Lola

LolaripLola kwam in 2008 in ons leven. Herstellende van een heupfractuur dartelde ze als een jong veulentje door de tuin op haar lange benen. We konden toen nog niet weten wat haar te wachten stond. Lola groeide uit tot een flinke grote hond. Tijdens de periodieke controle bij de dierenarts viel het haar op dat de spieren op de schouders  van Lola zich buitenproportioneel ontwikkelden. Waarschijnlijk om het verlies aan kracht in haar achterhand te compenseren.

Na verloop van tijd werd ze tot haar eigen afgrijzen incontinent. Soms viel ze zomaar om en kon dan niet meer overeind komen en lag dan te spartelen in de tuin. Gelukkig was ze nooit alleen. Er was altijd iemand thuis om haar te helpen. Op een dag liep ik met de honden op straat en keek ik op gegeven moment achterom omdat Lola een beetje achterbleef. Tot mijn schrik liet zij een spoor van bloed achter zich. Ze kon haar achterpoten niet meer goed optillen tijden het lopen en sleepte met iedere stap haar nagels over de stenen. Tot bloedens toe, ze gaf geen kik maar ik zag de pijn in haar ogen. Die laatste meters heb ik haar naar huis gedragen. Hoe weet ik niet want ze was loeizwaar.

De dierenarts vertelde dat haar einde in zicht was. Ze gaf haar een injectie zodat ze pijnloos en blij het weekend in kon zodat we rustig afscheid van haar konden nemen. Als een gezonde jonge hond beleefde ze 2 heerlijke dagen. Die maandag ‘hing’ ze tegen de zijkant van de auto en keek me aan met die blik. Ze kon niet meer. 2 jaar is ze geworden en begraven op een schaduwrijke plek in de tuin. Lola was mijn vriendin…lieve lieve Lola…

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Back to Top