Geluk zit in de rode botervloot

Al tijden was ik op zoek naar een botervloot. Maar ik kan je vertellen dat dit geen gemakkelijke zoektocht was. De meeste botervlootjes staan namelijk als het ware op zijn kop, waarbij de voor mijn gevoel de boter op de deksel zet en het vlootje als een stolp over de boter plaatst. Ze zijn er wel, maar die zijn vooral duur en bedrukt met patronen die niet mijn smaak zijn.

Nee, ik wilde gewoon dezelfde als die ik kende uit mijn jeugd. Een eenvoudige van het soort plastic dat nooit stuk gaat en altijd mooi blijft. Thuis hadden we een rode. Volgens mij ooit van Bluebandzegeltjes gekocht bij de Gruyter of de Kijkgrijp. Ik weet niet beter dat de botervloot bij iedere broodmaaltijd op tafel stond. Ontbijt, lunch en zelfs bij de broodmaaltijd die na de nachtmis op kerstavond werd genuttigd. De tafel werd van tevoren prachtig gedekt en als we dan rond een uur of 1 in de nacht thuiskwamen, dan stond die botervloot ons al op te wachten.  Net als iedere ochtend als ik beneden kwam, en tussen de middag als ik uit school kwam, jaar in jaar uit.

De botervloot heeft alle verhuizingen en zelfs een emigratie doorstaan. Mijn mams is nu verhuisd naar een zorginstelling. Hier krijgt ze boter in cupjes. Dus de botervloot stond eenzaam in de kast, ver weggestopt in een donker hoekje.

Af en toe gaan mam en ik er voor zitten en ruimen op wat ze niet meer gebruikt. En daar kwam de dag dat ik een doos uit een keukenkastje pakte en mijn oog op iets roods viel. De botervloot, ik hield het in mijn handen alsof het van kostbaar Chinees porselein was. ‘Mam, gebruik je dit niet meer?’ vroeg ik voorzichtig. ‘Nee joh, ik krijg toch boter in cupjes? Wil jij het misschien hebben?’. Met een glimlach pakt ze een plastic zakje om het in te doen. Mijn moeder houdt van plastic zakjes, maar dat terzijde.

Thuisgekomen laat ik het aan mijn man zien. ‘Kijk eens wat ik van mam heb gekregen!’ zeg ik trots. Hij kijkt me meewarig aan en begrijpt de hele fuzz niet. Het is tenslotte maar een plastic botervlootje.

Mijn broer en schoonzus komen bij ons eten en we staan samen in de keuken. Ineens roept hij uit: ‘Ohhhh, jij hebt hem, de botervloot! Weet je hoe lang ik al een soortgelijke botervloot zoek!’

Wat is dat toch, met die rode botervloot. We proberen erachter te komen waarom zo’n stukje plastic zoveel waarde voor ons heeft. Na het ophalen van herinneringen waarin de rode botervloot een rol speelt, komen we tot de conclusie: De rode botervloot staat synoniem aan een gelukkige, mooie, gezellige en warme jeugd. Stond de botervloot op tafel, dan zat mam altijd klaar met een kopje thee om te luisteren, gezellig te kletsen of ons weer een heerlijk baksel voor te schotelen..

Bedankt mam, hij is weer gevuld hoor. Niet alleen met boter, maar ook met herinneringen. Nieuwe en oude en daar gaat een deksel op.

2 reacties

  1. Marisa, wat schrijf je dit weer lekker op. Je neemt me weer mee naar jullie keuken. Dat is toch super. Wist alleen niet dat je een broer hebt.
    Groet Angreth

    1. Hoi, beetje late reactie, maar bedankt voor de jouwe! Ja, ik he idd nog een broer, maar ik ben een nakomertje, dus het kan wel kloppen dat je het niet wist. 😉

Reacties zijn gesloten.