Samen joggen? Nog niet misschien!

Toen ik vanavond heerlijk op mijn gemak de honden uitliet, was ik getuige van een heerlijk tafereeltje. Pap en mam met hun 2 kindjes. Eentje op de fiets en het kleine meisje op haar step. Ze kwamen gezellig aangewandeld en aan hun sportkleding te zien zou er bijna iets gaan gebeuren. En ja hoor, het jog tempo werd ingezet. Jongetje voorop op de fiets, pap en mam joggen en het kleine meisje met haar stepje in de achterhoede. ‘Kom Kim’, klinkt het enthousiast. Ik kijk vertederd naar het geheel.

Ik kan me totaal niet herinneren dat wij dat ooit met onze kinderen hebben gedaan. Manlief rent liever alleen, ik hou niet van rennen en de kinderen zijn nooit echt ‘buitenkinderen’ geweest. Ons relaxmomentje was eigenlijk heerlijk thuis, en dan lekker met zijn vieren op de bank een leuke film kijken. Thuis, dat was leuk. Wij hoefden niet zo nodig het huis uit. Dit tot ergernis van onze buren die het opvoedkundig niet verantwoord vonden als we op zondag wéér niet naar het strand gingen om met die woeste westenwind uit te waaien. Het is ook nooit meer goed gekomen met die buren. Zeker niet toen de jongens een keertje bij hen aten en niet serieus bleven terwijl de buren met hun misselijke dochters in gebed waren voor de maaltijd.

Ik werd door een jammergeluidje uit mijn gedachten gehaald. ‘Kom op Kim! Doorsteppen’, riep mam over haar schouder toen ze zag dat het kleine meisje geen zin meer had in al dat sportieve gedoe. Het gejammer werd dreinen en ja hoor, daar kwam het: ‘Godverdomme Kim! Wat is er nou!’. Ik zie de schouders van pap langzaam naar beneden zakken en hij draait zich geërgerd om. ‘Godsamme Jezus, wat nou weer! ‘.

‘Ja, je ziet toch dat ze het niet bijhoudt! Ik ga wel met haar naar huis’, zegt mam op een chagrijnige toon en met een boze blik draait ze zich om in de richting waar ze vandaan kwamen.

Pap: ‘Nou lekker weer dan! ‘

Mam: ‘Loop jij je rondje nou maar af!’

‘Ben nu al gestopt, ben uit mijn ritme’ en boos sjokt hij achter moeder en dochter aan. De zoon heeft door dat het wel een erg kort rondje wordt en fietst achter zijn familie aan. Terwijl het mopperende en heftig discussiërende gezinnetje uit mijn gezichtsveld verdwijnt, glijdt er een glimlach over mijn gezicht.

Ik denk terug aan die tijd…met de kinderen op de bank.Een leuke film kijken of een spelletje doen. Popcorn bakken en dat gezellige sfeertje thuis.

‘Kom op mannuh!’, Ik trek lichtjes aan de riem. We gaan weer gezellig naar huis!

2 reacties

Reacties zijn gesloten.