Marisa schrijft

Dubbel stil

Voor de laatste keer je avondeten klaarmaken, je laatste ontbijt. Je at het niet op. Je laatste uurtjes thuis, nog even plassen in de tuin. Aaien, veel aaien. En dan je laatste rit in de auto. Op je gemak aan de rechterkant van de achterbank. Je perfecte plek. Zo kon je naar buiten kijken en tegelijkertijd oogcontact met me houden. We keken elkaar aan via de spiegel. Ik keek in je ogen die laatste minuten. Ik voelde me rustig, want ik wist dat het goed was. Dat het moest, dat langer wachten niet verantwoord was. Liever te vroeg dan te laat. Het duurde heel lang voordat je in slaap viel, zo weinig zuurstof in je bloed. Iris, je arts kwam af en toe even kijken of je al sliep. Maar dat gebeurde niet. Toch leek je al verder weg dan ooit. Je laatste prik, geen laatste zucht, geen bibberende lip, geen geluid. Je hart stopte en je was er gewoon niet meer. We zaten nog een tijdje bij je, tot we het tijd vonden om te gaan. Ik betaalde de rekening en ging toch nog een keertje naar je toe. Nu kon het nog, die aller, allerlaatste keer. Mijn handen

Lees verder

Wat een kanjers, mijn honden….

Als je de focus op jezelf legt, heb je minder aandacht voor je omgeving. Dat gebeurt me niet vaak, maar toen ik op 1 januari werd aangereden, kon ik op dat moment niet anders. Mijn geweldige echtgenoot deed alles om ons gezin draaiende te houden, maar feit bleef dat onze honden minder aandacht kregen, dan ze gewend waren en van ons mochten verwachten. Van 4x per dag naar 2x per dag wandelen. Waarvan 1x een lange. Het is niet anders, en zo is het nu nog steeds. Hoewel ik aardig de draad weer heb opgepakt, laat mijn been het nog niet toe om weer met de honden te lopen. Daar is het allemaal mee begonnen denk ik. Want de honden pasten zich moeiteloos aan hun nieuwe ritme aan. Vega vond het eigenlijk wel prima, want zijn grootste hobby is slapen en eten. Lopen is leuk, maar niet te lang. Pacootje is altijd gevoelig en zorgzaam naar mij toe. Altijd voorzichtig terwijl Vega als een echte kamerolifant alles omverloopt en omver kwispelt. Paco leek wat rustiger geworden, dat wel. Maar ja, de situatie in huis was ook anders geworden. Hij leek verveelt, en dat was niet vreemd natuurlijk, als je dagritme

Lees verder

Ik ben geen roedelleider meer

Het is alweer een tijdje geleden dat jullie iets van mij hebben gehoord. Ik ga dat de komende periode inhalen, want de komende maanden heb ik tijd zat. Vanaf dat op nieuwjaarsdag een automobilist mij compleet over het hoofd zag, lig ik met tibiafractuur vanaf mijn enkel tot aan mijn lies in het gips. Een plaat en 7 schroeven rijker moet ik nog 4 weken rust houden, waarna ik hopelijk met fysio mag starten. Vooruitzicht: pas over 3 maanden weer met mijn honden wandelen!! Genoeg over mij, want het gaat tenslotte over onze viervoeters. Want hoe reageerden zij op mijn afwezigheid en het feit dat ik niet meer met ze kan lopen. Het is best wel interessant om te zien hoe honden van elkaar kunnen verschillen. Neem nou Vega. Voor hem is het duidelijk. Ik ben geen Alfa meer. Ik ben gedegradeerd. Mijn man is de leider nu. Vega is blij als hij mij ziet, natuurlijk. Maar daar blijft het bij. Ik ben een lid van de roedel, net als hij. De focus is op de huidige roedelleider. Paco is een ander verhaal. Wijkt niet van mijn zijde. Kijkt me met zijn glanzende ogen aan, met een verlangen naar hoe

Lees verder