Het gevoel van de navelstreng

‘Ik hou van je’ sluit ik af. ‘Ik ook van jou, dag lieverd’, zegt ze en de verbinding wordt verbroken. Ik kijk naar de telefoon in mijn hand. Even leek het of ze voor me stond, zo dichtbij klonk haar stem. Als de verbinding is verbroken, komt de afstand van duizenden kilometers weer bij me binnen, iedere keer weer.

Mijn moeder en ik, onlosmakelijk met elkaar verbonden. Alleen fysiek is hij doorgeknipt, die navelstreng. Hij trekt nog steeds. Ik trek terug. Na 53 jaar is de band nog net zo sterk als toen. Ze was er altijd. Tussen de middag als ik uit school kwam was het feest als ze weer eens ketan met gula djawa had gemaakt. De rust die zij altijd uitstraalde. Het anker in de wilde zee die het schuchtere, verlegen bootje naar zich toetrok als het een veilige haven nodig had. Zij die me altijd volgens de laatste mode kleedde en speciaal daarvoor in de bladen de laatste trends spotte en het dan perfect namaakte.

Ook in mijn tienerjaren was zij er altijd voor me en na ons trouwen hadden mijn ouders bij ons een eigen kamer omdat ze zo vaak bij ons waren. Later kwamen ze gewoon heel dichtbij ons wonen. Ontelbare vakanties vierden we samen. Toen mijn vader overleed was haar verdriet zo groot dat ik haar nooit meer wilde laten gaan. Reden te meer om haar mee te vragen op avontuur in Suriname.

Vijf jaren lang hebben we daar samen gewoond. Mijn moeder was nooit meer dan een paar meter bij me vandaan. Hoe mooi kan het leven zijn. Toen kwam het moment dat we besloten terug naar Nederland te gaan. Voor ons een goede beslissing maar mijn moeder wilde niet terug naar het koude kikkerlandje waar ze zich nooit helemaal thuis had gevoeld. Ze ging daarom bij mijn zus wonen in de Cariben waar ze weer een huisje voor zichzelf bouwde.

88 is ze nu en het warme klimaat doet haar goed, dat is zeker. Mijn zus let goed op haar, ook dat is zeker. Maar die navelstreng trekt, harder en harder. Over 12 weken haal ik haar weer voor een aantal maanden op. Ik hoop daarom weer op een extreem lange warme zomer en zwoele zomeravonden. Soms lekker babbelen en soms gewoon stil, genietend van elkaars aanwezigheid. Geen geluid, alleen het gevoel van die trekkende navelstreng.

marisa&ik

 

5 reacties

  1. Wat een ontroerend en pakkend verhaal! Misschien moet je toch maar aan dat boek beginnen…

  2. Prachtig gezegd.
    Je mam is een schat. Ik heb altijd veel plezier met haar gehad.
    Altijd fijn als ik haar stem hoor . Wat moeten we zonder telefoon.

    1. Over een paar weken lekker skypen. Dan kunnen jullie elkaar ook weer zien!

Reacties zijn gesloten.