Wanneer de grens van respect verdwijnt

Al enige tijd hou ik een beetje afstand van discussies op social media en ik moet zeggen: dat bevalt prima. Het is namelijk niet meer mogelijk om een zinnige discussie te voeren. Het is de nieuwe standaard geworden om een ander uit te schelden, te schofferen en te bedreigen. Daarom zal ik niet meer ongevraagd mijn mening geven. Het is namelijk zowel zin- als kansloos en kost vooral een hoop negatieve energie. Bovendien kun je er toch nare dingen van oplopen. Hoofdpijn, stramme vingers en als je een beetje pech hebt: een flink virus. Maar er zijn ook ernstige ziektes die je zomaar cadeau krijgt van anderen die op jou reageren, zoals bijvoorbeeld kanker en de tering.

Als we online zo respectloos met elkaar omgaan, dan is de volgende stap naar real life erg klein.

Er staat een dame bij de groenteafdeling van de plaatselijke supermarkt, het is zaterdagmiddag en behoorlijk druk. Ze staat ietwat in de weg en een man botst met zijn karretje tegen haar aan. Geïrriteerd draait ze zich naar hem toe. ‘Kn j nie uit j doppen kijkn, asshole!!

(Klinkers weglaten is ook zo gewoon tegenwoordig, maar voor de duidelijkheid laat ik deze nieuwe spelling verder achterwege).

Hij kijkt haar met toegeknepen ogen aan en roept: ‘vieze *…hoer! ga toch eens opzij met je dikke reet! Je staat ook nog eens in al die avocado’s te knijpen met die gore kolenscheppen van je!

‘Ja’, zegt een meisje; ‘dat vind ik ook aso. Moet ik nu een fijngeknepen exemplaar kopen?’

‘Dan laat je het toch lekker liggen, zeikwijf!’ gilt een jonge knul in het voorbijgaan.

Krijg de tyfus, klotejoch! Je moeder had zeker een ongelukkie dat ze jou op de wereld schopte!’

‘Zal ik je ff in mekaar rammuh?? Ik weet waar je woont!’

‘Rot toch een end op naar je eige land!’

Inmiddels bemoeien zich ruim 100 mensen met de verhitte discussie en de meest verschrikkelijke termen vliegen in het rond. Ik vraag de leiding in te grijpen, maar die vindt het nog binnen de door hen aangegeven grenzen vallen. Ik wijs ze nog op hun beleid maar dat blijkt een vreselijk grijs gebied. Binnen 5 minuten staat de super vol met scheldende mensen. Ik kan het niet langer aanzien en probeer een voorzichtig: ‘Jongens…jongens….’

‘Wat nou jongens! Dit is genderongelijkheid! Je discrimineert!’

‘Wat moet jij nou, je l*… maar uit je nek!’, schreeuwt een ander.

Ik wil net weer wat zeggen als het ineens zwart voor mijn ogen wordt! Wat is dit? Ik zie niets meer, ik hoor niets meer! Een stilte die me als een warme deken omarmt. Ineens dringt het tot me door, ik ben geblokkeerd!!!