Lieve Anne

schrijf-0504_19Lieve Anne,

Het is vandaag 4 mei 2015. 70 jaar geleden eindigde WOII. Alles staat weer in het teken van bezinning en ‘opdat wij niet vergeten’. Je zou denken dat men ervan heeft geleerd, maar nog steeds worden we dagelijks geconfronteerd met de gruwelijke beelden van de wereld die in brand staat.

Zoals ieder jaar wordt jouw naam weer in één adem met de bevrijding genoemd. En daar verbaas ik me over. Wat is er nu eigenlijk zo bijzonder aan jou? Ik weet het namelijk echt niet. Een meisje dat tijdens de oorlog in een achterkamertje ondergedoken zit en uiteindelijk toch op transport wordt gezet.

Miljoenen zogenaamde dagboeken zijn over de toonbank gegaan. Het achterhuis, een boek dat doet voorkomen alsof het jouw dagboek zou zijn. Waarschijnlijk zou je het niet eens herkennen als jouw dagboek. Er staan gebeurtenissen in die je nooit meegemaakt kan hebben.

Lieve Anne, Leg me eens uit waar die verering toch vandaan komt. Ik begrijp het niet omdat er voor mij anderen zijn, die zoveel meer indruk op mij hebben gemaakt. Bijvoorbeeld de vele mensen die het lef hebben gehad om in het verzet hun leven op het spel te zetten. Mensen die duizenden joden hebben geholpen. Ik denk aan mensen zoals Walter Süskind, Gerrit-Jan van der Veen, Titus Brandsma, Hannie Schaft en Jan Meulenbelt.  Ik denk ook aan de mijn oma die in het Jappenkamp alles heeft gedaan om haar 5 dochters te beschermen. Ik denk aan mijn moeder en tantes die de verschrikkingen van het kamp hebben overleefd. Een periode die hen heeft gevormd tot de mensen die zij na de oorlog zijn geworden. Ik denk aan de mensen die tot op de dag van vandaag proberen te redden wie nog te redden is.

Voor jou was het slechts een avontuur. Dat heb je in je dagboek geschreven.

“Ik beschouw dit schuilen als een gevaarlijk avontuur, dat romantisch en interessant is. Ik beschouw elke ontbering als een amusement in mijn dagboek. Ik heb me nu eenmaal voorgenomen dat ik een ander leven zal leiden dan andere meisjes en later een ander leven dan gewone huisvrouwen. Elke dag voel ik hoe m’n innerlijk groeit, hoe de bevrijding nadert, hoe mooi de natuur is, hoe goed de mensen in m’n omgeving, hoe interessant en amusant dit avontuur!

Weet je dat er op dit moment miljoenen mensen op de vlucht zijn, miljoenen mensen die in een constant spervuur proberen te overleven. Miljoenen mensen die niet veilig in een achterhuis kunnen schuilen maar afgeslacht worden. Voor hen is er geen sprake van een avontuur maar een absolute hel.

Lieve Anne, men heeft er niets van geleerd. Ook de joden niet. Je zou verwachten dat juist zij de gruwelen die nog steeds plaats vinden, veroordelen. Vanmorgen zijn de Ethiopische joden in Israël in opstand gekomen vanwege het racisme van blanke joden. En dan heb ik het nog niet eens over die arme Palestijnen. Joden die hun mond vol hebben over wat hen is aangedaan zo’n 70 jaar geleden. Die hun medemens het leed aandoen, dat zij zelf hebben ondergaan. Een beetje ironisch en hypocriet, vind je niet?

Lieve Anne, morgen is het Bevrijdingsdag. De nationale feestdag om de bevrijding van de bezetter te vieren en om stil te staan bij de waarden van vrijheid, democratie en mensenrechten. Ik hoop dat iedereen beseft dat we er nog lang niet zijn. Dat oorlog altijd zal bestaan en dat miljoenen mensen nooit Bevrijdingsdag zullen vieren. Dat op dit moment weer zoveel bootvluchtelingen de oversteek gaan wagen en dat kindsoldaten om hun moeder huilen. Dat er nog steeds honger heerst en dat er nog steeds mensen om geloof en huidskleur worden afgeslacht.

Ik ben dankbaar voor alles wat ik heb, en alles wat ik in alle vrijheid kan doen. Respect voor hen die hebben gedaan wat gedaan moest worden, respect voor diegenen die destijds het verschil hebben gemaakt en respect voor alle slachtoffers anno 2015.

Groetjes,

Marisa

 

 

 

 

2 reacties

Gesloten voor reacties.