Marisa schrijft

Ons eerste jaar met Senna

Geen honden meer, nooit meer. Want het verdriet van dat altijd eens komende afscheid wilden we niet meer meemaken. Totdat we die oproep zagen. Senna had dringend een nieuw huis nodig. Honden in nood, ja daar kan ik gewoon niet tegen. Dus gingen we haar halen aan de andere kant van Nederland. De eerste maanden hebben we haar laten wennen en hoe gaat het nu met haar? Voor mijn gevoel is ze gegroeid en ze heeft nu een dikke staart die bijna altijd in beweging is. Ze is geenszins te vergelijken met onze andere honden. Zoveel honden gehad en ieder met hun eigen karakter en gekkigheidjes, zo ook Senna. Senna is een clown, flexibel, ontzettend slim en verschrikkelijk lief voor iedereen als het ijs is gebroken. Niet bang voor vuurwerk en tijdens onweer blijft ze heerlijk buiten liggen, maar het geluid van skateboards die langsrollen geven haar de creeps.  Ze houdt meer van mensen dan van honden, eigenlijk het tegenovergestelde van ondergetekende dus. Tegenpolen matchen vaak goed dus vandaar dat ik een hechte band met haar heb. Ze heeft helaas een hekel aan autorijden maar ze kan klussen als de beste. Als ze handen zou hebben, waren ze beide rechts

Lees verder

Ik ben geen roedelleider meer

Het is alweer een tijdje geleden dat jullie iets van mij hebben gehoord. Ik ga dat de komende periode inhalen, want de komende maanden heb ik tijd zat. Vanaf dat op nieuwjaarsdag een automobilist mij compleet over het hoofd zag, lig ik met tibiafractuur vanaf mijn enkel tot aan mijn lies in het gips. Een plaat en 7 schroeven rijker moet ik nog 4 weken rust houden, waarna ik hopelijk met fysio mag starten. Vooruitzicht: pas over 3 maanden weer met mijn honden wandelen!! Genoeg over mij, want het gaat tenslotte over onze viervoeters. Want hoe reageerden zij op mijn afwezigheid en het feit dat ik niet meer met ze kan lopen. Het is best wel interessant om te zien hoe honden van elkaar kunnen verschillen. Neem nou Vega. Voor hem is het duidelijk. Ik ben geen Alfa meer. Ik ben gedegradeerd. Mijn man is de leider nu. Vega is blij als hij mij ziet, natuurlijk. Maar daar blijft het bij. Ik ben een lid van de roedel, net als hij. De focus is op de huidige roedelleider. Paco is een ander verhaal. Wijkt niet van mijn zijde. Kijkt me met zijn glanzende ogen aan, met een verlangen naar hoe

Lees verder

Mijn honden zijn honden

Vandaag is het zo’n dag. Zo’n dag waarop je ineens rechtsaf slaat in plaats van linksaf zoals iedere dag. Gewapend met waterdichte schoenen en warme handschoenen versnel ik mijn pas naar marstempo. Vega kijkt me aan met een soort verliefde blik. Paco twijfelt met zijn staart tussen de benen omdat we toch eigenlijk linksaf hadden moeten gaan. Vega heeft me al snel door. Lopen naar het weiland, dat betekent heerlijk los zonder anderen in de buurt. Paco snapt het nu ook en volgt gedwee, want ook hij weet dat hij over een halfuurtje op muizenjacht gaat. Ik geniet. Als een heuse roedelleider leid ik de honden in een kordate stevige pas naar ‘ons’ jachtgebied. Er is letterlijk geen hond. Heerlijk gewoon. In de verte zie ik boeren de kool oogsten. Ik kijk omhoog en zie een torenvalk stil in de lucht hangen, op zoek naar een vers hapje. Mijn voeten zakken weg in het natte gras. De honden rennen, ruiken en graven. Ze kijken me opgewonden aan, terwijl ik voortploeter door het sompige weiland. Ineens begrijp ik waarom er niemand te bekennen is. Niemand is zo gek om hier te lopen als het zo nat is. Als ik een misstap

Lees verder

Lola

Lola kwam in 2008 in ons leven. Herstellende van een heupfractuur dartelde ze als een jong veulentje door de tuin op haar lange benen. We konden toen nog niet weten wat haar te wachten stond. Lola groeide uit tot een flinke grote hond. Tijdens de periodieke controle bij de dierenarts viel het haar op dat de spieren op de schouders  van Lola zich buitenproportioneel ontwikkelden. Waarschijnlijk om het verlies aan kracht in haar achterhand te compenseren. Na verloop van tijd werd ze tot haar eigen afgrijzen incontinent. Soms viel ze zomaar om en kon dan niet meer overeind komen en lag dan te spartelen in de tuin. Gelukkig was ze nooit alleen. Er was altijd iemand thuis om haar te helpen. Op een dag liep ik met de honden op straat en keek ik op gegeven moment achterom omdat Lola een beetje achterbleef. Tot mijn schrik liet zij een spoor van bloed achter zich. Ze kon haar achterpoten niet meer goed optillen tijden het lopen en sleepte met iedere stap haar nagels over de stenen. Tot bloedens toe, ze gaf geen kik maar ik zag de pijn in haar ogen. Die laatste meters heb ik haar naar huis gedragen. Hoe

Lees verder