Honey, onze parttime hond

Toen we nog in Suriname woonden hadden we naast Vega en Paco nog een zwerfhond die we verzorgden. Honey, onze parttime hond. Honey stond stipt half zes in de avond bij zijn voedplekje te wachten op zijn eten. Honey is een oudere hond die heel wat te verduren heeft gehad. Toen ik hem een aantal weken niet had gezien bleek dat hij door een tractor was overreden en dat hij dagenlang in de zon had gelegen. Niemand die zich om hem bekommerde. Degene die me het nieuws vertelde, heb ik op t hart gedrukt om mij te waarschuwen als er voortaan iets met hem was. Zwaar vermagerd zag ik hem weer voorzichtig zijn rondje maken. Hartverscheurend om hem zo te zien. We woonden op een park waar veel mensen uit Nederland woonden. Je zou denken dat die hem ook met respect zouden behandelen maar ze vonden hem maar een vieze lelijke hond en joegen hem met stokken weg. Een van de bewoners had zelfs op hem geschoten. Dat was het moment dat wij aan iedereen vertelden dat het onze hond was, zodat dat hem enigszins zou beschermen.

Hij had een slaapplaats, eten en drinken en als hij gewond was, kwam de dierenarts hem weer op de been helpen. Etenstijd was voor hem een feestje. Dat betekende een gevulde maag, flink wat aandacht en liefde. Wat wil je nog meer. Toen kwam de dag dat we moesten vertrekken naar een tijdelijke woning op een andere plek in Commewijne. voordat we definitief naar Nederland zouden vertrekken. Ik had de buren en de nieuwe bewoners van ons huis gevraagd om hem te blijven voeden. En dat zouden ze doen maar ik besefte heel goed dat dit niet lang zou gebeuren. Op een avond was ik op bezoek geweest bij een vriend op het park en bewust reed ik niet langs ons huis. Ik wilde Honey niet meer zien want het afscheid was al zo zwaar geweest. Ik reed naar de poort en in mijn koplampen zag ik hem angstig naar de auto kijken. Ik stopte en deed mijn deur open, ik riep zachtjes zijn naam en zijn staart begon weer te kwispelen. Hij rende op me af en ik gaf hem een laatste knuffel. Ik zei hem dat hij voorzichtig moest zijn en geen mens moest vertrouwen. Ik stapte in en reed weg. Ik keek niet meer achterom.

Zowel mijn oude buurtjes en de nieuwe bewoners hebben hem nooit meer gezien. Nu anderhalf jaar later stromen de tranen nog steeds omdat ik het mezelf niet vergeef dat ik hem in de steek heb gelaten. Helaas kan je niet iedere hond helpen, dat besef ik heel goed. Maar als ik naar mijn verwende honden kijk die wel mazzel hadden, dan denk ik ook aan Honey. Ik zal hem nooit vergeten.

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Back to Top