Ons eerste jaar met Senna

Geen honden meer, nooit meer. Want het verdriet van dat altijd eens komende afscheid wilden we niet meer meemaken. Totdat we die oproep zagen. Senna had dringend een nieuw huis nodig. Honden in nood, ja daar kan ik gewoon niet tegen. Dus gingen we haar halen aan de andere kant van Nederland.

De eerste maanden hebben we haar laten wennen en hoe gaat het nu met haar?

Voor mijn gevoel is ze gegroeid en ze heeft nu een dikke staart die bijna altijd in beweging is. Ze is geenszins te vergelijken met onze andere honden. Zoveel honden gehad en ieder met hun eigen karakter en gekkigheidjes, zo ook Senna.

Senna is een clown, flexibel, ontzettend slim en verschrikkelijk lief voor iedereen als het ijs is gebroken. Niet bang voor vuurwerk en tijdens onweer blijft ze heerlijk buiten liggen, maar het geluid van skateboards die langsrollen geven haar de creeps.  Ze houdt meer van mensen dan van honden, eigenlijk het tegenovergestelde van ondergetekende dus. Tegenpolen matchen vaak goed dus vandaar dat ik een hechte band met haar heb.

Ze heeft helaas een hekel aan autorijden maar ze kan klussen als de beste. Als ze handen zou hebben, waren ze beide rechts geweest. Zoals laatst toen mijn partner zich zwetend en vertwijfeld in een stoel liet vallen toen het verwijderen van boomwortels zwaarder werk bleek dan verwacht. Senna had het tafereel al een tijdje geobserveerd en wist wat ze moest doen. Ze keek haar baas aan met een blik van: ‘wacht maar, ik fix het voor je!’ en zette haar kaken in de wortel en begon te trekken. Haar baas kon niet achterblijven en samen hebben ze het inderdaad gefikst. Dat is Senna, observeren, nadoen en meedoen.

We kunnen wel stellen dat ondanks het feit dat we besloten om nooit meer een hond in ons hart toe te laten, dat Senna het ons hart simpelweg heeft gestolen.

2 reacties

Reacties zijn gesloten.