapen. Maar ze brengt het altijd met een stralende lach. Niemand kan ooit kwaad op haar worden. Ze is ontwapenend en vrij, mijn tante Iel en bovenal een verschrikkelijk grote dierenvriend. Ze vertelde me eens het volgende verhaal: “Toen wij op Sumatra woonden, vond ik ooit een hondje. Dat hondje

Lees verder

Herinneringen, ik maak ze nog steeds.

De tijd vliegt, en dat is echt waar. Gelukkig heb ik mijn geheugen dat in staat is alle ingrijpende gebeurtenissen in mijn leven terug te halen tot in detail. Dat kan ook heel ver terug gaan, zoals mijn blauwe jurkje met rode appeltjes dat ik droeg toen ik op mijn driewieler de zwanen en eendjes ging voeren. Ik weet nog hoe het rood/blauw geblokte jurkje met het witte schortje voelde. Ik moest er een petticoat onder dragen en dat ding jeukte! Maar ik zag er schattig uit. Mijn eerste ritje op een pony in Limburg die Tabor heette. Ik was toen een jaar of vier of vijf. Mijn eerste paardrijles in Heemskerk en de vele duinritten op Mr. Motto, mijn favoriete Fries. Mijn eerste vriendje in klas 6 van de lagere school. Henry Smit, wat zou er van hem geworden zijn. Alle kwajongensstreken die we uithaalden in Velsen Noord. Schaatsen op het eerste ijs op de tunnelput. Met jongens en meisjes allemaal achterelkaar zodat het ijs ging golven en natuurlijk in het donker want dat was extra spannend. Lopen op de rand van de tunnelbuis van de Velsertunnel. Ook spannend, vooral als de automobilisten je in de gaten kregen. Na

Lees verder

Grens van vrijheid van meningsuiting; Je ne suis pas Charlie

Je suis Charlie: wie heeft dat de afgelopen week niet gehoord of gezegd. Een rotte aanslag door godsdienstwaanzinnigen die niets met Islam te maken heeft. Hoewel ik de actie veroordeel ben ik me toch eens gaan verdiepen in het waarom. Je voelde hem al door de titel: Hoe ver moet je gaan met die vrijheid van meningsuiting? Of: Hoe ver kan je gaan. Kan ik wel zeggen: Je suis Charlie? Neem nou een kind dat voortdurend gepest wordt op school of een collega die op het werk tot wanhoop wordt gedreven. Er komt een moment dat iemand knapt. Iedereen kan zich het bloedbad op de Columbine High school nog herinneren en ook in Nederland komt het voor. Theo van Gogh noemde moslims keer op keer geiteneukers en Allah een varken. Waarom? Waarom moet dat nou zo respectloos? Kan je spotprents met respect maken? Ik noem het ’ziejewel effect’. De pester maakt iemand keer op keer gek van onmacht en boosheid en als de persoon in kwestie knapt dan kan de pester zeggen: “zie je wel, het is ons gelukt!” Je kunt je afvragen of de pesters van succes kunnen spreken als hun provocaties geen reacties uitlokken. Of is het pas

Lees verder

Code geel; De storm

Het is donker en ik weet niet hoe laat Als mijn vader gekleed en wel aan mijn bedje staat   ‘Ga mee, kleed je snel aan, We gaan waaien aan t strand, bovenop het duin staan’   Samen in de auto terwijl de storm ons naar het strand van Wijk aan Zee blaast Pap glimlachend aan het stuur, ik met kleren over mijn pyjama ernaast.   Eenmaal op het strand met mijn hand in de zijne, voel ik me veilig en sterk Genieten van de wilde zee, de natuur aan t werk   Eenmaal terug in mijn bedje val ik rozig in slaap Een indruk voor het leven, verbonden met de zee Pap als je me wekt, ga ik weer met je mee   Code geel, vandaag is de storm  er weer Maar helaas, mijn vader is er niet meer   In gedachten hand in hand met mijn vader, wat voel ik me veilig en sterk Genieten van de storm, de natuur aan het werk.  

Lees verder

Geloof jij in sprookjes; Je suis Charlie

Het is toch ook wel gemakkelijk als je al je daden ophangt aan de wil van god. Ja, je ziet het goed: Ik schrijf god niet met een hoofdletter. Ik kan me nog heel goed herinneren hoe boos ik ooit werd door een artikel in de krant. Het ging over een opa en oma die hun kleinkind zonder gordels in de auto vervoerden. Ze kregen een ongeluk waarbij het kind werd gelanceerd en door de voorruit werd geslingerd. Op slag dood. Reactie van de grootouders: Het was de wil van god. Het geloof in God: een makkelijke kapstok om alles aan op te hangen. Je kunt er maar vanaf zijn. Een ideale manier om van enig schuldgevoel af te komen en misdaden te legaliseren. Mensen zijn heel goed met het belijden van hun geloof via hun mond. Maar verder is het gewoon een farce. Zelfs de vrome gelovigen in Jezus, Allah, Mohammed en noem maar op wie nog meer hoereren, stelen, bedriegen, moorden en plunderen er maar op los. Voor mij de reden om niet te geloven. Met dit in mijn achterhoofd ben ik op onderzoek uit gegaan en kwam terecht bij de filosofie van Ludwig Feuerbach die de volgende

Lees verder

Oliebollen blues

Deze dagen maken me altijd een beetje melancholiek. Ik geniet enorm van het samenzijn met mijn familie. De band die we hebben is voor mij het belangrijkste in mijn leven. Nu zijn de kerstdagen alweer voorbij en stevenen we af op de jaarwisseling. Ik zie de oliebollen in de winkels en als ik ze ruik, zie ik mezelf weer als klein meisje in de keuken bij mijn moeder staan. Op oudejaarsdag was ze altijd al heel vroeg in de weer. Grote schalen met beslag werden met krachtige hand geklopt tot een prachtig beslag. Ik moest haar dan niet storen want dat was niet goed voor het beslag. Vervolgens kroop ik in de woonkamer in de vensterbank want daar, voor de kachel, werden de schalen gezet. Een vochtige theedoek erover heen om de gist zijn werk te laten doen. Ik ruik het nu nog. Stil zijn en vooral niet onder de theedoek kijken. Als het dan zover was, werd er gebakken. Oliebollen, appelflappen en pisang goreng. Het hele huis rook naar de vele baksels. Natuurlijk bleef ik in de buurt van mijn moeder want van de gebakken deegdruppels mocht ik snoepen. Als alles gebakken was, de keuken opgeruimd en alles was

Lees verder

Fijne feestdagen!

Zo, wat heerlijk dat we de kerstdagen naderen. De winkels worden drukker en mensen gehaaster. Ik weet niet wat jullie doen, maar wij zijn nooit zo heel erg uitbundig als het gaat om eten. We doen ook niet mee aan trends. Nee een simpel 3-gangen menu en lekker neutraal zodat iedereen geniet. Ik weet wat ons gezin lekker vindt dus van de verschillende smaken maak ik een mooi blended geheel. De kerstdagen betekenen voor mij vooral quality time met het gezin. Ongelovig als we zijn, genieten we vooral van elkaar en van het eten en snoeperijen. Nou ja, helemaal ongelovig ben ik ook weer niet. Ik geloof vooral in het gebruik van positieve energie. Ook geloof ik in een eigen staat voor Palestina, dat Zwarte Piet toe is aan een make over, dat niet alleen wilde dieren maar ook gezelschapsdieren niet in een circus thuishoren. Ik geloof ook dat de grootste geloven de veroorzakers zijn van alle ellende in de wereld en dat een betere wereld alleen kan bestaan zonder menselijk leven. Helaas zal ik die utopie niet meemaken. Ik geloof nog veel meer en ik geloof nog veel meer dingen niet. Een ding is zeker: Ik geloof niet dat

Lees verder