Mijn eerste gesprek met Paco

Inmiddels zijn er al een paar weken verstreken en eigenlijk had ik verwacht dat ik het verlies van Vega al verwerkt zou hebben. Maar zo werkt het dus blijkbaar niet bij mij. Ik pak mezelf aan, maar af en toe komt er ineens zo’n moment waarbij ik het niet droog hou. Door een gesprek waarbij iemand net die gevoelige snaar raakt, of als ik de tuin werk en mijn oog ineens op een plukje hondenhaar valt. Ik pak het op en voel het tussen duim en wijsvinger, in de hoop nog iets van hem te voelen of te zien. De haren ruiken niet eens meer naar hem.

Wat mis ik mijn hond. Letterlijk ziek van verdriet kan ik me van het een op het andere moment voelen. Ik ben blij dat ik, misschien wel overdreven, mijn leven om hem heen bouwde. Altijd rekening met zijn gewoontes houdend, nooit te laat thuiskomen. Hij was zo gevoelig. En we konden elkaar zo goed ‘lezen’. Hadden zoveel lol samen, genieten van kleine dingen. Altijd tijd voor aandacht voor elkaar. Langzaam zag ik hem ouder worden, grijzer en minder fel. Wat hield ik van die grijze snoet die ik jarenlang en vele malen per dag tegen mijn lichaam voelde. Als we elkaar lang en diep in de ogen keken, stond de tijd altijd even stil. Als hij kon praten weet ik zeker dat we veel diepzinnige gesprekken hadden gevoerd. Hij probeerde zich altijd met gesprekken te bemoeien. Hij ging dan bij ons zitten en keek ons van de een naar de ander aan. Hij had een duidelijke mening, maar leek soms gefrustreerd dat hij die niet kon uiten. Dan keek ik diep in zijn ogen en dan wist hij dat ik hem begreep.

Toen hij een paar maanden geleden zijn neus voorzichtig en nieuwsgierig tegen de snavel van een stervende ekster duwde, zag ik hem denken. Alsof hij wist dat hij dit vogeltje beter met rust kon laten. En ineens was daar het moment dat ik mijn neus tegen de zijne hield, toen hij zijn prikje kreeg die hem zou verlossen van pijn en onbegrip.

Als ik met Paco wandel, vragen sommige mensen of er binnenkort een andere hond komt. Want het zou zielig zijn voor Paco, want die is nu zo alleen. Het antwoord is nee. Ik doe het niet meer. Want stel je voor dat ik weer zo’n speciale band krijg. En dan wetend dat er weer een afscheid komt. Nee, ik doe het niet meer. Paco is mijn laatste hond. Paco die zijn leven leeft alsof Vega nooit heeft bestaan. Ik heb nu liefde over die ik maar aan hem geef. Niet dat hij daar altijd op zit te wachten. Hij is nu eenmaal anders dan Vega, die er geen genoeg van kon krijgen.

Paco kijkt me vanaf zijn kussen aan. Alsof hij wil zeggen dat hij op zijn manier ook van me houdt. Dat hij inderdaad geen Vega is, minder uitbundig maar net zoveel geniet. Geen avonturier is, op zoek naar nieuwe wandelroutes, maar liever een vast patroon loopt in de veilige omgeving van zijn huis. Niet van knuffels houdt maar een lekker kroelmomentje op zijn tijd best kan waarderen. Niet zijn kop in mij wil begraven en geen poot om me heen slaat, maar heel nederig en voorzichtig aandacht vraagt door voor me te gaan zitten. Niet in mijn ogen kijken, daar hou ik niet van. Hij draait zich om. Heb ik nu echt een gesprek met hem gevoerd? Voor het eerst?

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Back to Top