De kolibri

Vanmorgen was er weer een kolibrie tegen een raam aangevlogen. Helaas had Paco hem eerder gezien dan ik en ik kon niet voorkomen dat Paco hem in zijn bek nam. Gelukkig heb ik nog een beetje overwicht en kon ik met een boze blik voorkomen dat Paco doorbeet. Hij liet los en ik kon het tere diertje voorzichtig oppakken. Ik voelde zijn broze hartje bonzen in mijn hand.

Boven op het terras stond een mandje, met een handdoek erin. Net als ik wel vaker deed bracht ik de kolibrie naar het mandje en legde hem er voorzichtig in. Ik gaf de partner de kans om te kijken naar zijn maatje in het mand. Want als het een paartje betreft, zijn de partners altijd heel bezorgd. Een kleine 20 minuten later ga ik kijken of de patiënt het overleeft. Gelukkig is het ook dit weer het geval. De diertjes zijn zo klein en teer, maar zijn toch sterker dan we denken. De partner blijft hem roepen en ik zie zijn oogjes steeds meer glans krijgen. Hij begint nieuwsgierig om zich heen te kijken en ik hou een lepeltje suikerwater bij zijn lange spitse snavel en ik zie dat hij het water snel opzuigt. Ik trek me snel terug om hem de ruimte te geven. Hij kijkt of de kust veilig is en vliegt in een keer naar zijn maatje dat hem beneden op een tak roept met een hoge toon. Samen zie ik ze wegvliegen.

Het is een voorrecht om dit te mogen ervaren. Ik heb al zoveel geleerd sinds ik hier ben.

Bekijk deze video als je meer wilt weten over deze bijzondere vogel. Zet het geluid uit, want dat werkt behoorlijk op je zenuwen. 😉

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Back to Top