Marisa schrijft

Kunnen honden nadenken over hun leven…

Onze honden zwemmen niet. Vega kan het wel, heel goed zelfs, al zou je dat niet zeggen. Vega was een klein maar brutaal hondje toen hij samen met de eveneens jonge lieve Lola bij ons kwam. Samen waren ze al snel onafscheidelijk en gingen dagelijks op ontdekkingstocht in de grote tuin. Tot het moment kwam dat ze het water ontdekten. Een meer voor de deur, dat vinden kleine hondjes leuk. Lola was nieuwsgierig en stond al snel met haar pootjes in het koele water. Kleine Vega hield ook van water, maar durfde nog niet echt. Eerst maar eens een paar slokjes drinken en daarna alleen zijn voorpootjes. Maar de drang om Lola te volgen werd groter en op een dag was het zover. Ik kan het moment nog zo voor me halen. Lola liep weer vlak langs de kant als een deftig dametje door het water. Af en toe keek ze naar Vega met een vragende blik. Toen kwam het moment dat Vega met een plons in het water sprong en als een volleerd zwemmer al snel van de kant af zwom. Lola volgde Vega en ook zij zwom alsof ze nooit anders had gedaan. Vanaf dat moment waren ze

Lees verder

Luister naar de Banabeki

Toen ik gisteren vanaf de bank in ons kikkerlandje met een goede vriend in Suriname sprak werd mijn aandacht ineens afgeleid door een prachtig geluid op de achtergrond dat zo ontzettend vertrouwd klonk. Het was de klank van de Banabeki. Een prachtige vogel met een uitzonderlijke roep. Een variatie van verschillende tonen, fluitjes, schreeuwtje, piepjes en niet nader te omschrijven geluiden die per kolonie en per land verschilt. Eigen dialecten dus. Het heeft me dan ook uren gekost om het dialect te vinden zoals dat bij onze kolonie te horen was. Mijn gedachten gingen terug naar de tijd dat we nog in Suriname woonden. Op ieder moment van de dag kon ik ze horen, want de Djamuboom aan de overkant van ons huis was een A1 locatie voor hun nesten. Grote, lange, hangende nesten van zo’n halve meter lang, die met grote precisie door de vrouwtjes werden gebouwd en die weerstand boden aan de sterke wind en tropische regenbuien. De wind speelde met de nesten die zo dicht bij elkaar hingen dat ze af en toe flink botsten. Na zo’n flinke bui lieten ze met veel geluid blijken dat ze in orde waren, en dat hun jongen nog veilig in

Lees verder

Lola

Lola kwam in 2008 in ons leven. Herstellende van een heupfractuur dartelde ze als een jong veulentje door de tuin op haar lange benen. We konden toen nog niet weten wat haar te wachten stond. Lola groeide uit tot een flinke grote hond. Tijdens de periodieke controle bij de dierenarts viel het haar op dat de spieren op de schouders  van Lola zich buitenproportioneel ontwikkelden. Waarschijnlijk om het verlies aan kracht in haar achterhand te compenseren. Na verloop van tijd werd ze tot haar eigen afgrijzen incontinent. Soms viel ze zomaar om en kon dan niet meer overeind komen en lag dan te spartelen in de tuin. Gelukkig was ze nooit alleen. Er was altijd iemand thuis om haar te helpen. Op een dag liep ik met de honden op straat en keek ik op gegeven moment achterom omdat Lola een beetje achterbleef. Tot mijn schrik liet zij een spoor van bloed achter zich. Ze kon haar achterpoten niet meer goed optillen tijden het lopen en sleepte met iedere stap haar nagels over de stenen. Tot bloedens toe, ze gaf geen kik maar ik zag de pijn in haar ogen. Die laatste meters heb ik haar naar huis gedragen. Hoe

Lees verder

De kolibri

Vanmorgen was er weer een kolibrie tegen een raam aangevlogen. Helaas had Paco hem eerder gezien dan ik en ik kon niet voorkomen dat Paco hem in zijn bek nam. Gelukkig heb ik nog een beetje overwicht en kon ik met een boze blik voorkomen dat Paco doorbeet. Hij liet los en ik kon het tere diertje voorzichtig oppakken. Ik voelde zijn broze hartje bonzen in mijn hand. Boven op het terras stond een mandje, met een handdoek erin. Net als ik wel vaker deed bracht ik de kolibrie naar het mandje en legde hem er voorzichtig in. Ik gaf de partner de kans om te kijken naar zijn maatje in het mand. Want als het een paartje betreft, zijn de partners altijd heel bezorgd. Een kleine 20 minuten later ga ik kijken of de patiënt het overleeft. Gelukkig is het ook dit weer het geval. De diertjes zijn zo klein en teer, maar zijn toch sterker dan we denken. De partner blijft hem roepen en ik zie zijn oogjes steeds meer glans krijgen. Hij begint nieuwsgierig om zich heen te kijken en ik hou een lepeltje suikerwater bij zijn lange spitse snavel en ik zie dat hij het water snel

Lees verder