Keti Koti 01-07-2020

In 1873, en dat is heus niet zo lang geleden, werd door Nederland de slavernij in Suriname afgeschaft. Nu zeggen veel mensen dat je niet moet leven in het verleden. Leef in het nu en kijk naar de toekomst. Om naar de toekomst te kijken is het wel degelijk belangrijk om het verleden te kennen. Het institutioneel racisme waar we nu mee te maken hebben, heeft alles te maken met ons verleden. Van generatie op generatie hebben niet witte mensen te horen gekregen dat ze minder zijn dan witte mensen. Ik zeg bewust geen zwarte mensen omdat veel meer mensen met kleur dit zo hebben ervaren. Mijn Indische oma bijvoorbeeld die zich iedere morgen wit poederde om bij de witte elite in Nederlands-Indië te kunnen horen. Mijn buurjongetje die van zijn vader niet met ons mocht omgaan omdat wij gestudeerd zouden hebben. Nou, wij hebben geen van allen gestudeerd, maar waren wel lichter van kleur. Het is er jarenlang ingebakken. Net zoals de gekleurde mens bewust en onbewust is geïndoctrineerd minder te zijn, zijn de witte mensen bewust en onbewust geïndoctrineerd meer waard te zijn. En dit laatste wordt helaas tot op de dag van vandaag in stand gehouden door (institutioneel) racisme, zoals bij de overheid en bedrijven. Heel langzaam komt er verandering. Verschillende kleuren staan op, pikken het niet langer en maken een vuist. En die vuist brengt me weer bij Keti Koti. Respect voor de marrons die in Suriname zo gestreden hebben, respect voor iedereen die in het verleden heeft gevochten en in het heden en in de toekomst blijft vechten tegen ongelijkheid. Ons bloed is rood, waar we ook vandaan komen.