Marisa schrijft

Kunnen honden nadenken over hun leven…

Onze honden zwemmen niet. Vega kan het wel, heel goed zelfs, al zou je dat niet zeggen. Vega was een klein maar brutaal hondje toen hij samen met de eveneens jonge lieve Lola bij ons kwam. Samen waren ze al snel onafscheidelijk en gingen dagelijks op ontdekkingstocht in de grote tuin. Tot het moment kwam dat ze het water ontdekten. Een meer voor de deur, dat vinden kleine hondjes leuk. Lola was nieuwsgierig en stond al snel met haar pootjes in het koele water. Kleine Vega hield ook van water, maar durfde nog niet echt. Eerst maar eens een paar slokjes drinken en daarna alleen zijn voorpootjes. Maar de drang om Lola te volgen werd groter en op een dag was het zover. Ik kan het moment nog zo voor me halen. Lola liep weer vlak langs de kant als een deftig dametje door het water. Af en toe keek ze naar Vega met een vragende blik. Toen kwam het moment dat Vega met een plons in het water sprong en als een volleerd zwemmer al snel van de kant af zwom. Lola volgde Vega en ook zij zwom alsof ze nooit anders had gedaan. Vanaf dat moment waren ze

Lees verder

Je gaf geen kik

Nicola was je naam die we veranderden in Lola, toen je bij ons kwam Een magere aangereden pup uit het asiel, je gaf geen kik Je was voorbestemd om een bij ons een lang en gelukkig leven te leiden Na een jaar besliste het lot anders, je gaf geen kik Na een wandeling bloedden de nagels aan je achterpoten Je gaf geen kik Ik heb je zo goed als het kon, het laatste stuk gedragen De kracht in je achterlijf verdween iedere dag een beetje meer, je gaf geen kik Je kon jezelf niet meer krabben, wij deden dat voor jou maar vast niet vaak genoeg, je gaf geen kik Als je viel, hielpen we je opstaan. Je werd incontinent, plastte ‘s nachts in je hok De spieren in je schouders groeiden buiten proporties om het gemis aan kracht in je achterlijf te compenseren Je had pijn, je gaf geen kik Tot de dag dat je tegen de auto aan leunde, omdat je niet meer kon. Het pijnlijke moment was gekomen, je gaf geen kik Tot de allerlaatste hartslag lag je in mijn armen, het was goed zo..je gaf geen kik Je was zo speels, zo lief, mijn vriendin, Lola

Lees verder

Lola

Lola kwam in 2008 in ons leven. Herstellende van een heupfractuur dartelde ze als een jong veulentje door de tuin op haar lange benen. We konden toen nog niet weten wat haar te wachten stond. Lola groeide uit tot een flinke grote hond. Tijdens de periodieke controle bij de dierenarts viel het haar op dat de spieren op de schouders  van Lola zich buitenproportioneel ontwikkelden. Waarschijnlijk om het verlies aan kracht in haar achterhand te compenseren. Na verloop van tijd werd ze tot haar eigen afgrijzen incontinent. Soms viel ze zomaar om en kon dan niet meer overeind komen en lag dan te spartelen in de tuin. Gelukkig was ze nooit alleen. Er was altijd iemand thuis om haar te helpen. Op een dag liep ik met de honden op straat en keek ik op gegeven moment achterom omdat Lola een beetje achterbleef. Tot mijn schrik liet zij een spoor van bloed achter zich. Ze kon haar achterpoten niet meer goed optillen tijden het lopen en sleepte met iedere stap haar nagels over de stenen. Tot bloedens toe, ze gaf geen kik maar ik zag de pijn in haar ogen. Die laatste meters heb ik haar naar huis gedragen. Hoe

Lees verder