Grens van vrijheid van meningsuiting; Je ne suis pas Charlie

Je suis Charlie: wie heeft dat de afgelopen week niet gehoord of gezegd. Een rotte aanslag door godsdienstwaanzinnigen die niets met Islam te maken heeft. Hoewel ik de actie veroordeel ben ik me toch eens gaan verdiepen in het waarom. Je voelde hem al door de titel: Hoe ver moet je gaan met die vrijheid van meningsuiting? Of: Hoe ver kan je gaan. Kan ik wel zeggen: Je suis Charlie?

Neem nou een kind dat voortdurend gepest wordt op school of een collega die op het werk tot wanhoop wordt gedreven. Er komt een moment dat iemand knapt. Iedereen kan zich het bloedbad op de Columbine High school nog herinneren en ook in Nederland komt het voor. Theo van Gogh noemde moslims keer op keer geiteneukers en Allah een varken. Waarom? Waarom moet dat nou zo respectloos? Kan je spotprents met respect maken?

Ik noem het ’ziejewel effect’. De pester maakt iemand keer op keer gek van onmacht en boosheid en als de persoon in kwestie knapt dan kan de pester zeggen: “zie je wel, het is ons gelukt!” Je kunt je afvragen of de pesters van succes kunnen spreken als hun provocaties geen reacties uitlokken. Of is het pas een succes als er gereageerd wordt hoe dan ook?

Vrijheid van meningsuiting is in wetten en verdragen vastgelegd. Artikel 137 van het Wetboek van Strafrecht verbiedt het beledigen en discrimineren, aanzetten tot haat of het gewelddadig optreden tegen een groep mensen wegens hun ras, godsdienst of levensovertuiging of hun hetero- of homoseksuele gerichtheid.

Satirische schrijvers en tekenaars zoeken echter altijd de grenzen op. Daarom was de aanslag op Charlie Hegbo niet voor iedereen een verrassing. Als je met regelmaat spotprenten van Mohammed publiceert, terwijl je volgens de islam de profeet nog niet eens als normale prent mag afbeelden, kan je een reactie verwachten. Ik praat de aanslag absoluut niet goed maar te verwachten was het wel.

De wereld staat op zijn kop door deze aanslag. Ik ben er confuus van. Iedereen is in de rouw en zelfs Netanyahu krijgt een podium om zijn afschuw te uiten. De man die de dood van vele kinderen in Palestina op zijn geweten heeft. Kijkt niemand daar van op? Is dat minder erg?

Mijn conclusie: Nee!, Je ne suis pas Charlie! meer.

charlie2

4 reacties

  1. Marisa ,ik heb er ook over nagedacht Ik keur de aanslag af , want je moet het op een andere manier oplossen .Maar ik denk dat dit ook signaal naar onze samenleving is .Deze daad is een actie geweest van mannen die compleet de weg zijn kwijtgeraakt door hun achtergrond .En ik denk dat Frankrijk hiermede schuldig aan is ……niets komt vanzelf en alles heeft een oorzaak

Gesloten voor reacties.