Simpelweg genieten in plaats van die oude werknemer zijn.

Ouderen met zware beroepen halen vaak hun pensioen niet. Dat was deze week meerdere malen in het nieuws. Een ontwikkeling die te voorzien was natuurlijk. Gelukkig wordt er tegenwoordig meer geasfalteerd dan bestraat, maar toch. Er zijn ontzettend veel zware beroepen die mankracht vergen. Ik denk dan aan jonge sterke spieren en niet aan grijzende, oudere mannen die eigenlijk liever een stuk gaan fietsen met hun kleinkinderen. Geef ze eens ongelijk! Kon mijn vader nog op zijn 58ste met vervroegd pensioen, nu moeten wij 10 jaar langer werken. Mijn kinderen tot hun 70ste!

De metaalindustrie trekt aan de bel, slaat alarm. Veel ouderen halen hun pensioen niet maar belanden in de WAO. Maar geldt dat wel voor alleen de zware beroepen? Ik geloof er niets van.

Ik kan me nog in herinneren dat op mijn werk alle ouderwetse typemachines werden vervangen door elektrische typmachines. Geen tipex meer nodig, niet een heel document meer opnieuw moeten typen, na een letter verkeerd te hebben aangeslagen. Toch was er die oudere collega, die er niet aan wilde. Hij bleef maar rammen op zijn oude, vertrouwde Olivetti. Wij, de jongeren waren blij met de vooruitgang en schakelden moeiteloos over.

Toen kwamen de computers die het werk wel heel makkelijk maakte. Wel even een paar cursussen volgen natuurlijk. Wij, de jongeren, stapten weer moeiteloos over terwijl ik me ook een training kan herinneren waarbij de trainer het opgaf en naar huis vertrok omdat er zoveel weerstand was bij de ouderen. Ze wilden niet of konden niet. Ze snapten niet waarom. Het ging al jaren goed zo. ‘Ik zing het wel uit tot mijn pensioen’ was toen al een veelgehoorde opmerking.

Toen kwam het moment waarop ikzelf ook met tegenzin aanvullende trainingen ging doen. Als je ouder wordt, kost het nu eenmaal meer moeite en je hebt er gewoon geen zin meer in. Vooral niet als je merkt dat je toch wordt ingehaald door de volgende ambitieuze generatie. Bovendien, hoe ouder je wordt, hoe meer je tot besef komt dat er belangrijkere zaken zijn in het leven.

Ik kan me dus goed voorstellen dat de verdubbeling van afgekeurde ouderen niet alleen in de metaalindustrie probleem wordt. In alle beroepen komt een werknemer op het keerpunt, om welke reden dan ook.  Natuurlijk zijn er een hoop mensen die zingend hun pensioengerechtigde leeftijd bereiken. Maar ik kan me ook voorstellen dat je als leerkracht op je 66ste de puf niet meer hebt om een klas met gillende pubers in bedwang te houden. Ik kan me overigens herinneren dat oudere leerkrachten bij ons op de middelbare school een gewild pestobject werden.

Of die trotse oma die tussen 20-jarigen haar opfriscursus bij een kappersopleiding moet volgen. De secretaresse die moeite heeft om zich te handhaven in de snelle wereld van de managementassistente of de oude stewardess die te weinig tijd krijgt om de jetlag kwijt te raken voordat ze weer terug moet vliegen. De ouderen gaan geen aanvullende opleidingen meer doen, gaan zich niet meer voor de volle 100% inzetten en investeren niet meer in werkrelaties. Ze gaan hun tijd uitzitten omdat ze, net als iedereen die voor hen nog met de VUT konden, willen genieten van hun leven.

Zombies die wachten op het fluitje van de bevrijding. Ik weet het, dit is erg zwart/wit. Ik hoop echter dat de verschillende organisaties tot onze regering kunnen doordringen en hen kan overtuigen dat deze manier bezuinigen, niet de goede is. Je kunt alles wel gaan staven aan statistieken, zoals de levensverwachting, maar er is ook nog zoiets als simpelweg kunnen genieten van je ‘oude’ dag.