Stilte na de aanval

Onze garage/carport is heel open. Veel hoekjes voor vogels en andere dieren dus. Het is dan ook altijd een gekwetter en gefluit van jewelste. Iedere dag vliegen er wel jonge vogels uit. Vooral veel kleine Godsvogeltjes.

Maar natuur zou natuur niet zijn als er altijd wel jagers op de loer liggen. Zo zit er regelmatig een grote uil te wachten tot het donker wordt. Als de volgels slapen, komt hij tot leven. Als een grote witte schim vliegt hij om de carport heen, heel indrukwekkend.

 

 

Nog indrukwekkender is de stilte als ik ‘s ochtends naar buiten ga. De uil heeft zijn buik weer vol. We hebben nu twee vogelhuisjes zo geplaatst, dat de uil minder slachtoffertjes maakt. En dat werkt. Maar laatst was het toch weer raak. Ik vond een piepklein vogeltje dat pas uit het ei was gekropen. Waarschijnlijk had de uil de rest van zijn familie opgegeten. Toen ik gepiep uit een van de vogelhuisjes hoorde komen, pakte ik het kleintje voorzichtig op en duwde hem door het gat naar binnen.

In de dagen daarna leek het alsof hij door zijn nieuwe familie was opgenomen. Maar toen gebeurde het. Er zat een jong buiten en ging niet meer het vogelhuisje in. Dat kon ook niet want daar was hij veel te groot voor! Wat bleek: Ik had het jong van een Grietjebie in het nest van een Godsvogeltje gezet! Het jong groeide en groeide en had nooit genoeg, De ouders hadden er een dagtaak aan om het de grote vogel te voeden. Op gegeven moment konden de ouders niet meer bij de bek van de Grietjebie om het eten erin te laten vallen. Wat nu dan?

Het kleine Godsvogeltje vond een oplossing en sprong met zijn bek vol eten op de rug van het jong. Het jong gooide zijn kop achterover waardoor het Godsvogeltje het eten in de bek van de jonge Grietjebie kon laten vallen. Wonderlijk is de natuur…Grietjebie heeft het gered en is uitgevlogen. Maar hij heeft nooit zo mooi leren zingen zoals de Godsvogeltjes dat zo prachtig kunnen.