Marisa schrijft

Op Schiphol

Aangekomen op Schiphol wil je natuurlijk zo snel mogelijk je hond ophalen. Zorg echter eerst dat je je koffers hebt. De honden staan namelijk al ergens op een rustig plekje op je te wachten. Als je hond je eenmaal in de gaten heeft, wil hij hij je groeten en uit zijn bench komen. Onze koffers kwamen als laatste op de band en dat had een voordeel. Iedereen was al weg en we konden daarom zo naar buiten lopen. Geen enkele controle en niemand die naar de honden keek. Het weerzien was emotioneel. Laat de honden in de bench want eenmaal eruit willen ze er niet meer in en er is op Schiphol ook geen plek waar ze even kunnen plassen. Omdat we twee flinke benches hadden, hadden we via internet vanuit Suriname de dierenambulance geregeld om de honden naar huis te brengen. 1 persoon kan mee in de ambulance zodat je zelf de honden kunt geruststellen. Kosten: 70 euro.

Lees verder

Mijn prins, de melkkikker

Iedere avond als ik naar het huisje van mijn moeder loop, zie ik hem. Trouw als hij is, zit de Prins op dezelfde tijd op dezelfde plek te wachten op zijn eten. Te wachten ja, want op jacht hoeft hij niet. Onder de lamp wacht hij geduldig zijn prooi. Dan is het een kwestie timing. Soms praat ik tegen hem want we hebben een band. De Prins en ik. Hij kijkt me dan aan met een eigenwijze blik. Af en toe krijg ik een knipoog van hem. Als ik hem aai, lijkt hij te genieten. Hij heeft zich een deel van het huis toegeëigend en dat mag, zolang hij aan de buitenkant blijft. Hij is de Prins.. De prins is een melkkikker. Zijn naam dankt hij aan de giftige melk die hij kan spuiten als hij zich bedreigd voelt. Hij kan ook wreed zijn. Als het tijd is dan roept hij een vrouw die ongeveer 2.000 eitjes legt waarna de Prins ze allemaal bevrucht. Als hij dat heeft gedaan roept hij nog een vrouw. Die vrouw legt ook ongeveer 2.000 eitjes maar die worden als voedsel gebruikt voor de bevruchtte eitjes. Wreed, maar hij doet er alles aan om zijn

Lees verder

Mijn Libellemomentje

Iedere woensdag om 8.00 uur stap ik in de auto om naar de fysio te rijden. Ik ben er steevast een kwartier te vroeg. Ik laat mijn flipflops staan en loop op blote voeten het glimmend gepoetste terras op. Ik installeer me in een rieten fauteuil en pak..jawel…een Libelle. Heerlijk is dat. In de schaduw, met het geluid van vrolijke vogels in de ochtendzon om me heen, laat ik me wegzakken in de sfeer van vakantie op Ibiza, zelf een strandterras maken, 50 korte broeken onder 50 euro, Jan Jans en de kinderen en een paar heerlijke zomergerechten. Wie doet me wat, dit is mijn kwartiertje. Dit keer gaat mijn kwartiertje te snel. De deur van de praktijk zwaait open en Bastiaan, de fysiotherapeut, roept me naar binnen. Ik probeer nog even mijn “aawwwwww, nog even” en ik werp hem tevergeefs een smekende blik toe. Het heeft geen zin. Samen met Maaike, de stagiaire, zorgt Bastiaan ervoor dat mijn schouderkapsel flink wordt opgerekt. Maaike weet precies wat ze doet en zo voelt het ook. Na zo’n drie kwartier sta ik buiten. Ik draai me om naar Bastiaan die meteen zegt: “Je mag hem wel mee naar huis nemen hoor!” Nou

Lees verder

Wat was ik gemeen

Ik zit tennis te kijken en opeens een close-up van Murray. Door zijn lach zie ik ineens een flits van mijn jeugd. Ik was een jaar of 11, zat nog op de lagere school in Velsen Noord. Plotseling op een dag waren ze daar, die tweeling. 2 jongetjes van een jaar of 6/7. Iedere ochtend stonden ze bij het hek om mee te lopen naar school. Geen idee waar ze vandaag kwamen. En vaak namen ze wat voor me mee; een vers geplukt bloemetje of zachte koekjes die waarschijnlijk een tijdje in hun broekzak zaten. Een beetje smoezelig waren ze, die tweeling. Weken of zelfs maanden haalden ze me iedere dag op, totdat ik ervan verveelde en zei dat ze me niet meer op moesten halen. Zo zielig! Ik heb ze nooit meer gezien…ook niet op school. Ik weet niet eens of ze wel bij mij op school zaten. Wie waren die jongetjes toch…Hoe heetten ze en hoe zou het met ze gaan? Wat een ellendeling was ik toen om die kinderen te vertellen dat ze niet meer welkom waren. Maar het kan nog erger! Dansschool Bolhoven..16 jaar en dan verkering hebben met de meeste populaire jongen van Beverwijk: André

Lees verder

De kolibri

Vanmorgen was er weer een kolibrie tegen een raam aangevlogen. Helaas had Paco hem eerder gezien dan ik en ik kon niet voorkomen dat Paco hem in zijn bek nam. Gelukkig heb ik nog een beetje overwicht en kon ik met een boze blik voorkomen dat Paco doorbeet. Hij liet los en ik kon het tere diertje voorzichtig oppakken. Ik voelde zijn broze hartje bonzen in mijn hand. Boven op het terras stond een mandje, met een handdoek erin. Net als ik wel vaker deed bracht ik de kolibrie naar het mandje en legde hem er voorzichtig in. Ik gaf de partner de kans om te kijken naar zijn maatje in het mand. Want als het een paartje betreft, zijn de partners altijd heel bezorgd. Een kleine 20 minuten later ga ik kijken of de patiënt het overleeft. Gelukkig is het ook dit weer het geval. De diertjes zijn zo klein en teer, maar zijn toch sterker dan we denken. De partner blijft hem roepen en ik zie zijn oogjes steeds meer glans krijgen. Hij begint nieuwsgierig om zich heen te kijken en ik hou een lepeltje suikerwater bij zijn lange spitse snavel en ik zie dat hij het water snel

Lees verder