Marisa schrijft

Vis van tante Iel

Mijn tante Iel, Mijn tante Iel is het jongste zusje van mijn moeder en ik heb verschrikkelijk veel leuke herinneringen aan haar. Ze is een fantastische vrouw die geen blad voor haar mond neemt. Waar mijn moeder wijselijk haar mond houdt, stort mijn tante haar ongezouten commentaar over je heen. Mijn oom blijft wijselijk stil en houdt alles met een scherp oog en oor in de gaten. Een kilo aangekomen? Zij ziet het en zal het je laten weten ook. Je haar te kort? Te lang? Je schouders hangen een beetje? Ze volgt met haar krachtige middelvinger je ruggengraat van boven naar beneden, zodat je vanzelf weer rechtop springt. Als haar iets niet zint, dan zal ze je het laten weten. Als ik vraag of het uitkomt als ik volgende week bij ze langs kom, is dat altijd goed maar na de lunch moet ik opdonderen. Want dan gaat ze slapen. Maar ze brengt het altijd met een stralende lach. Niemand kan ooit kwaad op haar worden. Ze is ontwapenend en vrij, mijn tante Iel en bovenal een verschrikkelijk grote dierenvriend. Ze vertelde me eens het volgende verhaal: “Toen wij op Sumatra woonden, vond ik ooit een hondje. Dat hondje

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Lees verder

Gebakken pinda’s

Toen ik vroeger met mamsje bij mijn oma op bezoek ging dan gingen zij altijd praten en zat daar dan als klein meisje maar een beetje bij. Maar toch vond ik het altijd een feestje omdat dan de grote trommels in de keuken open gingen. En daar zat al het lekkers in. Veel soorten kroepoek maar ook versgebakken pinda’s. Ik denk dat in die tijd mijn voorkeur voor hartig boven zoet is ontstaan. Die pinda’s en kroepoek kwamen in kleine bamboe bakjes. Klein, heel klein. Ik had zo’n bakje natuurlijk binnen twee tellen leeg en dan moest ik wachten totdat de bakjes van oma en mamsje ook leeg waren. En dat duurde zo lang! Want kletsen konden ze. Vol verwachting keek ik naar de hand van oma die ze met een pinda naar haar mond bracht. Ja, ja…..oh, neeeee…ze begon weer met praten en haar hand met de laatste pinda zakte weer langzaam naar beneden. Met water in mijn mond wachtte ik geduldig totdat alles op was en de bakjes weer werden bijgevuld. Gelukkig weet ik ze nu zelf te bakken. Het vergt wat oefening maar dan heb je wel wat! En de jongens krijgen geen bakje maar een pot

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Lees verder

Herinneringen, ik maak ze nog steeds.

De tijd vliegt, en dat is echt waar. Gelukkig heb ik mijn geheugen dat in staat is alle ingrijpende gebeurtenissen in mijn leven terug te halen tot in detail. Dat kan ook heel ver terug gaan, zoals mijn blauwe jurkje met rode appeltjes dat ik droeg toen ik op mijn driewieler de zwanen en eendjes ging voeren. Ik weet nog hoe het rood/blauw geblokte jurkje met het witte schortje voelde. Ik moest er een petticoat onder dragen en dat ding jeukte! Maar ik zag er schattig uit. Mijn eerste ritje op een pony in Limburg die Tabor heette. Ik was toen een jaar of vier of vijf. Mijn eerste paardrijles in Heemskerk en de vele duinritten op Mr. Motto, mijn favoriete Fries. Mijn eerste vriendje in klas 6 van de lagere school. Henry Smit, wat zou er van hem geworden zijn. Alle kwajongensstreken die we uithaalden in Velsen Noord. Schaatsen op het eerste ijs op de tunnelput. Met jongens en meisjes allemaal achterelkaar zodat het ijs ging golven en natuurlijk in het donker want dat was extra spannend. Lopen op de rand van de tunnelbuis van de Velsertunnel. Ook spannend, vooral als de automobilisten je in de gaten kregen. Na

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Lees verder

Grens van vrijheid van meningsuiting; Je ne suis pas Charlie

Je suis Charlie: wie heeft dat de afgelopen week niet gehoord of gezegd. Een rotte aanslag door godsdienstwaanzinnigen die niets met Islam te maken heeft. Hoewel ik de actie veroordeel ben ik me toch eens gaan verdiepen in het waarom. Je voelde hem al door de titel: Hoe ver moet je gaan met die vrijheid van meningsuiting? Of: Hoe ver kan je gaan. Kan ik wel zeggen: Je suis Charlie? Neem nou een kind dat voortdurend gepest wordt op school of een collega die op het werk tot wanhoop wordt gedreven. Er komt een moment dat iemand knapt. Iedereen kan zich het bloedbad op de Columbine High school nog herinneren en ook in Nederland komt het voor. Theo van Gogh noemde moslims keer op keer geiteneukers en Allah een varken. Waarom? Waarom moet dat nou zo respectloos? Kan je spotprents met respect maken? Ik noem het ’ziejewel effect’. De pester maakt iemand keer op keer gek van onmacht en boosheid en als de persoon in kwestie knapt dan kan de pester zeggen: “zie je wel, het is ons gelukt!” Je kunt je afvragen of de pesters van succes kunnen spreken als hun provocaties geen reacties uitlokken. Of is het pas

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Lees verder

Code geel; De storm

Het is donker en ik weet niet hoe laat Als mijn vader gekleed en wel aan mijn bedje staat   ‘Ga mee, kleed je snel aan, We gaan waaien aan t strand, bovenop het duin staan’   Samen in de auto terwijl de storm ons naar het strand van Wijk aan Zee blaast Pap glimlachend aan het stuur, ik met kleren over mijn pyjama ernaast.   Eenmaal op het strand met mijn hand in de zijne, voel ik me veilig en sterk Genieten van de wilde zee, de natuur aan t werk   Eenmaal terug in mijn bedje val ik rozig in slaap Een indruk voor het leven, verbonden met de zee Pap als je me wekt, ga ik weer met je mee   Code geel, vandaag is de storm  er weer Maar helaas, mijn vader is er niet meer   In gedachten hand in hand met mijn vader, wat voel ik me veilig en sterk Genieten van de storm, de natuur aan het werk.   Share if you like!FacebookLinkedin

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Lees verder

Geloof jij in sprookjes; Je suis Charlie

Het is toch ook wel gemakkelijk als je al je daden ophangt aan de wil van god. Ja, je ziet het goed: Ik schrijf god niet met een hoofdletter. Ik kan me nog heel goed herinneren hoe boos ik ooit werd door een artikel in de krant. Het ging over een opa en oma die hun kleinkind zonder gordels in de auto vervoerden. Ze kregen een ongeluk waarbij het kind werd gelanceerd en door de voorruit werd geslingerd. Op slag dood. Reactie van de grootouders: Het was de wil van god. Het geloof in God: een makkelijke kapstok om alles aan op te hangen. Je kunt er maar vanaf zijn. Een ideale manier om van enig schuldgevoel af te komen en misdaden te legaliseren. Mensen zijn heel goed met het belijden van hun geloof via hun mond. Maar verder is het gewoon een farce. Zelfs de vrome gelovigen in Jezus, Allah, Mohammed en noem maar op wie nog meer hoereren, stelen, bedriegen, moorden en plunderen er maar op los. Voor mij de reden om niet te geloven. Met dit in mijn achterhoofd ben ik op onderzoek uit gegaan en kwam terecht bij de filosofie van Ludwig Feuerbach die de volgende

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Lees verder

Oliebollen blues

Deze dagen maken me altijd een beetje melancholiek. Ik geniet enorm van het samenzijn met mijn familie. De band die we hebben is voor mij het belangrijkste in mijn leven. Nu zijn de kerstdagen alweer voorbij en stevenen we af op de jaarwisseling. Ik zie de oliebollen in de winkels en als ik ze ruik, zie ik mezelf weer als klein meisje in de keuken bij mijn moeder staan. Op oudejaarsdag was ze altijd al heel vroeg in de weer. Grote schalen met beslag werden met krachtige hand geklopt tot een prachtig beslag. Ik moest haar dan niet storen want dat was niet goed voor het beslag. Vervolgens kroop ik in de woonkamer in de vensterbank want daar, voor de kachel, werden de schalen gezet. Een vochtige theedoek erover heen om de gist zijn werk te laten doen. Ik ruik het nu nog. Stil zijn en vooral niet onder de theedoek kijken. Als het dan zover was, werd er gebakken. Oliebollen, appelflappen en pisang goreng. Het hele huis rook naar de vele baksels. Natuurlijk bleef ik in de buurt van mijn moeder want van de gebakken deegdruppels mocht ik snoepen. Als alles gebakken was, de keuken opgeruimd en alles was

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Lees verder

Fijne feestdagen!

Zo, wat heerlijk dat we de kerstdagen naderen. De winkels worden drukker en mensen gehaaster. Ik weet niet wat jullie doen, maar wij zijn nooit zo heel erg uitbundig als het gaat om eten. We doen ook niet mee aan trends. Nee een simpel 3-gangen menu en lekker neutraal zodat iedereen geniet. Ik weet wat ons gezin lekker vindt dus van de verschillende smaken maak ik een mooi blended geheel. De kerstdagen betekenen voor mij vooral quality time met het gezin. Ongelovig als we zijn, genieten we vooral van elkaar en van het eten en snoeperijen. Nou ja, helemaal ongelovig ben ik ook weer niet. Ik geloof vooral in het gebruik van positieve energie. Ook geloof ik in een eigen staat voor Palestina, dat Zwarte Piet toe is aan een make over, dat niet alleen wilde dieren maar ook gezelschapsdieren niet in een circus thuishoren. Ik geloof ook dat de grootste geloven de veroorzakers zijn van alle ellende in de wereld en dat een betere wereld alleen kan bestaan zonder menselijk leven. Helaas zal ik die utopie niet meemaken. Ik geloof nog veel meer en ik geloof nog veel meer dingen niet. Een ding is zeker: Ik geloof niet dat

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Lees verder

Mammies sambal

Mammies Sambal is een heerlijke sambal met een eigen smaak die echt past bij de Indische rijsttafel. Ik ben er mee opgegroeid en ook mijn kinderen weten het te maken. Het is lichtelijk verslavend en wordt bij ons ook als broodbeleg en in de spaghettisaus en in de erwtensoep gebruikt. Jammieeeeee…Aduh, so lekkur ja… Share if you like!FacebookLinkedin

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Lees verder