Marisa schrijft

Ayam Opor

Ayam Opor is een heerlijk kipgerecht dat altijd wel in de smaak valt. Vooral kleine kinderen zijn er dol op. Menig kind in onze familie kreeg Ayam Opor als eerste vleesgerecht met rijst te eten. Vandaar de naam kindertjeskip. In mijn jeugd hadden we regelmatig uitgebreide koempoelans (lees eetfestijnen) waarbij er veel kindertjeskip was zodat er niet gezeurd werd onder het eten. Wat heb je nodig: 1 kip 1 serehstengel 3 salamblaadjes 750 ml kokosmelk 5 eetl olie   Maak in een vijzel een kruidenmengsel van 1 grote ui gesnipperd 5 teentjes knoflook geperst 3 cm gember 2,5 cm kunjit 3 cm laos 3 theelepel ketoembar 1 theelepel djinten (komijn) 7 kemirienoten klein beetje gula djawa (palmsuiker) zout naar smaak   Bereiding De de olie in een wok/wadjan en fruit daarin de boemboe. Voeg dan de kip, de sereh en de salamblaadjes toe en bak dit verder op voor zo’n 5 minuten. Voeg vervolgens de kokosmelk toe en laat dit zachtjes stoven voor nog 30 minuten totdat de kip gaar is. Zoals de meeste Indische gerechten kun je het gerecht 1 of 2 dagen in de ijskast laten staan om de smaak lekker in het vlees te laten trekken.

Lees verder

Je gaf geen kik

Nicola was je naam die we veranderden in Lola, toen je bij ons kwam Een magere aangereden pup uit het asiel, je gaf geen kik Je was voorbestemd om een bij ons een lang en gelukkig leven te leiden Na een jaar besliste het lot anders, je gaf geen kik Na een wandeling bloedden de nagels aan je achterpoten Je gaf geen kik Ik heb je zo goed als het kon, het laatste stuk gedragen De kracht in je achterlijf verdween iedere dag een beetje meer, je gaf geen kik Je kon jezelf niet meer krabben, wij deden dat voor jou maar vast niet vaak genoeg, je gaf geen kik Als je viel, hielpen we je opstaan. Je werd incontinent, plastte ‘s nachts in je hok De spieren in je schouders groeiden buiten proporties om het gemis aan kracht in je achterlijf te compenseren Je had pijn, je gaf geen kik Tot de dag dat je tegen de auto aan leunde, omdat je niet meer kon. Het pijnlijke moment was gekomen, je gaf geen kik Tot de allerlaatste hartslag lag je in mijn armen, het was goed zo..je gaf geen kik Je was zo speels, zo lief, mijn vriendin, Lola

Lees verder

Nooit meer de diepte in

Zwemmen doe ik het liefst in niet al te diep water. Doe ook geen wilde spelletjes met me en als je echt een dreun wilt. moet je me voor de lol onder water duwen. Dan heb je echt ruzie met me. Jaren geleden deed ik een spannend spel toen we op vakantie in Spanje waren. Ik moet een jaar of 14 zijn geweest. Samen met een buurjongen met een rubberboot de zee op. Dan in het water duiken en iets meenemen van de bodem als bewijs dat je er bent geweest. Als echte tomboy wilde ik natuurlijk altijd winnen en daarom ging ik op een dag oefenen, alleen. Ik kon ontzettend lang onder water blijven. Maar ik wilde dieper en dieper. Tot ik op een dag nét even te diep ging en ik bij het naar boven gaan tot het besef kwam dat ik de oppervlakte niet meer zou halen. Ik heb niet gevochten want het was zo vredig en zo mooi. Het licht dat ik zag was van de zon die door het water scheen. Ik herinner me dat ik wakker werd in de branding, met allemaal mensen om me heen. Het was een prachtige ervaring maar sinds die

Lees verder

Toeval bestaat niet

Dit verhaal heb ik geschreven toen ik nog in Suriname woonde. Het was de dag dat we in december 2012 met vrienden de uitbundige versiering in Noord gingen bekijken. Heb je soms niet het gevoel dat toeval niet bestaat? Dat je achteraf bedenkt dat als je iets vroeger van huis was gegaan, het misschien de airbags van jouw auto waren geweest die als stille getuigen tegen de autoruiten geperst zaten. Dat misschien jij betrokken was bij dat ongeval en dat…..je moet er niet aan denken dat, omdat je je zonnebril binnen moest gaan halen, je te laat was om slachtoffer te worden… Wat als de hond van John niet wilde spelen, maar gehoorzaam zijn ren was ingegaan, dat John dan op tijd was gekomen om ons op te halen. We zouden dan tijdens het wachten niet getuige zijn geweest van de lancering van een Ariane 5 raket vanuit Kourou dat we glashelder met het blote oog konden volgen. We zouden dan zo’n half uurtje eerder richting stad zijn vertrokken om naar de prachtig versierde huizen te gaan kijken, de kerstverlichting op het onafhankelijkheidsplein en de ornamenten bij fort Zeelandia te bewonderen. Dan was de man nog niet thuis gekomen van

Lees verder

De bikiniproof challenge is begonnen!

Het is gebeurd. De eerste stap is gezet. Na ongeveer 8 jaar weer terug bij mijn oude vertrouwde sportschool. Veel vertrouwde gezichten en een warm welkom maakten mij helemaal enthousiast. Vanmorgen was het dan zover. Ik zou meedoen aan Club Vitaal maar toen ik al vroeg klaar stond, zag ik op de lijst dat ik om 9.00 uur al kon meedoen met Club Cycle. Al gauw bleek dat het met mijn conditie slecht gesteld was. Ook de opzwepende beats en de van kleur wisselende lampen konden mijn lichaam niet meer in beweging krijgen dan dat het op dat moment deed. ‘Je doet het hartstikke goed, Marisa! Ga door!’ klonk het door de speakers. Ik dwong mijn gezicht in een verwrongen glimlach. ‘Leugenaar!’, dacht ik bij mezelf. Dat zeg je natuurlijk tegen iedere beginneling. Maar ja, iedereen om me heen was ooit een beginneling, dus ik hou vol. Als het zweet van mijn gezicht gutst en mijn shirtje aan mijn lijf plakt is het eindelijk tijd voor de cool down. Ik heb gesprint, geklommen, interval en weet ik veel wat nog meer. Zo elegant als mogelijk kwam ik van mijn fiets af en strompelde naar de kleedkamer. Daar werd ik bemoedigend

Lees verder

HSP

Ik ben een HSP. Tegenwoordig pas je altijd wel ergens in een hokje. Toen ik als kind al geen vriendinnetjes had, werd ik verlegen genoemd. Een eigenschap dat in de pubertijd heel snel verdween zodat ik van een verlegen kippetje veranderde in een luidruchtig feestbeest. Na die ‘wilde’ periode volgde weer een rustige tijd en dat is eigenlijk zo gebleven. Enkele jaren geleden kwam ik erachter dat ik me het prettigst in mijn eigen omgeving voel, zonder mensen om me heen (familie uitgezonderd natuurlijk, ik ben en blijf een indo, dus ik hou van kumpulans). Maar neem nou bijvoorbeeld netwerkborrels, waar je geacht wordt om veel over jezelf te praten en verjaardagen van zogenaamde vrienden waar je eigenlijk niets mee hebt, dat is een verschrikking. Wat moet je nou vertellen aan iemand die je net hebt ontmoet of met wie je geen klik hebt. Een elevator pitch is voor mij geen enkel probleem, ik ben zo uitgepraat over mijn werk. Niet omdat het niet interessant is maar als ik iets in 2 zinnen kan zeggen, dan lukt het me niet om daar een half uur durend betoog van te maken. Gevolg is dat je als snel een goede luisteraar blijkt

Lees verder

Vocal Fry, hopelijk snel uit de mode

Als ik naar Amerikaanse programma’s kijk, valt het me op dat veel mannen, vrouwen en kinderen heel vaak een zeer irritant krakend stemgeluid produceren. Is dat jullie wel eens opgevallen? Let maar eens op. Of eigenlijk beter van niet, want als je er eenmaal op gaat letten, is het bijna geen kijken meer. Zelfs de meest zielige realityprogramma’s worden hilarisch door die stemmen. De stemmen zijn niet alleen krakend maar ook nog eens super monotoon. Tijd voor een onderzoekje. Ik dacht dat het misschien aangeboren was maar niets is minder waar. Het is in de VS gewoon een populaire manier van praten. Vrouwen en mannen, vooral jongeren, met een hoge stem vinden het cool en zeker in de upperclass is het helemaal hot. De kinderen nemen het weer over van hun ouders en dat heeft een nadeel. De stem ontwikkelt zich niet naar behoren en daardoor klinkt het oersaai. De jongens krijgen vanzelf de baard in de keel zodat het bij de mannen op gegeven moment niet meer opvalt. Het grappige is dat nieuwslezeressen die kraak nauwelijks hebben. Ook zul je serieuze sprekers in het openbaar nooit zo horen kraken. Ik heb het geprobeerd en zelfs na flink oefenen kom

Lees verder

Rotte wereld, mooie wereld

Steeds vaker hoor ik van mensen dat ze moe zijn, moe van alles wat er in de wereld gebeurt. Want de wereld is een puinhoop. De maatschappij is verziekt en de politiek is corrupt. Geen wonder dat de mensen hierdoor verdoofd raken. Het is een neppe, egoïstische wereld. Niemand is meer oprecht geïnteresseerd in een ander. Ik woon alweer ruim een jaar in Nederland maar wie heeft mij ooit gevraagd hoe het nu echt met me gaat? De meesten zijn met zichzelf bezig. Totaal gehersenspoeld. Door die achterlijke programma’s op tv die alleen succesvol zijn als er tranen aan te pas komen. Presentatoren die zich belangrijker voelen dan de kandidaten en die niet na zullen laten diezelfde kandidaten belachelijk te maken. O, wat een lol hebben we dan. Door reclames die ons wijsmaken dat gezond leven uit een potje komt. Door social media waar mensen ongenuanceerde meningen naar elkaar gooien. Waar niet geluisterd wordt maar alleen gescholden. Durf jij nog op een serieus forum je mening te geven? Voor ik het weet moet ik oprotten naar mijn eigen land. Waar dat ook mag zijn. Ik zie mensen hun honden uitlaten terwijl ze druk aan t appen zijn! Wandelen is toch

Lees verder

Ik wil er ook één!

Voor je het weet zijn ze je voorbij, snel en geruisloos, achteloos nemen ze een slok uit een flesje water. Ze verrekken geen spier als ze worden aangestaard, alsof ze zich al jaren op deze manier verplaatsen. Ik kom uit het tijdperk van de Jetsons. Een strip over een familie uit de toekomst. Een soort van stripscifi . Ongeveer 50 jaar geleden was het nog scifi maar sommige zaken zijn al lang al waarheid geworden. Zoals de magnetron en de hulprobot. Toen moest ik er om lachen. Nu is diezelfde magnetron niet meer weg te denken. Volgens mij hebben de uitvinders vroeger naar diezelfde serie gekeken en ik sla me voor mijn kop dat ik niets met de kennis van de Jetsons heb gedaan. Toen ik voor de zoveelste keer geconfronteerd werd met dit nieuwe vervoermiddel dat bijna lijkt te zweven omdat je het niet hoort, kon ik het niet laten om de bestuurder te vragen om even te stoppen. Eigenlijk is het geen bestuurder want het vervoermiddel heeft geen stuur. Ik weet ook niet onder welke categorie het valt want het heeft maar één wiel en geen zadel. Maar goed, ik hou de jongen staande die mij net met

Lees verder