Wie is nu eigenlijk schuldig aan stereotypering?

Ik kijk de laatste tijd nog maar weinig televisieprogramma’s. Niet omdat ik daar geen tijd voor heb, maar het aanbod is gewoon verschrikkelijk slecht. Toch kom ik er niet onderuit om sommige programma’s terug te kijken, omdat ik nieuwsgierig word na al die heftige reacties die ik na zo’n uitzending op internet voorbij zie komen.

Opvallend is de verontwaardiging van mensen over de programma’s, programmamakers en journalisten. Met name als het gaat over programma’s waarbij mensen met een migrantenachtergrond gekleineerd en belachelijk gemaakt worden.

Als ik dan de inhoud van zo’n programma lees of terugkijk, vraag ik me echt af waarom mensen zich lenen voor zulke programma’s. Neem nou de EO met zijn Tijs van de Brink, die net zoals Knevel een mannetje is, waarvan je al van tevoren weet dat zijn insteek niet oprecht is. Anne Dijk is boos, en terecht. Maar je weet toch van tevoren met wie je te maken hebt.

Als je je nu nog leent voor dit soort programma’s, dan doe je automatisch mee aan een cultuur die segregatie als doel heeft. En deze cultuur wordt gevoed door mensen die er baat bij hebben om zichzelf belachelijk te maken. Het ligt voor een groot deel aan onszelf en daarmee bedoel ik wij, die een migrantenachtergrond hebben.

Mijn moeder ergerde zich vroeger al aan het alter ego van Wieteke van Dort, tante Lien, die jarenlang de Indische dames wegzette als wat dommig met een overdreven Indisch accent. En ik ergerde me altijd aan tante Es. Alter ego van Jörgen Raymann. O, o, wat hebben we een lol als tante Es voor de honderdduizendste keer heel grappig laat weten dat Surinaamse mannen nooit monogaam zijn, een enorme piemel hebben en dat het normaal is dat kinderen een flink pak slaag krijgen om niets.

Ik weet wat satire is. Heus wel, maar als dit jarenlang tot in den treure herhaald wordt, is het geen satire meer, maar stereotypering. Raymann moet zich schamen. En volgens mij doet hij dat ook diep van binnen. Maar ja, er moet toch geld op de plank komen en een beetje publieksgeil is hij natuurlijk ook. Net als die braboneger die als slijmende huisneger alles zegt wat de witte man graag wil horen. Een walgelijk type die geen greintje zelfrespect heeft en niet inziet wat de gevolgen zijn. Het trieste is, dat deze mannen denken, ja denken, dat ze respect genieten. Echter als er nood aan de man is, is en blijven zij zwart en zullen ook zo behandeld worden.

Zo ook het waardeloze programma ‘Liefde op z’n Surinaams’ dat een tijdje geleden werd uitgezonden. Maar liefst vier afleveringen vol clichés over creoolse Surinaamse dames die zichzelf interessant genoeg vonden om het vooroordeel te bevestigen. Want Surinaamse vrouwen vinden het prima dat hun man vreemdgaat, hebben geen zelfrespect en hun kinderen hebben allemaal verschillende vaders. Ik heb geen Javaanse, Hindoestaanse, Chinese, of andere Surinaamse dames gezien. Maar goed, die lenen zich waarschijnlijk niet voor dit soort pulp tv. Het kan anders. Dat zien we aan bijvoorbeeld de Hindoestanen die wél prachtige programma’s maken waar we allemaal nog wat van kunnen leren. Of De Nieuwe Maan, daar kijk ik nou weer wel naar!

Praatprogramma’s die zichzelf serieus nemen, zullen zelden iemand met een migrantenachtergrond uitnodigen voor een serieus onderwerp zoals economie, financiële zaken, politiek, noem maar op. Maar als het gaat om muziek, racisme, discriminatie, stoute vloggers en hangjongeren mogen ze komen opdraven. Niet nadenkend over het feit dat zij op deze manier de vooroordelen voeden, waarmee de kans om ooit echt mee te tellen tot het nulpunt is gedaald. Advocaat Mr Gerard Spong en trendwatcher Adjiedj Bakas zijn de enige zwaargewichten die me direct te binnen schieten als ik denk aan mensen met een migrantenachtergrond die door de media serieus genomen worden. Waar aan de ene kant verschillende organisaties de onmogelijke taak op zich hebben genomen om hier verandering in te brengen, waar ik overigens een diep respect voor heb, laten aan de andere kant mensen zich nog steeds misbruiken om deze veranderingen tegen te werken. Denk toch na en laat je niet verleiden om in programma’s te verschijnen waarbij je van tevoren weet, dat jouw mening er helemaal niet toe doet. Dat je er alleen maar zit omdat iedereen je een ettertje vindt, omdat je altijd van die stereotype opmerkingen maakt, omdat je bevestigt wat een groot deel van onze maatschappij van je denkt, om de kijkcijfers op te krikken en om in plaats te verbinden, de kloof onoverbrugbaar te maken.

 

De bij deze blog behorende foto komt uit een fotoserie van Joel Parés over stereotypering in Amerika

Share if you like!Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Back to Top