Dubbel stil

Voor de laatste keer je avondeten klaarmaken, je laatste ontbijt. Je at het niet op. Je laatste uurtjes thuis, nog even plassen in de tuin. Aaien, veel aaien. En dan je laatste rit in de auto. Op je gemak aan de rechterkant van de achterbank. Je perfecte plek. Zo kon je naar buiten kijken en tegelijkertijd oogcontact met me houden. We keken elkaar aan via de spiegel.

Ik keek in je ogen die laatste minuten. Ik voelde me rustig, want ik wist dat het goed was. Dat het moest, dat langer wachten niet verantwoord was. Liever te vroeg dan te laat. Het duurde heel lang voordat je in slaap viel, zo weinig zuurstof in je bloed. Iris, je arts kwam af en toe even kijken of je al sliep. Maar dat gebeurde niet. Toch leek je al verder weg dan ooit. Je laatste prik, geen laatste zucht, geen bibberende lip, geen geluid. Je hart stopte en je was er gewoon niet meer. We zaten nog een tijdje bij je, tot we het tijd vonden om te gaan. Ik betaalde de rekening en ging toch nog een keertje naar je toe. Nu kon het nog, die aller, allerlaatste keer. Mijn handen in je vacht. Ik tilde je kop op en zag ik dat je al weg was. Een dode hond is een hond zonder ziel. Er lag slechts een omhulsel.

Het is nu precies een week geleden. Alle spullen zijn bij het asiel afgeleverd. De laatste losse brokken hebben de eksters opgegeten. Het is alsof er nooit honden in huis zijn geweest. Er valt een kaartje in de bus van de dierenarts. Heel veel sterkte met de verwerking. De tranen komen weer. Het is dubbel stil in huis. Ze zijn beiden een prachtige herinnering aan een geweldige tijd, met heel veel liefde. Afscheid nemen is altijd zwaar en tweemaal in een half jaar dubbel zwaar. Maar wat hebben ze een prachtig leven gehad. Wat hebben ze veel meegemaakt en wat een transformatie hebben ze doorgemaakt. Voor altijd in mijn hart, voor altijd.

Het leven gaat door, ook zonder dieren in huis. Uitslapen in het weekend, geen tijd meer waarop ik thuis moet zijn om ze uit te laten, medicatie te geven of gewoon om thuis te zijn omdat ik bij ze wil zijn. Een soort van dubbel gevoel. Van verdriet maar ook van vrijheid. De tuin wordt deze zomer nog egel-, pad-, vlinder-, vogel en insectvriendelijker gemaakt. Want de diertjes lopen geen gevaar meer zonder de jagers in de buurt. Een grote verantwoordelijkheid is weggevallen. Ik had het voor geen goud willen missen, maar nu is het klaar. Paco en Vega zijn onvervangbaar dus er komt geen nieuw huisdier meer. Wat dan wel?

Marrakech here we come!!

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Back to Top